Στο κυριακάτικο μήνυμά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ακολούθησε τη συνήθη γραμμή των εξαγγελιών ή της εβδομαδιαίας κυβερνητικής ανασκόπησης. Επέλεξε να κοιτάξει πίσω. Από το 2019 μέχρι σήμερα. Και μάλιστα όχι με μακροσκελείς πολιτικές διατυπώσεις, αλλά με γραφήματα, αριθμούς και συγκρίσεις, προφανώς θεωρώντας ότι η εικόνα είναι πιο άμεση, πιο παραστατική και πιο πειστική από τα πολλά λόγια.
Το βασικό μήνυμα ήταν σαφές: οι δεσμεύσεις έγιναν πολιτικές πράξεις ή βρίσκονται σε τροχιά υλοποίησης. Κατά τον πρωθυπουργό, εννέα στις δέκα προεκλογικές δεσμεύσεις έχουν ήδη προχωρήσει. Και πάνω σε αυτό θέλησε να χτίσει το αφήγημα της συνέπειας, δηλαδή της σύνδεσης ανάμεσα σε όσα υπόσχεται μια κυβέρνηση και σε όσα τελικά παραδίδει.
Υπάρχει, όμως, και η άλλη όψη. Την αναγνώρισε και ο ίδιος. Οι πολίτες, φτάνοντας προς την κάλπη, δεν ψηφίζουν μόνο με βάση τον απολογισμό. Κοιτούν κυρίως μπροστά. Αναρωτιούνται τι θα αλλάξει αύριο στη ζωή τους. Και αυτό είναι απολύτως λογικό, γιατί το αύριο περιλαμβάνει όχι μόνο όσα σχεδιάζονται, αλλά και όσα δεν έγιναν ή δεν έγιναν αρκετά.
Πρώτο και βαρύτερο ζήτημα παραμένει η ακρίβεια. Από τα τρόφιμα μέχρι τα ενοίκια, η καθημερινότητα πολλών οικογενειών εξακολουθεί να πιέζεται. Η ανάπτυξη, οι δείκτες και τα θετικά μακροοικονομικά στοιχεία έχουν πολιτική αξία, αλλά η τελική δοκιμασία γίνεται στο καλάθι του σούπερ μάρκετ, στον λογαριασμό του ρεύματος, στο ενοίκιο, στον μισθό που τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Δεύτερο μεγάλο πεδίο είναι η εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Το κράτος δικαίου δεν κρίνεται μόνο στην εφαρμογή των νόμων για τους πολίτες, αλλά και στην πειστικότητα με την οποία ελέγχει την εξουσία. Υποκλοπές, Τέμπη, υποθέσεις πολεοδομίας, παραιτήσεις ή απομακρύνσεις στελεχών χωρίς επαρκείς εξηγήσεις, έχουν αφήσει ερωτήματα που δεν σβήνουν με γραφήματα.
Άρα ο απολογισμός έχει σημασία, αλλά δεν αρκεί. Η κυβέρνηση έχει μπροστά της, όχι πολλούς μήνες, στους οποίους πρέπει να αποδείξει όχι μόνο ότι έκανε πολλά από όσα υποσχέθηκε, αλλά ότι μπορεί να απαντήσει πειστικά σε όσα ακόμη βαραίνουν την κοινωνία.
Γιατί τελικά η πολιτική εμπιστοσύνη δεν χτίζεται μόνο με το τι έγινε χθες. Κρίνεται από το αν ο πολίτης θα νιώσει αύριο ότι η ζωή του γίνεται πραγματικά καλύτερη. Δηλαδή αν θα πιστέψει το «θα».
