Κάπου ανάμεσα σε όλα όσα έμαθες να καταλαβαίνεις για σένα, έρχεται μια στιγμή που δεν έχει ένταση, δεν έχει δράμα, δεν έχει καν ιδιαίτερη σκέψη. Είναι σχεδόν ήσυχη. Αλλά αλλάζει κάτι βαθύτερο από όλα τα προηγούμενα ειδικά μετά από όλα όσα δεν είπες.
Είναι η στιγμή που δεν μπαίνεις στη διαδικασία να εξηγήσεις τον εαυτό σου.
Όχι γιατί δεν μπορείς. Αλλά γιατί αρχίζεις να νιώθεις ότι δεν χρειάζεται.
Παλιά, υπήρχε πάντα μια εσωτερική κίνηση να “μαλακώσεις” αυτό που νιώθεις. Να το κάνεις πιο κατανοητό. Πιο αποδεκτό. Πιο εύπεπτο για τους άλλους. Και τελικά, πιο ανεκτό για εσένα την ίδια. Έλεγες πολλά. Ή εξηγούσες ακόμα περισσότερα μέσα σου, πριν καν μιλήσεις.
Τώρα όμως κάτι αλλάζει. Δεν είναι ότι δεν σε νοιάζει. Είναι ότι δεν επενδύεις πια ενέργεια στο να σε καταλάβουν όλοι. Ή ακόμα και να συμφωνήσουν με αυτό που είσαι.
Και στην αρχή αυτό μπορεί να σε ξενίσει. Γιατί η εξήγηση είχε γίνει ένας τρόπος σύνδεσης. Ένας τρόπος να κρατάς ισορροπία. Να μειώνεις την ένταση. Να αποφεύγεις την παρεξήγηση.
Αλλά σιγά σιγά αρχίζεις να βλέπεις κάτι άλλο. Ότι όσο περισσότερο εξηγείς, τόσο περισσότερο χάνεις από το κέντρο σου. Ότι όσο προσπαθείς να σε καταλάβουν όλοι, τόσο λιγότερο σε ακούς εσύ.
Και κάπου εκεί αρχίζει μια διαφορετική κίνηση. Λες λιγότερα. Όχι από απόσταση, αλλά από καθαρότητα. Δεν επεκτείνεσαι σε ό,τι νιώθεις για να το κάνεις αποδεκτό. Το αφήνεις όπως είναι. Ολόκληρο, χωρίς επεξεργασία.
Ίσως αυτό στην αρχή να μοιάζει με σιωπή. Αλλά δεν είναι σιωπή. Είναι αλλαγή προτεραιότητας. Από το “να με καταλάβουν” στο “να με κρατήσω εγώ”.
Και είναι εκεί που αρχίζεις να παρατηρείς κάτι πολύ ήσυχο αλλά πολύ σημαντικό: οι σχέσεις δεν αλλάζουν απαραίτητα. Εσύ αλλάζεις τον τρόπο που στέκεσαι μέσα τους. Δεν προσπαθείς να καλύψεις τα κενά με εξηγήσεις. Δεν προσπαθείς να προλάβεις παρεξηγήσεις πριν συμβούν. Αφήνεις τα πράγματα να φανούν όπως είναι.
Και αυτό, στην αρχή, φέρνει μια περίεργη αίσθηση ελευθερίας και αβεβαιότητας μαζί. Γιατί δεν έχεις πια το “δίχτυ ασφαλείας” της υπερανάλυσης. Έχεις όμως κάτι άλλο. Παρουσία.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται το πιο ήσυχο σημείο αλλαγής: όταν σταματάς να προσπαθείς να γίνεις κατανοητή από όλους και αρχίζεις να μην εγκαταλείπεις εσένα για να το πετύχεις.
Και όσο αυτό σταθεροποιείται, δεν χρειάζεται πια να εξηγείς τόσο. Γιατί αυτό που είσαι, αρχίζει να στέκεται χωρίς μετάφραση.
Και κάπου εκεί αρχίζει κάτι καινούργιο. Όχι θορυβώδες. Αλλά σταθερό. Και ακόμα δεν έχει πει την τελευταία του λέξη
«Αλλάζεις τη σκέψη σου. Αλλάζει η ζωή σου.»
