Τελικά, όπως πάει το πράγμα, τα αυτοκίνητά μας δεν θα έχουν μόνο φλας, φώτα φρένων, alarm, φώτα ημέρας και προβολείς ομίχλης. Θα αποκτήσουν και νέα χρώματα, νέα σήματα, νέα οπτική «γλώσσα». Να δούμε τι άλλο μας περιμένει στους δρόμους της τεχνητής νοημοσύνης.
Η νέα συζήτηση στην αυτοκίνηση αφορά τα τιρκουάζ φώτα στα αυτόνομα αυτοκίνητα. Δεν πρόκειται για αισθητικό τρικ, ούτε για ακόμη μία σχεδιαστική υπερβολή των εταιρειών. Είναι ένα νέο σήμα προς τους άλλους οδηγούς, τους πεζούς, τους ποδηλάτες, αλλά και τις αρχές: το όχημα εκείνη τη στιγμή κινείται με ενεργοποιημένο σύστημα αυτόνομης ή ημιαυτόνομης οδήγησης. Με απλά λόγια, δεν οδηγεί πλήρως ο άνθρωπος· οδηγεί το σύστημα.
Για πάνω από έναν αιώνα, η φωτεινή γλώσσα του αυτοκινήτου ήταν σχετικά απλή. Κόκκινο για φρενάρισμα ή στάση. Πορτοκαλί για αλλαγή πορείας. Λευκό για εμπρός φώτα ή όπισθεν. Όμως η είσοδος της αυτόνομης οδήγησης αλλάζει τα δεδομένα. Δεν αρκεί πλέον να ξέρουμε τι κάνει το αυτοκίνητο. Πρέπει να ξέρουμε και ποιος το ελέγχει.
Η Mercedes-Benz είναι από τις πρώτες εταιρείες που προχώρησαν σοβαρά σε αυτή την κατεύθυνση. Στα οχήματα με το σύστημα Drive Pilot επιπέδου 3, τα ειδικά τιρκουάζ φώτα ενσωματώνονται στους εμπρός και πίσω προβολείς, αλλά και στους εξωτερικούς καθρέφτες. Όταν το σύστημα ενεργοποιείται, τα φώτα ανάβουν σταθερά για να είναι σαφές ότι το αυτοκίνητο κινείται με αυτοματοποιημένη λειτουργία. Η εταιρεία έχει ήδη λάβει έγκριση δοκιμών στη Γερμανία, ενώ παρόμοιες εξαιρέσεις είχαν δοθεί και στις ΗΠΑ, σε Καλιφόρνια και Νεβάδα.
Το τιρκουάζ δεν επιλέχθηκε τυχαία. Δεν μπερδεύεται εύκολα με τα γνωστά φώτα κυκλοφορίας, ούτε με τα χρώματα των οχημάτων έκτακτης ανάγκης. Το μπλε, για παράδειγμα, παραπέμπει σε αστυνομία ή ασθενοφόρα σε πολλές χώρες. Το πορτοκαλί έχει ήδη συγκεκριμένη χρήση στα αυτοκίνητα. Το πράσινο μπορεί να θυμίζει σηματοδότη. Το τιρκουάζ κρίθηκε πιο καθαρό, πιο αναγνωρίσιμο και πιο ασφαλές ως νέο οπτικό σήμα.
Το ερώτημα βεβαίως είναι πόσο εύκολα θα συνηθίσουμε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Γιατί άλλο πράγμα να βλέπεις ένα αυτοκίνητο να φρενάρει και άλλο να καταλαβαίνεις ότι απέναντί σου έχεις ένα όχημα που «σκέφτεται» με αισθητήρες, κάμερες, ραντάρ και αλγόριθμους. Ένας πεζός μπορεί να αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια γνωρίζοντας ότι το όχημα τον έχει αναγνωρίσει. Ένας άλλος οδηγός όμως μπορεί να επιχειρήσει να εκμεταλλευθεί την προβλέψιμη συμπεριφορά ενός αυτόνομου συστήματος, πιέζοντας περισσότερο σε διασταυρώσεις ή αλλαγές λωρίδας.
Το βέβαιο είναι ότι η αυτοκίνηση μπαίνει σε νέα εποχή. Τα αυτοκίνητα δεν θα είναι πια μόνο μηχανές μετακίνησης. Θα είναι κινητοί υπολογιστές που θα επικοινωνούν με το περιβάλλον τους. Και όσο θα μειώνεται ο ρόλος του οδηγού, τόσο θα αυξάνεται η ανάγκη να καταλαβαίνουν οι γύρω τι ακριβώς συμβαίνει μέσα και έξω από το όχημα.
Άρα, ναι: φαίνεται πως οι δρόμοι θα γεμίσουν χρώματα. Όχι για μόδα, αλλά για να μπορούμε να συνεννοούμαστε με τα αυτοκίνητα της επόμενης μέρας. Και το τιρκουάζ ίσως είναι μόνο η αρχή.
