– Γιατί δεν προτάθηκα εγώ για τη θέση, αφού κάνω ακριβώς ό,τι μου ζητείται;
– Επειδή κάνεις ακριβώς ό,τι σου ζητείται.
Αυτός ο σύντομος, σκληρός διάλογος ανάμεσα σε έναν εργαζόμενο και έναν HR Manager περιγράφει μια αλήθεια που συχνά σοκάρει.
Όταν κάποιος βλέπει έναν συνάδελφό του να ανεβαίνει στην ιεραρχία, η πρώτη αντίδραση είναι ο εκνευρισμός. Το μυαλό ψάχνει αμέσως μια αδικία για να ισορροπήσει.
Όμως, η πραγματικότητα στο σύγχρονο επιχειρηματικό περιβάλλον κινείται σε άλλη ταχύτητα.
Η παγίδα του «καλού στρατιώτη» και του «βολικού» υπαλλήλου
Στις συναντήσεις coaching, έρχομαι συχνά αντιμέτωπη με το ίδιο ακριβώς παράπονο:
«Γιατί δεν παίρνω προαγωγή; Κάθομαι υπερωρίες, αναλαμβάνω συνεχώς επιπλέον όγκο εργασίας, παίρνω δουλειά για το σπίτι και έχω χάσει αμέτρητα Σαββατοκύριακα μακριά από την οικογένειά μου. Στο τέλος, τη θέση την παίρνει κάποιος άλλος!»
Η πραγματικότητα είναι ότι η εταιρεία σπάνια ρισκάρει να χαλάσει μια πετυχημένη συνταγή. Αν αποδίδεις τέλεια σε αυτό που προσλήφθηκες, το πιο φυσικό για έναν εργοδότη είναι να σε αφήσει ακριβώς εκεί .
Άθελά σου, παγιδεύεσαι στον ρόλο του «βολικού υπάλληλου». Γίνεσαι ο άνθρωπος που θα διεκπεραιώσει τα πάντα χωρίς αντιρρήσεις, επειδή στερείσαι ορίων.
Αντίθετα, συνάδελφος που τηρεί αυστηρά το οκτάωρό του αλλά παράλληλα διεκδικεί, εκπέμπει μια ισχυρή προσωπικότητα. Δείχνει ένα στέλεχος οριοθετημένο, με διεκδικητική παρουσία, που ξέρει να διαχειρίζεται τον χρόνο του και –το κυριότερο– ξέρει πότε και πώς να βγαίνει μπροστά.
Πώς σε βλέπει ο διευθυντής σου;
Ας αλλάξουμε οπτική γωνία. Αν ήσουν εσύ στη θέση του διευθυντή, ποιον άνθρωπο θα εμπιστευόσουν για να διοικήσει μια ομάδα;
- Αυτόν που ακολουθεί το εγχειρίδιο κατά γράμμα και στην πρώτη αναποδιά παγώνει;
- Ή αυτόν που θα βγει μπροστά την ώρα της κρίσης;
Στην ιεραρχία δεν ανεβαίνει ο πιο τυπικός. Ανεβαίνει αυτός που τολμά. Η πρωτοβουλία είναι αυτή που σε πάει στο επόμενο επίπεδο στην καριέρα σου.
Κανένας manager δεν θέλει έναν συνεργάτη που, όταν τα πράγματα βγαίνουν εκτός σχεδίου, θα μείνει στο ακουστικό του περιμένοντας οδηγίες. Στις στιγμές του «συναγερμού», όταν όλα ανατρέπονται, εκεί κρίνεται η πραγματική αξία.
Κάνε ένα γρήγορο τεστ στον εαυτό σου:
Χτύπησε ένα επείγον, περίεργο email από πελάτη αργά το απόγευμα και ο προϊστάμενός σου λείπει. Τι κάνεις;
- Το αφήνεις για αύριο για να μην πάρεις λάθος απόφαση; (Ασφάλεια)
- Απαντάς, δίνεις λύση ρισκάροντας και απλώς τον ενημερώνεις μετά; (Πρωτοβουλία)
Αν επέλεξες το πρώτο, μόλις απάντησες μόνος σου στο γιατί δεν παίρνεις προαγωγή.
Το μεγάλο κενό: “Το ξέρει ο HR Manager;”
Όταν ένας εργαζόμενος θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο από τους υπόλοιπους, τίθεται ένα καίριο ερώτημα. (Μια συζήτηση που επαναλαμβάνεται συχνά πίσω από τις κλειστές πόρτες των coaching συναντήσεων):
- Μα εγώ είμαι καλύτερος, έπρεπε να επιλέξουν εμένα. Ο HR Manager το γνωρίζει; ή το γνωρίζεις μόνο εσύ; και αν ναι, πώς το γνωρίζει;
- Μα είναι προφανές, φαίνεται…
- Πώς φαίνεται; Με ποιον τρόπο το αποδεικνύεις; Παίρνεις πρωτοβουλίες;
- Όχι, δεν παίρνω πρωτοβουλίες, αλλά κάνω τη δουλειά μου άψογα.
- Βγες από τη θέση σου και δες με τα μάτια του , εσένα. Πώς σε βλέπεις; Τί παρατηρείς; Θα σε επέλεγες για μια προαγωγή;
Αν η υπεροχή σου δεν μεταφράζεται σε ορατές πράξεις που ξεπερνούν το στενό σου πλαίσιο, για τη διεύθυνση ανθρώπινου δυναμικού παραμένεις αόρατος. Χρειάζονται χειροπιαστές αποδείξεις
Και ναι, ίσως ακουστεί κάπως –ας μου επιτραπεί ο όρος– λίγο «προκλητικό», αλλά χρειάζεται λίγη έπαρση· χρειάζεται να το επιδεικνύεις. Αλλιώς, λυπάμαι που το λέω: Θα μείνεις στην αφάνεια.
Η μεγαλύτερη δεξιότητα σήμερα δεν γράφεται σε πτυχία
Είναι η ευελιξία. Είναι η στιγμή που αποφασίζεις να αναλάβεις εσύ την κατάσταση και, μαζί, το ρίσκο της ευθύνης.
Όταν το απροσδόκητο χτυπάει την πόρτα, ο στάσιμος εργαζόμενος ψάχνει να βρει ποιο τηλέφωνο πρέπει να πάρει για να ρωτήσει τι να κάνει. Φοβάται το λάθος, γι’ αυτό προτιμά την αδράνεια.
Ο άνθρωπος όμως που εξελίσσεται, δεν περιμένει από μηχανής θεούς. Απλώς βρίσκει τη λύση και διαχειρίζεται την κατάσταση μόνος του, παρουσιάζοντας στον διευθυντή του το αποτέλεσμα και όχι το πρόβλημα.
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι σκέφτεται ο δικός σου εργοδότης όταν λείπει;:
Κάθε επιχειρηματίας ή manager έχει ένα κοινό, κρυφό όνειρο: να μπορεί να κλείσει το κινητό του για ένα Σαββατοκύριακο χωρίς να τρέμει ότι θα καταρρεύσει το σύμπαν αν λείψει. Δεν ψάχνει ένα εκτελεστικό όργανο.
Ψάχνει τον άνθρωπο που θα βγει μπροστά, θα πάρει αποφάσεις στην πρώτη γραμμή και θα διαχειριστεί την κρίση πριν αυτή επεκταθεί.
Από τους κανόνες στην ηγεσία
Η αγορά σήμερα δεν ανταμείβει πια την τυφλή υπακοή· ανταμείβει την τόλμη. Αν νιώθεις ότι έχεις κολλήσει στην ίδια θέση, σταμάτα να κρύβεσαι πίσω από το job description σου. Τα πτυχία σου ανοίγουν την πόρτα, αλλά η πρωτοβουλία είναι αυτή που σου δίνει τα κλειδιά του γραφείου.
Φυσικά και θα σεβαστείς τις δομές της εταιρείας σου. Αλλά την κρίσιμη στιγμή, βγες από τη ζώνη ασφαλείας σου. Πάρε την ευθύνη, γίνε ο άνθρωπος που δίνει λύσεις και άλλαξε το παιχνίδι.
…cause, you can always follow the rules, but leaders are the ones who change the game.
