Κάθε φορά που η Ελλάδα δοκιμάζεται από μια μεγάλη πυρκαγιά, μια πλημμύρα ή μια σφοδρή κακοκαιρία, όλοι στρέφουν το βλέμμα τους στο Πυροσβεστικό Σώμα. Και δικαιολογημένα. Οι άνδρες και οι γυναίκες του δίνουν καθημερινά μάχες κάτω από αντίξοες συνθήκες, συχνά με προσωπικό και μέσα που δεν επαρκούν για το εύρος των αποστολών που καλούνται να εκτελέσουν.
Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο: πότε επιτέλους η Πολιτεία θα αποφασίσει να επιβάλει σε κάθε Δήμο της χώρας τη δημιουργία οργανωμένου Εθελοντικού Πυροσβεστικού Σταθμού ή Κλιμακίου;
Η νομοθεσία υπάρχει. Οι δήμοι μπορούν να ιδρύουν εθελοντικές πυροσβεστικές υπηρεσίες σε συνεργασία με το Πυροσβεστικό Σώμα, ενώ οι εθελοντές εκπαιδεύονται, πιστοποιούνται και εντάσσονται σε συγκεκριμένο επιχειρησιακό πλαίσιο.
Κι όμως, στην πράξη, οι οργανωμένοι εθελοντικοί πυροσβεστικοί σταθμοί παραμένουν λίγοι σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της χώρας.
Σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, οι εθελοντές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής προστασίας. Είναι οι πρώτοι που γνωρίζουν την περιοχή τους, μπορούν να επέμβουν άμεσα μέχρι να φθάσουν οι επαγγελματικές δυνάμεις και λειτουργούν πολλαπλασιαστικά για το έργο των πυροσβεστών.
Δεν πρόκειται για υποκατάσταση του επαγγελματία πυροσβέστη. Πρόκειται για ενίσχυσή του.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε ανακοινώσεις συμπαράστασης μετά από κάθε καταστροφή. Οφείλει να διαθέτει ανθρώπους, εξοπλισμό, εγκαταστάσεις και εκπαιδευμένους εθελοντές που θα βρίσκονται δίπλα στο Πυροσβεστικό Σώμα από το πρώτο λεπτό.
Η ίδια η Πυροσβεστική έχει αποδείξει ότι στηρίζει τον θεσμό, παρέχοντας εκπαίδευση και επιχειρησιακή καθοδήγηση στους εθελοντές. Το ζητούμενο πλέον είναι η πολιτική βούληση και η ενεργός συμμετοχή των δήμων.
Οι φυσικές καταστροφές γίνονται ολοένα και συχνότερες. Η κλιματική κρίση δεν περιμένει. Ούτε οι πολίτες μπορούν να περιμένουν άλλο.
Ήρθε η ώρα κάθε Δήμος να αποκτήσει τη δική του οργανωμένη δύναμη εθελοντών πυροσβεστών. Όχι αύριο. Σήμερα.
