Στην είδηση ότι ο διευθυντής μας θα υιοθετήσει σκυλάκι και μάλιστα θα το φέρνει και στο γραφείο, πέταξα από τη χαρά μου, γιατί αμέσως κατάλαβα ότι από δω και στο εξής η καθημερινότητά μου στη δουλειά θα γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.
Μπορεί ως παιδί να μην είχα ποτέ κατοικίδιο, όμως είμαι από τους ανθρώπους που πάντα είχαν όνειρο να υιοθετήσουν ένα όμορφο, μαλλιαρό πλασματάκι που θα τους συντροφεύει για πολλά, πολλά χρόνια.
Όσο λοιπόν αυτό το όνειρο δεν μπορεί ακόμη να πραγματοποιηθεί σε αυτή τη φάση της ζωής μου, η Κάιλο ήρθε και μου έδωσε μια γεύση του πώς είναι να ζεις καθημερινά με μια «τριχόμπαλα αγάπης», λειτουργώντας παράλληλα και ως μια μικρή εξάσκηση για το μελλοντικό μου κατοικίδιο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον θετικό αντίκτυπο που θα είχε στην καθημερινότητά μου, αλλά και σε εκείνη των συναδέλφων μου, ένα σκυλάκι μέσα στο γραφείο. Δεν είναι κάτι εύκολο να το φανταστεί κανείς, καθώς το concept «bring your pet to work» είναι κάτι που συνηθίζεται στο εξωτερικό, αλλά σπάνια το συναντά κανείς στην Ελλάδα.
Πάντα έβλεπα βίντεο στο διαδίκτυο με σκυλάκια και γατάκια να κυκλοφορούν σε εταιρείες και γραφεία και ζήλευα αυτά τα εργασιακά περιβάλλοντα που το επιτρέπουν.
Δεν θα περίμενα σε καμία περίπτωση, λοιπόν, ότι στο newsroom της HuffPost Greece και όχι σε κάποια εταιρεία του Λονδίνου, θα υπήρχε πλέον και θα κυκλοφορούσε ανάμεσά μας μια καινούρια «συνάδελφος»: η καλύτερη Golden Retriever σκυλίτσα, που έχει φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές μας!
Ευτυχώς, η συντακτική μας ομάδα αποτελείται από 100% ζωόφιλα (και χωρίς αλλεργίες) άτομα, που όχι μόνο υποδεχτήκαμε την Κάιλο με τη μεγαλύτερη χαρά, αλλά όταν τυχαίνει κάποια μέρα να μην έρθει, μας λείπει πολύ και αισθανόμαστε την απουσία της στον χώρο.
Όσο περνάει ο καιρός και δένομαι με αυτό το σκυλί, μπορώ να κατανοήσω ακόμη περισσότερο τη βοήθεια που μου προσφέρει χωρίς καν να το καταλαβαίνει. Μπορεί σε κάποιους να ακούγεται αστείο ότι ένας σκύλος βοηθά στη δουλειά, όμως μέσα σε μια αίθουσα σύνταξης, όπου η ενημέρωση δεν σταματά ποτέ, τα γεγονότα τρέχουν με καταιγιστικό ρυθμό και οι ειδήσεις τις περισσότερες φορές είναι δυσάρεστες, υπάρχουν στιγμές πίεσης που όλο αυτό σε καταβάλλει.
Εκείνες ακριβώς τις στιγμές θα κοιτάξω για λίγο τη μικρή να κάθεται και να δαγκώνει την ουρά της ή να έχει αρπάξει κάποιο βιβλίο από τη βιβλιοθήκη. Θα πω ένα «ουφ» και, έστω για λίγα δευτερόλεπτα, θα επιστρέψω σε μια πιο γλυκιά πραγματικότητα, μακριά από τίτλους, έκτακτες ειδήσεις και δύσκολες ειδήσεις.
Πολλές αγκαλιές, πολλά χάδια, πολύ γέλιο, αλλά και τρέξιμο για να της πάρουμε από το στόμα τα φαγητά και τα βιβλία που αρπάζει από όπου βρει, είναι οι στιγμές που αρκούν για να γεμίσουν την καθημερινότητα στη δουλειά με κάτι λίγο πιο ανάλαφρο και θετικό από τη μαυρίλα της επικαιρότητας.
Μπορεί να μην αποτελεί προτεραιότητα στα εργασιακά ζητήματα της χώρας, όμως μέσα από αυτή την εμπειρία συνειδητοποιώ ότι, αν κάποτε λυθούν τα βασικά προβλήματα στους χώρους εργασίας, θα ήταν πολύ όμορφο να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα να φέρνουμε το κατοικίδιό μας στη δουλειά, εφόσον φυσικά αυτό είναι εφικτό και συμφωνούν όλοι οι εργαζόμενοι.
Άλλωστε, όπως ακριβώς οι σκύλοι θεραπείας εντάσσονται σιγά σιγά στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας μας, έτσι και ένα σκυλάκι στον χώρο εργασίας θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να λειτουργήσει ιδιαίτερα θεραπευτικά για τους στρεσαρισμένους εργαζομένους.
Όπως και να έχει, η ανακούφιση που αισθάνομαι κάθε πρωί όταν τη βλέπω να τριγυρνάει στο γραφείο με έχει βοηθήσει να ανταπεξέλθω σε πολλές δύσκολες και πιεστικές στιγμές στη δουλειά. Και στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το συναίσθημα που κρατάω μέσα μου: ότι κάποιες φορές, η παρουσία ενός σκύλου αρκεί για να κάνει μια δύσκολη μέρα λίγο πιο φωτεινή.
