Η τροπολογία που ψηφίστηκε για τους δανειολήπτες οι οποίοι είναι ενταγμένοι στον νόμο Κατσέλη και παραμένουν συνεπείς στις ρυθμίσεις τους αποτελεί, αναμφίβολα, μία σημαντική ανάσα. Αφορά περίπου 100.000 πολίτες, οι οποίοι βλέπουν τη μηνιαία δόση τους να μειώνεται, καθώς αλλάζει ο τρόπος υπολογισμού των τόκων. Και αυτό είναι δίκαιο. Μιλάμε για ανθρώπους που μπήκαν σε μια δικαστική διαδικασία, αποδέχθηκαν τους όρους της ρύθμισης και προσπάθησαν, μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, να παραμείνουν συνεπείς.
Όμως το μεγάλο ερώτημα είναι τι γίνεται με τους υπόλοιπους. Διότι υπάρχουν πάνω από 300.000 δανειολήπτες που, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, δεν πληρώνουν σήμερα τις δόσεις τους. Και εδώ πρέπει να γίνει ένας απολύτως καθαρός διαχωρισμός.
Οι στρατηγικοί κακοπληρωτές, εκείνοι που έχουν αλλά δεν πληρώνουν, δεν με αφορούν. Δεν μπορεί να επιβραβεύεται η πονηριά σε βάρος των συνεπών πολιτών. Δεν μπορεί κάποιος να έχει δυνατότητα πληρωμής και να κρύβεται πίσω από νομικά ή τραπεζικά παράθυρα. Αυτοί πρέπει να αντιμετωπιστούν όπως προβλέπει ο νόμος.
Υπάρχει όμως και η άλλη κατηγορία. Οι πραγματικά ανήμποροι. Άνθρωποι που κάποτε μπορούσαν να πληρώνουν και σήμερα δεν μπορούν. Όχι επειδή το επέλεξαν, αλλά επειδή η ζωή τους άλλαξε δραματικά. Τα μνημόνια, η ανεργία, η πανδημία, η ενεργειακή κρίση που ήλθε ακόμα και με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η ακρίβεια και τα υψηλά επιτόκια έχουν ανατρέψει οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Για πολλά νοικοκυριά το δίλημμα ήταν και παραμένει σκληρό: θα πληρώσω τη δόση ή θα ζεστάνω το σπίτι μου; Θα δώσω χρήματα στην τράπεζα ή θα κρατήσω όρθια την οικογένειά μου;
Κανείς δεν λέει ότι οι τράπεζες είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Είναι επιχειρήσεις που διαχειρίζονται χρήμα. Αλλά ούτε και το τραπεζικό σύστημα μπορεί να λειτουργεί σαν να μην υπάρχει κοινωνία γύρω του. Στηρίχθηκε σε δύσκολες εποχές και τώρα οφείλει να συμβάλει σε μια λύση για όσους πραγματικά δεν αντέχουν.
Η Πολιτεία, λοιπόν, αφού βρήκε λύση για τους συνεπείς του νόμου Κατσέλη, πρέπει να εξετάσει και μια δεύτερη δίκαιη διέξοδο. Αυστηρή, ελεγχόμενη, με εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια, που θα ξεχωρίζει τον αδύναμο από τον μπαταχτσή. Δεν γίνεται για χρέη λίγων χιλιάδων ευρώ να βγαίνει στον πλειστηριασμό η πρώτη κατοικία ανθρώπων που λύγισαν από τις κρίσεις.
Η ίση μεταχείριση των πολιτών δεν σημαίνει χαριστικές ρυθμίσεις για όλους. Σημαίνει δικαιοσύνη. Και δικαιοσύνη σημαίνει να μη χάνει το σπίτι του εκείνος που πραγματικά δεν μπορεί.
