Με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση του Θεσσαλικού Θεάτρου «Ματωμένος γάμος» σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου Τζένη Καζάκου μίλησε στο περιοδικό ΟΚ! και τον Μιχάλη Ροδόπουλο για τη σχέση της με τους διάσημους γονείς της, Τάνια Τρύπη και Κωνσταντίνου Καζάκου, το βάρος του ονόματος που κουβαλάει αλλά και την ευτυχισμένη περίοδο που βιώνει στην προσωπική της ζωή.
Τα μάτια σου κλαίνε εύκολα;
Στη δουλειά, όταν είναι απαραίτητο. Στη ζωή μου, τα τελευταία χρόνια έχω σκληρύνει αρκετά.
Αισθάνομαι σαν να είναι έτοιμο να κυλήσει ένα δάκρυ και προσπαθείς συνέχεια να το συγκρατήσεις.
Φαίνεται σαν κάτι να κουβαλάω ε; Έχουν μια θλίψη τα μάτια μου. Κοίταξε, έχω πονέσει πολύ στη ζωή μου, από διαφορετικούς παράγοντες και σε πολλά επίπεδα. Κανένας ποτέ δεν ξέρει τι σταυρό κουβαλάει ο άλλος. Παλεύω πολύ μέσα μου για να ησυχάσω αυτό το κομμάτι του εαυτού μου. Κάνω και ψυχοθεραπεία, θεωρώ το καλύτερο δώρο που μου έχω κάνει ποτέ. Θέλω αυτούς τους δαίμονες μέσα μου να τους καταλάβω καλύτερα, να τους αγαπήσω, για να μη μου δημιουργούν προβλήματα στην καθημερινότητά μου.
Ποια ήταν η αφορμή που σε οδήγησε σε ψυχοθεραπευτή;
Είχα φτάσει σε μια κατάσταση όπου δεν με ενδιέφερε τίποτε, ούτε για τους γύρω μου, ούτε για τη ζωή μου, ούτε για τον εαυτό μου. Για χρόνια κράταγα μέσα μου πράγματα και κάποια στιγμή, άρχισαν σιγά σιγά να σκάνε. Έβγαλα διάφορα ψυχοσωματικά και τότε συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα.
Τζένη Καζάκου: «Δεν μεγάλωσα σε μια κλασική οικογένεια»
Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;
(Βουρκώνει) Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι να χάσω τη μαμά μου και τον μπαμπά μου. Ενώ δεν μεγάλωσα σε μια κλασική οικογένεια, με τα καθιερωμένα κυριακάτικα τραπέζια και όλα τα υπόλοιπα, έχω πολύ πιο μεγάλη σύνδεση με τους γονείς μου. Αυτό το τατουάζ εδώ στο χέρι μου, ένα τριαντάφυλλο με την ημερομηνία που «έφυγε», ήταν το πρώτο που χτύπησα και είναι για τον παππού μου τον Φώτη, τον πατέρα της μαμάς μου. Ήταν σαν δεύτερος μπαμπάς μου, η πρώτη απώλεια που είχα στη ζωή μου. Όταν τον έχασα, συνειδητοποίησα πόσο μικρή είναι η ζωή και πόσο σημαντικό είναι να λες –τώρα που μπορείς και όχι αύριο ή μεθαύριο– «σ’ αγαπώ», «μου λείπεις», «καληνύχτα».
Υπάρχει περίπτωση να σε καταπιέσει με κάποιον τρόπο η μητέρα σου, τώρα πια;
Όχι να με καταπιέσει, αλλά μερικές φορές με εκνευρίζει με αυτές τις κλασικές μαμαδίστικες ερωτήσεις: «Έχεις φάει;», «Έχεις κοιμηθεί;». Μπορεί να με ενοχλούν στιγμιαία αλλά τις λατρεύω. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα μου λείψουν. Με τη μαμά μου έχουμε κάνει το ίδιο τατουάζ, μία λύκαινα με το λυκάκι της, στο ίδιο σημείο του σώματός μας.
