Η Μέση Ανατολή βρίσκεται ξανά στην κόψη του ξυραφιού και ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει παγιδευμένος σε έναν πόλεμο που μπορεί να κερδίζει στρατιωτικά, αλλά δεν γνωρίζει πώς να τερματίσει πολιτικά. Για έβδομη συνεχόμενη νύχτα οι Ηνωμένες Πολιτείες βομβάρδισαν στόχους στο Ιράν, πλήττοντας στρατιωτικές εγκαταστάσεις, λιμάνια, γέφυρες και ενεργειακές υποδομές. Η Τεχεράνη απάντησε με πυραύλους και drones εναντίον αμερικανικών βάσεων και εγκαταστάσεων στο Κουβέιτ, στο Μπαχρέιν και στην Ιορδανία, επεκτείνοντας τις επιθέσεις της και στη Σαουδική Αραβία.
Το πραγματικό όπλο του Ιράν, ωστόσο, δεν είναι οι πύραυλοι. Είναι τα Στενά του Ορμούζ, από τα οποία περνά περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η Τεχεράνη γνωρίζει ότι ακόμη και η απειλή αποκλεισμού ή νέων επιθέσεων εναντίον δεξαμενόπλοιων αρκεί για να προκαλέσει πανικό. Το πετρέλαιο σημείωσε άνοδο άνω του 4%, ενώ σε εβδομαδιαία βάση η αύξηση πλησίασε το 16%, ταρακουνώντας αγορές, κυβερνήσεις και καταναλωτές.
Το Ιράν, όμως, δεν αντιμετωπίζει μόνο τη φτώχεια, τις ελλείψεις νερού και ηλεκτρικού ρεύματος και μια οικονομία εξαντλημένη από τις κυρώσεις και τον πόλεμο. Στην κορυφή του καθεστώτος μαίνεται ανοιχτή σύγκρουση. Από τη μία βρίσκονται οι υπερσυντηρητικοί βουλευτές, τα σκληροπυρηνικά μέσα ενημέρωσης και τμήματα των Φρουρών της Επανάστασης, που θεωρούν κάθε συμφωνία με την Ουάσιγκτον συνθηκολόγηση. Από την άλλη, ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν, ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και οι πραγματιστές, που βλέπουν τη διπλωματία ως μοναδικό τρόπο διάσωσης της οικονομίας και του ίδιου του καθεστώτος. Οι σκληροπυρηνικοί αποκαλούν τους διαπραγματευτές «προδότες» και «πουλημένους», ενώ ακούστηκαν ακόμη και συνθήματα «θάνατος στον συμβιβασμένο». Η μία πτέρυγα διαπραγματεύεται, η άλλη πυροβολεί.
Ο Τραμπ έχει, παράλληλα, το δικό του εσωτερικό μέτωπο. Η προθεσμία των 60 ημερών που προβλέπει το War Powers Resolution για επιχειρήσεις χωρίς έγκριση του Κογκρέσου έχει παρέλθει. Ο Λευκός Οίκος αμφισβητεί ότι ο περιορισμός εφαρμόζεται, αλλά η νέα κλιμάκωση επαναφέρει την αγωνία για τη στάση της Γερουσίας.
Το Ισραήλ, τέλος, κρατά χαμηλούς τόνους. Και τι να πει, όταν οι ΗΠΑ σηκώνουν πλέον το βάρος, ενώ το ίδιο θυμάται τους νεκρούς, τους τραυματίες και τις καταστροφές από τους ιρανικούς πυραύλους; Ο Νετανιάχου περιορίζεται σε προειδοποιήσεις, γνωρίζοντας ότι ένα νέο ισραηλινό χτύπημα μπορεί να μετατρέψει τη σύγκρουση σε ανεξέλεγκτη περιφερειακή πυρκαγιά.
