Δεν πρόκειται για παροδική τάση lifestyle. Είναι μια σιωπηλή αλλά σταθερή μετατόπιση: γόνοι ισχυρών επιχειρηματικών οικογενειών, και ειδικά εφοπλιστών, απομακρύνονται από τα διοικητικά συμβούλια και τις ναυτιλιακές εταιρείες, επιλέγοντας τη μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο και τη δημιουργική επιχειρηματικότητα.
Η «ασφαλής» καριέρα δεν είναι πλέον αυτονόητη. Η προσωπική έκφραση γίνεται προτεραιότητα.
Η γενιά που δεν ήθελε μόνο να «κληρονομήσει»
Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις νέων που προέρχονται από ισχυρές ναυτιλιακές οικογένειες αλλά επέλεξαν τη σκηνή:
Η Κατερίνα Πολέμη ακολούθησε μουσική πορεία με σπουδές στο Berklee και διεθνή καλλιτεχνική δραστηριότητα.
Ο D3lta,(Ρομπέρτο Κούστα) κινείται ανάμεσα σε ηλεκτρονικούς ήχους και διεθνή DJ sets.
ΚμΗ Μυρτάλη Νομικού και ο Βασίλης Μιχαήλ επέλεξαν τη ζωντανή μουσική και τα συγκροτήματα αντί για εταιρικά γραφεία.
Δεν μιλάμε για «χόμπι πλουσίων παιδιών». Πρόκειται για επαγγελματικές επιλογές με δισκογραφία, σπουδές, περιοδείες και δημόσια έκθεση. Θέλει πολυ κόπο γιατί το επώνυμο μπορεί να ανοίγει πόρτες, αλλά δεν κρατά το κοινό.
Δεν είναι μόνο οι εφοπλιστές: Η στροφή και σε άλλους κλάδους
Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στη ναυτιλία. Παιδιά επιχειρηματιών, βιομηχάνων ή ισχυρών οικονομικών παραγόντων επιλέγουν:
Ηθοποιία και κινηματογράφο
Θέατρο και performance art
Παραγωγή και σκηνοθεσία
Startups στον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού
Σε αρκετές περιπτώσεις, η επιλογή της τέχνης λειτουργεί ως μηχανισμός αυτονόμησης. Η σκηνή δεν έχει οικογενειακές μετοχές. Έχει κοινό.
Η ψυχολογία πίσω από τη ρήξη
Η νέα γενιά «κληρονόμων» δεν απορρίπτει απαραίτητα την οικογενειακή επιχείρηση. Αρνείται όμως να περιοριστεί σε αυτήν.
Οι βασικοί λόγοι πίσω από τη στροφή:
- Ανάγκη προσωπικής ταυτότητας: Σε οικογένειες με ισχυρό brand, η προσωπική επιτυχία συχνά συγχέεται με την οικογενειακή. Η τέχνη προσφέρει καθαρό πεδίο αξιολόγησης.
- Δημιουργική ελευθερία: Η επιχειρηματική διαχείριση έχει ευθύνη. Η σκηνή έχει ρίσκο αλλά και συγκίνηση.
Απόδειξη αξίας: Πολλοί από αυτούς επιλέγουν έναν χώρο όπου δεν μετρά το επίθετο, αλλά η αντοχή, η δουλειά και το ταλέντο.
Από τα Διοικητικά Συμβούλια στο Spotlight
Η εικόνα του «διαδόχου» που αναλαμβάνει αυτομάτως την εταιρεία ανήκει περισσότερο στο παρελθόν. Σήμερα, βλέπουμε:
Κληρονόμους που γίνονται ηθοποιοί σε θεατρικές σκηνές.
Νέους επιχειρηματίες που επενδύουν σε καλλιτεχνικά projects αντί για παραδοσιακούς κλάδους.
Παιδιά ισχυρών οικογενειών που δημιουργούν δικές τους δισκογραφικές, θεατρικές ομάδες ή κινηματογραφικές παραγωγές.
Με λίγα λόγια η κοινωνική καταξίωση δεν περνά πια αποκλειστικά από τον ισολογισμό.
Η αλλαγή εποχής
Η στροφή των γόνων εφοπλιστών και επιχειρηματιών προς τις τέχνες δεν είναι πράξη επανάστασης. Είναι πράξη επαναπροσδιορισμού.
Σε μια εποχή όπου η επιτυχία δεν μετριέται μόνο σε κεφάλαιο αλλά και σε επιρροή, δημιουργικότητα και αυθεντικότητα, η σκηνή γίνεται εναλλακτικό κέντρο ισχύος.
Και ίσως τελικά το πιο σύγχρονο «κεφάλαιο» να μην είναι το χρηματοοικονομικό. Να είναι το προσωπικό.
