Η 1η Σεπτεμβρίου 1981 σηματοδοτεί μια πραγματική αλλαγή σελίδας στα διοικητικά της ΑΕΚ. Ο Ανδρέας Ζαφειρόπουλος, ο περίφημος «Μίστερ Ζήτα», εκλέγεται παμψηφεί νέος πρόεδρος μέσα από μια ενωτική Γενική Συνέλευση και διαδέχεται τον Λουκά Μπάρλο, τον άνθρωπο που είχε συνδέσει το όνομά του με μία από τις λαμπρότερες περιόδους της ιστορίας της Ένωσης.
Ο Μπάρλος στήριξε δημόσια τον διάδοχό του και, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, έστειλε αυστηρό μήνυμα προς όσους θα επιχειρούσαν να υποσκάψουν τη νέα διοίκηση και το καλό της ΑΕΚ.
Ο «Μίστερ Ζήτα» πίσω από μια μεγάλη ελληνική επιτυχία
Ο Ανδρέας Ζαφειρόπουλος γεννήθηκε το 1933, καταγόταν από το Κιάτο Κορινθίας και σπούδασε οικονομικά στην τότε ΑΣΟΕΕ. Μαζί με τον αδελφό του Παναγιώτη ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση αθλητικών ειδών Zita Hellas, που είχε δημιουργήσει ο πατέρας τους Ιωάννης.
Για τις νεότερες γενιές το όνομα Zita ίσως να μη σημαίνει πολλά. Για τη δική μας γενιά όμως ήταν ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα ελληνικά ονόματα στον χώρο των αθλητικών υποδημάτων.
Στην περίοδο της μεγάλης ακμής της, η Zita έφθασε, σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία, να ελέγχει περίπου το 65% της ελληνικής αγοράς αθλητικών υποδημάτων, ενώ πραγματοποιούσε εξαγωγές στα Βαλκάνια και την Κύπρο.
Τα παπούτσια Zita και Strike είχαν ουσιαστικά διαδεχθεί στη συνείδηση μιας ολόκληρης εποχής τις περίφημες «ελβιέλες» και επιχειρούσαν να ανταγωνιστούν τις μεγάλες διεθνείς φίρμες που άρχιζαν να κατακτούν την ελληνική αγορά.
Ο Ζαφειρόπουλος, λοιπόν, δεν πήγε στην ΑΕΚ απλώς ως ένας εύπορος παράγοντας. Ήταν ένας επιτυχημένος Έλληνας επιχειρηματίας που γνώριζε τι σημαίνει διοίκηση, αγορά και ανταγωνισμός.
Η πρόταση που δεν περίμενα
Και εδώ αρχίζει η δική μου προσωπική ιστορία.
Ο Ανδρέας Ζαφειρόπουλος με κάλεσε και μου πρότεινε να αναλάβω επικεφαλής του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας της ΑΕΚ.
Αποδέχθηκα.
Γενικός διευθυντής ήταν ο Νίκος Στράτος, μια ιστορική μορφή των διοικητικών της Ένωσης, που υπηρέτησε την ΑΕΚ για πολλά χρόνια.
Τα γραφεία μας βρίσκονταν στην 3ης Σεπτεμβρίου, κοντά στην Αγίου Μελετίου.
Η συνεργασία μου με τον Ζαφειρόπουλο ήταν εξαιρετική. Τον θυμάμαι ως έναν σπουδαίο άνθρωπο, ευγενή, επιτυχημένο επιχειρηματία, αλλά και άνθρωπο που ήξερε να εμπιστεύεται τους συνεργάτες του.
Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο που σήμερα μου προκαλεί ακόμη χαμόγελο.
Εγώ, ο γαύρος, ο Ολυμπιακός, ήμουν επικεφαλής Τύπου της ΑΕΚ!
Γιατί είπα «ναι» στην ΑΕΚ
Δεν το θεώρησα ποτέ αντίφαση.
Ήμουν και παραμένω Ολυμπιακός. Αλλά σεβόμουν βαθύτατα την ΑΕΚ. Τον Δικέφαλο. Την Κωνσταντινούπολη. Την προσφυγική καταγωγή της. Τη Νέα Φιλαδέλφεια και όσα συμβόλιζε αυτό το γήπεδο για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.
Και κυρίως γνώριζα την ΑΕΚ πολύ πριν περάσω την πόρτα των γραφείων της.
Ως δημοσιογράφος του «ΦΩΣ ΤΩΝ ΣΠΟΡ» είχα κάνει αμέτρητα ρεπορτάζ στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Εκεί είχα γνωρίσει από κοντά ανθρώπους που είχαν ήδη γράψει ή έγραφαν την ιστορία της Ένωσης.
Τον Ανδρέα Σταματιάδη, τον Μίμη Παπαϊωάννου και, στη νεότερη γενιά, τον Θωμά Μαύρο, τον Χρήστο Αρδίζογλου, τον Λάκη Νικολάου, τον Πέτρο Ραβούση και τόσους άλλους.
Ήταν πρόσωπα που ξεπερνούσαν τη φανέλα τους. Ήταν κομμάτια της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Και απέναντί μου η Λόλα Νταϊφά
Υπήρχε όμως και μια άλλη ιστορία που θυμάμαι χαρακτηριστικά.
Στον Ολυμπιακό, την αντίστοιχη εποχή, κυριαρχούσε στον χώρο των δημοσίων σχέσεων η Λόλα Νταϊφά, στενή συνεργάτις του Σταύρου Νταϊφά και μια γυναίκα που άφησε τη δική της εποχή στην επικοινωνία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Και κάποια στιγμή βρεθήκαμε στο ΟΑΚΑ σε ντέρμπι ΑΕΚ–Ολυμπιακού.
Εγώ από την πλευρά της ΑΕΚ.
Η Λόλα από την πλευρά του Ολυμπιακού.
Αν μου έλεγε κάποιος λίγα χρόνια νωρίτερα, όταν έτρεχα στα γήπεδα ως ρεπόρτερ του «ΦΩΤΟΣ», ότι θα ερχόταν η ημέρα που εγώ, ο Ολυμπιακός, θα βρισκόμουν θεσμικά στην πλευρά της ΑΕΚ σε ένα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, πιθανότατα θα γελούσα.
Κι όμως, συνέβη.
Η βαριά κληρονομιά του Λουκά Μπάρλου
Ο Ζαφειρόπουλος είχε αναλάβει ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο. Έπρεπε να διαδεχθεί τον Λουκά Μπάρλο, έναν πρόεδρο που είχε γίνει σχεδόν συνώνυμος με την ΑΕΚ.
Η ομάδα έμπαινε παράλληλα στη νέα πραγματικότητα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, όπου ο οικονομικός ανταγωνισμός γινόταν ολοένα και σκληρότερος.
Απέναντι υπήρχε ο Ολυμπιακός του Σταύρου Νταϊφά και ο Παναθηναϊκός της οικογένειας Βαρδινογιάννη.
Το καλοκαίρι του 1982 ο Ζαφειρόπουλος παραχώρησε προσωρινά την προεδρία στον Μιχάλη Αρκάδη, χωρίς να εγκαταλείψει την ιδιοκτησία της ΠΑΕ. Επανήλθε αργότερα στην προεδρία και παρέμεινε μεγαλομέτοχος μέχρι το 1992, όταν οι μετοχές πέρασαν στους Δημήτρη Μελισσανίδη και Γιάννη Καρρά.
Στη δική του μακρά περίοδο ιδιοκτησίας η ΑΕΚ κατέκτησε, μεταξύ άλλων, τα πρωταθλήματα του 1989 και του 1992 και το Κύπελλο Ελλάδας του 1983.
Ο άνθρωπος που θυμάμαι
Ο Ανδρέας Ζαφειρόπουλος έφυγε από τη ζωή στις 23 Ιουλίου 2025, σε ηλικία 92 ετών.
Προσωπικά, όμως, δεν τον θυμάμαι μόνο ως πρόεδρο της ΑΕΚ.
Θυμάμαι τον άνθρωπο που δημιούργησε και ανέπτυξε μια μεγάλη ελληνική επιχείρηση σε χρόνια κατά τα οποία τα ελληνικά προϊόντα έδιναν μάχη απέναντι στους ξένους κολοσσούς.
Θυμάμαι τον παράγοντα που ανέλαβε το δύσκολο βάρος να διαδεχθεί τον Λουκά Μπάρλο.
Και πάνω απ’ όλα θυμάμαι τον άνθρωπο που με εμπιστεύθηκε και μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω την ΑΕΚ όχι πλέον από τη δημοσιογραφική εξέδρα και το ρεπορτάζ, αλλά από μέσα.
Ένας Ολυμπιακός στο Γραφείο Τύπου της ΑΕΚ;
Ναι.
Γιατί υπήρχαν –και θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμη– εποχές και άνθρωποι όπου ο σεβασμός στην ιστορία μιας μεγάλης ομάδας μπορούσε να βρίσκεται πάνω από τα χρώματα της φανέλας.
Και για μένα εκείνη η περίοδος παραμένει μία από τις πιο παράξενες, όμορφες και αξέχαστες αναμνήσεις της δημοσιογραφικής και επαγγελματικής μου διαδρομής.
