Ήταν ένα πλοίο που δεν ταξίδευε απλώς. Έτρεχε. Σαν σπρίντερ στις ελληνικές θάλασσες, με όνομα δανεισμένο από τον Αίολο και από τον Κώστα Κεντέρη, τον άνθρωπο που κάποτε ταυτίστηκε με την ταχύτητα. Το «Αίολος Κεντέρης» υπήρξε για χρόνια το καμάρι της NEL Lines και ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ταχύπλοα της ελληνικής ακτοπλοΐας. Σήμερα, όμως, η τελευταία του ρότα δεν είχε επιβάτες, φωνές, αποσκευές, καλοκαιρινή βιασύνη και αγωνία για το νησί. Είχε ρυμουλκό. Το Ρ/Κ CORAL. Και προορισμό τα διαλυτήρια της Αλιάγα στην Τουρκία.
Κατασκευασμένο το 2001 στη Γαλλία, στα ναυπηγεία Alsthom Leroux Naval, το «Αίολος Κεντέρης» ήταν για την εποχή του ένα εντυπωσιακό θαύμα ταχύτητας και χωρητικότητας. Μήκος 140 μέτρα, πλάτος περίπου 21,8 μέτρα, υπηρεσιακή ταχύτητα γύρω στους 40 κόμβους, δυνατότητα μεταφοράς περίπου 1.742-1.750 επιβατών και 442-450 αυτοκινήτων. Με άλλα λόγια, ένα πλοίο που υποσχόταν να μικρύνει το Αιγαίο.
Ξεκίνησε στη γραμμή Πειραιάς–Χίος–Μυτιλήνη, δίνοντας στο Βόρειο Αιγαίο μια πρωτόγνωρη αίσθηση ταχύτητας. Αργότερα δρομολογήθηκε και στις Κυκλάδες, στη γραμμή Πειραιάς–Πάρος–Νάξος–Σαντορίνη. Το 2006, μετά την αντικατάσταση των μηχανών του, η NEL το παρουσίαζε ως το «κόσμημα του Αιγαίου». Εκείνη τη θερινή περίοδο, σύμφωνα με στοιχεία που είχαν δημοσιευθεί τότε, εκτέλεσε 43 δρομολόγια με επιστροφή στη γραμμή Πειραιάς–Πάρος–Νάξος–Σαντορίνη, μεταφέροντας πάνω από 120.000 επιβάτες χωρίς καθυστέρηση.
Κι εδώ γεννιέται το ερώτημα: πόσα δρομολόγια έκανε συνολικά; Πόσους επιβάτες κουβάλησε; Πόσα πληρώματα το έζησαν από μέσα; Το πλήρες «κοντέρ» δεν φαίνεται να υπάρχει δημόσια συγκεντρωμένο. Για να βγει ο πραγματικός αριθμός θα χρειαζόταν άθροισμα όλων των δηλωμένων δρομολογίων, των ναυλολογίων και των επιβατικών καταστάσεων από το 2001 ως την απόσυρσή του. Όμως μόνο το γνωστό στοιχείο των 120.000 επιβατών σε μία θερινή περίοδο δείχνει το μέγεθος: μιλάμε πιθανότατα για εκατοντάδες δρομολόγια και εκατοντάδες χιλιάδες επιβάτες στη σύντομη, αλλά εκρηκτική του καριέρα στις ελληνικές γραμμές. Για το πλήρωμα, δημόσιες αναφορές σε συγγενικά/ίδια ταχύπλοα της οικογένειας «Κεντέρης» μιλούν για 26-27 άτομα σε συγκεκριμένα περιστατικά, αριθμός που δίνει μια τάξη μεγέθους για το ανθρώπινο δυναμικό που απαιτούσε ένα τέτοιο πλοίο.
Όμως ο σπρίντερ είχε και το κόστος του. Η μεγάλη κατανάλωση, τα μηχανικά προβλήματα και τα απόνερα που δημιουργούσε κοντά σε ακτές και παραλίες έγιναν μέρος του θρύλου αλλά και της δυσκολίας του. Υπήρξαν μάλιστα αναφορές ότι, λόγω των απόνερων, χρειάστηκε να κινείται μακρύτερα από παραλίες και με μειωμένη ταχύτητα.
Το 2007 πουλήθηκε μαζί με το «Παναγία Πάρου» και ταξίδεψε στην Ερυθρά Θάλασσα, στη γραμμή Σαφάγκα–Τζέντα. Αργότερα επέστρεψε, αλλά δεν ξαναβρήκε ποτέ την παλιά του θέση στο Αιγαίο. Το 2016 βρέθηκε στην Αουγκούστα της Σικελίας, με σχέδιο να συνδέσει την Αουγκούστα με τη Βαλέτα της Μάλτας. Το σχέδιο δεν προχώρησε, το πλοίο κατασχέθηκε λόγω χρεών και παρέμεινε για χρόνια ημιβυθισμένο, σαν σκουριασμένη ανάμνηση μιας εποχής που πίστευε ότι η ταχύτητα μπορούσε να νικήσει τα πάντα.
Και τώρα, Αλιάγα. Εκεί όπου τα μεγάλα πλοία χάνουν το όνομα, τη μνήμη, τη γραμμή τους στον ορίζοντα. Το «Αίολος Κεντέρης» δεν έφυγε όπως του άξιζε. Δεν έσβησε μέσα σε χειροκροτήματα, ούτε με σειρήνες αποχαιρετισμού σε κάποιο ελληνικό λιμάνι. Έφυγε ρυμουλκούμενο, κουρασμένο, λαβωμένο, σχεδόν σιωπηλό.
Αλλά για όσους το πρόλαβαν να περνάει στο Αιγαίο, δεν ήταν ένα παλιοσίδερο. Ήταν ο σπρίντερ των θαλασσών. Ένα πλοίο που έτρεξε πολύ, πλήρωσε ακριβά την ταχύτητά του και τελικά έφτασε στο τέλος όχι με τους κόμβους που το έκαναν θρύλο, αλλά με τη θλίψη που αφήνουν πίσω τους οι ήρωες όταν τους οδηγούν στην τελευταία τους γραμμή.
