Κάθε φορά που ανοίγει μία νέα δικογραφία για οργανωμένους χούλιγκαν, ακούμε τα ίδια: «μεμονωμένα περιστατικά», «θερμόαιμοι», «παιδιά που παρασύρθηκαν». Όμως όταν οι συνομιλίες μιλούν για μαχαίρια, ρόπαλα, σφυριά, ναρκωτικά και απειλές του τύπου «την επόμενη φορά θα σε πιστολιάσω», δεν μιλάμε πια για οπαδούς. Μιλάμε για συμμορίες που φορούν χρώματα ομάδων για άλλοθι. Στη νέα υπόθεση, σύμφωνα με τη δικογραφία, προφυλακίστηκε 16χρονος, ενώ άλλοι κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους και απαγόρευση παρακολούθησης αγώνων. (HuffPost Greece)
Το αίμα που δεν ξεχνιέται
Η Ελλάδα έχει πληρώσει ακριβά αυτή την αθλιότητα. Ο αστυνομικός Γιώργος Λυγγερίδης έχασε τη ζωή του μετά τον βαρύ τραυματισμό του από ναυτική φωτοβολίδα έξω από το κλειστό του Ρέντη. Ο Μιχάλης Κατσούρης, φίλαθλος της ΑΕΚ, δολοφονήθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια το 2023. Ο Μιχάλης Φιλόπουλος, οπαδός του Παναθηναϊκού, έπεσε νεκρός στην Παιανία το 2007, σε ραντεβού θανάτου με αντίπαλους οπαδούς του Ολυμπιακού. (Βικιπαίδεια) Και ο Άλκης Καμπανός, φίλαθλος του Άρη, δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2022, σε μία επίθεση που συγκλόνισε τη χώρα. (Βικιπαίδεια)
Η Αστυνομία να εξαρθρώνει, οι ομάδες να ξεριζώνουν
Καλά κάνει η Αστυνομία και τους εξαρθρώνει. Καλά κάνει και μπαίνει βαθιά σε συνδέσμους, λέσχες, αποθήκες, κινητά, συνομιλίες, διαδρομές χρήματος και σχέσεις προστασίας. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν καταστρέφουν μόνο περιουσίες. Δεν σπάνε μόνο καθίσματα, αυτοκίνητα, καταστήματα και γήπεδα. Μπορούν να σκοτώσουν.
Αλλά εδώ αρχίζει η ευθύνη των ομάδων. ΠΑΕ και ΚΑΕ δεν μπορούν να σφυρίζουν αδιάφορα. Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις γενικής καταδίκης, όταν έχουν προηγηθεί νεκροί. Πρέπει να υπάρξουν καθαρές προϋποθέσεις για το ποιος οργανώνεται, ποιος μπαίνει σε σύνδεσμο, ποιος παίρνει εισιτήρια, ποιος εκπροσωπεί δήθεν την εξέδρα και ποιος χρησιμοποιεί το έμβλημα μιας ομάδας ως ασπίδα παρανομίας.
Το κακό χτυπιέται στη ρίζα
Η Πολιτεία έχει ευθύνη. Η Δικαιοσύνη έχει ευθύνη. Η Αστυνομία έχει ευθύνη. Αλλά οι παράγοντες του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ έχουν ίσως τη σοβαρότερη: να κόψουν κάθε υπόγεια ανοχή, κάθε εξυπηρέτηση, κάθε σιωπηρή σχέση με τους στρατούς της εξέδρας. Γιατί ο πραγματικός φίλαθλος αγαπά την ομάδα του. Ο χούλιγκαν τη χρησιμοποιεί. Και όταν δεν τον σταματάς στην πόρτα, κάποια στιγμή τον βρίσκεις μπροστά σου στον δρόμο, με κράνος, μαχαίρι, φωτοβολίδα ή πιστόλι.
