Υπάρχουν επαγγέλματα που δεν φαίνονται. Δεν έχουν προβολείς, δεν έχουν χειροκρότημα, δεν έχουν δημόσια αναγνώριση. Κι όμως, από αυτά εξαρτώνται καθημερινά δεκάδες χιλιάδες ζωές. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας. Οι άνθρωποι που, μέσα στους πύργους ελέγχου και στα Κέντρα Ελέγχου Περιοχής, κρατούν στα χέρια τους τον ελληνικό ουρανό.
Την ώρα που οι καθυστερήσεις στις πτήσεις αυξάνονται και η Ελλάδα εμφανίζεται, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurocontrol, με άνοδο 63% σε σχέση με πέρυσι, είναι εύκολο κάποιοι να δείχνουν με το δάχτυλο τους ελεγκτές. Είναι όμως άδικο και βαθιά λανθασμένο. Οι ελεγκτές δεν είναι το πρόβλημα. Είναι το τελευταίο και πιο κρίσιμο ανάχωμα ενός συστήματος που πιέζεται πέρα από τα όριά του.
Η τουριστική κίνηση αυξάνεται. Οι πτήσεις πολλαπλασιάζονται. Η κρίση στη Μέση Ανατολή επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τον ελληνικό εναέριο χώρο. Τα Κέντρα Ελέγχου Αθήνας και Μακεδονίας σηκώνουν τεράστιο βάρος. Και μέσα σε όλα αυτά, οι ελεγκτές καλούνται να διαχειριστούν με απόλυτη ψυχραιμία, ακρίβεια και επαγγελματισμό χιλιάδες κινήσεις αεροσκαφών.
Εδώ δεν μιλάμε για απλή καθυστέρηση σε ένα δρομολόγιο. Μιλάμε για ασφάλεια πτήσεων. Και οι ζωές δεν αποτιμώνται σε χρήμα. Γι’ αυτό η πολιτεία και η κυβέρνηση έχουν υποχρέωση να διαθέσουν όλα τα αναγκαία κονδύλια για πλήρη εκσυγχρονισμό των μέσων, των συστημάτων και των υποδομών που χρησιμοποιούν αυτοί οι άνθρωποι.
Πάνω απ’ όλα, πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημά τους για αναβάθμιση του «Ελευθέριος Βενιζέλος» σε Level 3. Δηλαδή σε καθεστώς αυστηρότερου και δεσμευτικού συντονισμού χρονοθυρίδων, ώστε να μην προγραμματίζονται περισσότερες πτήσεις από όσες μπορεί πραγματικά να αντέξει το υπάρχον σύστημα.
Δεν γίνεται να ζητάμε από τους ελεγκτές να κάνουν θαύματα με εργαλεία που δεν επαρκούν. Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν ήδη το καθήκον τους. Τώρα είναι η σειρά της πολιτείας να κάνει το δικό της.
