Η εικόνα γύρω από τον πρόεδρο της FIFA έχει αλλάξει θεαματικά μέσα σε λίγες εβδομάδες. Αν και η απόπειρα προώθησης του αμφιλεγόμενου σχεδίου για πώληση μεριδίου 20% σε διοργανώσεις της FIFA, συμπεριλαμβανομένου του Παγκοσμίου Κυπέλλου, προκάλεσε ισχυρές αντιδράσεις και κλόνισε τη θέση του, ο Ινφαντίνο εξακολουθεί να διαθέτει ένα σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο: τις συμμαχίες που έχει οικοδομήσει επί μία δεκαετία.
«Πριν από τρεις εβδομάδες πίστευα ότι ήταν τελειωμένος», δήλωσε στο Reuters άνθρωπος με άμεση γνώση των συζητήσεων μεταξύ κορυφαίων ποδοσφαιρικών αξιωματούχων. «Αυτό που δεν είχα καταλάβει ήταν το μέγεθος των σχέσεων που έχει δημιουργήσει. Μετά από δέκα χρόνια στην εξουσία, αυτές οι σχέσεις είναι σχεδόν άθραυστες».
Η αριθμητική των εκλογών
Το βασικό πρόβλημα για τους αντιπάλους του Ινφαντίνο είναι απλό: η FIFA έχει 211 μέλη και κάθε εθνική ομοσπονδία διαθέτει μία ψήφο.
Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και μια ευρεία ευρωπαϊκή συσπείρωση δεν αρκεί από μόνη της για να αλλάξει την ηγεσία της παγκόσμιας ομοσπονδίας. Η UEFA αριθμεί 55 μέλη, ενώ ο Ινφαντίνο εξακολουθεί να έχει σημαντική στήριξη σε άλλες ποδοσφαιρικές περιοχές, μεταξύ των οποίων η Αφρική, η Νότια Αμερική και η Ωκεανία, αλλά και από αρκετές μικρότερες ομοσπονδίες.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο για τους αντιπάλους του: η αποτυχία να τον κερδίσουν στην κάλπη θα μπορούσε τελικά να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τη θέση του.
Έτσι, σύμφωνα με τις πηγές του Reuters, η συζήτηση μετατοπίζεται. Αντί να επικεντρώνεται αποκλειστικά στην εξεύρεση ενός υποψηφίου που θα μπορούσε να νικήσει τον Ινφαντίνο, εξετάζεται πλέον η δυνατότητα θεσμικών αλλαγών που θα περιορίζουν τη συγκέντρωση εξουσίας στην προεδρία της FIFA.
Το «χτύπημα» από την Ευρώπη
Η κατάσταση, πάντως, δεν είναι ανέφελη για τον Ινφαντίνο.
Την Πέμπτη, η Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ανακοίνωσε ότι αποσύρει τη στήριξή της στην επανεκλογή του, επικαλούμενη απώλεια εμπιστοσύνης και σοβαρές διαφωνίες για τον τρόπο με τον οποίο διοικείται το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Η Γαλλία προστέθηκε έτσι σε μια σειρά ευρωπαϊκών ομοσπονδιών που έχουν απομακρυνθεί από τον πρόεδρο της FIFA. Η αντίδραση συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με το σχέδιο FIFA Forward Enterprise, το οποίο προέβλεπε τη συμμετοχή ιδιωτών επενδυτών σε εμπορικές δραστηριότητες της FIFA και τελικά εγκαταλείφθηκε μετά τις έντονες αντιδράσεις.
Η UEFA, η AFC και η CONCACAF είχαν εκφράσει έντονη αντίθεση στις εξελίξεις, γεγονός που δημιούργησε τη σοβαρότερη μέχρι σήμερα πρόκληση για την προεδρία του Ινφαντίνο.
Ωστόσο, η κρίση δεν μεταφράστηκε μέχρι στιγμής σε έναν υποψήφιο που να μπορεί να συγκεντρώσει την απαιτούμενη διεθνή στήριξη.
Κανένας αντίπαλος στον ορίζοντα
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της σημερινής συγκυρίας.
Μέχρι την προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων στις 18 Νοεμβρίου 2026, δεν έχει εμφανιστεί πρόσωπο που να θεωρείται ικανό να συγκροτήσει μια πραγματικά παγκόσμια συμμαχία εναντίον του Ινφαντίνο.
Ο πρόεδρος της Παρί Σεν Ζερμέν, Νασέρ Αλ-Κελαϊφί, έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να διεκδικήσει την προεδρία, ενώ και ο πρόεδρος της CONCACAF, Βίκτορ Μονταλιάνι, δεν έχει εμφανιστεί ως υποψήφιος που θα μπορούσε να ενώσει τις διαφορετικές ποδοσφαιρικές δυνάμεις.
Και όσο δεν υπάρχει αντίπαλος με πραγματική δυναμική, ο Ινφαντίνο παραμένει το φαβορί.
Η εκλογή είναι προγραμματισμένη για τις 18 Μαρτίου 2027 στο Ραμπάτ του Μαρόκου.
Από την ανατροπή στη μεταρρύθμιση
Η εξέλιξη αυτή οδηγεί σε μια νέα στρατηγική για τους επικριτές του.
Εφόσον η απομάκρυνση του Ινφαντίνο στην κάλπη μοιάζει δύσκολη, το ζητούμενο πλέον μπορεί να είναι η δημιουργία ισχυρότερων μηχανισμών ελέγχου της προεδρίας, μεγαλύτερη διαφάνεια στη λήψη αποφάσεων και περιορισμός της δυνατότητας του προέδρου να κινείται χωρίς επαρκείς θεσμικές δικλίδες.
Με άλλα λόγια, η μάχη ενδέχεται να μην είναι πλέον «Ινφαντίνο ή κάποιος άλλος», αλλά «πόση εξουσία θα έχει ο Ινφαντίνο».
Και αυτή είναι μια σημαντική αλλαγή στον συσχετισμό δυνάμεων.
Ο Ελβετοϊταλός παράγοντας, 56 ετών, βρίσκεται στην εξουσία από το 2016 και έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα δίκτυο σχέσεων σε ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι, παρά το πολιτικό κόστος από τις πρόσφατες αποφάσεις του, αυτό το δίκτυο παραμένει αρκετά ισχυρό ώστε να τον κρατά όρθιο.
Το μεγάλο ερώτημα, επομένως, δεν είναι πλέον αν ο Ινφαντίνο βρίσκεται σε κρίση. Βρίσκεται. Το ερώτημα είναι αν οι αντίπαλοί του μπορούν να μετατρέψουν αυτή την κρίση σε πραγματική αλλαγή. Μέχρι στιγμής, η απάντηση της κάλπης φαίνεται να γέρνει προς το «όχι».
