Η έλλειψη θέσεων στάθμευσης στις μεγάλες πόλεις έχει γεννήσει πολλές ελληνικές «πατέντες». Από αυτοσχέδιες πινακίδες «μην παρκάρετε», μέχρι καρέκλες, κώνους, ζαρντινιέρες, αλυσίδες και το γνωστό κόλπο με το μηχανάκι που μπαίνει για να «κρατήσει» τη θέση μέχρι να επιστρέψει το αυτοκίνητο. Μόνο που ο δρόμος δεν είναι αυλή κανενός. Και η αυθαίρετη δέσμευση δημόσιου χώρου μπορεί πλέον να αποδειχθεί πολύ ακριβή υπόθεση.
Ο δημόσιος δρόμος δεν ανήκει στον πρώτο που ξύπνησε
Το πρόβλημα είναι γνωστό σε κάθε γειτονιά της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και των άλλων μεγάλων πόλεων. Κάποιος θεωρεί ότι επειδή παρκάρει χρόνια έξω από το σπίτι του ή μπροστά από την επιχείρησή του, η θέση τού ανήκει. Βάζει λοιπόν μια πινακίδα, έναν κώνο, μια γλάστρα ή μια καρέκλα και στέλνει το μήνυμα στους υπόλοιπους οδηγούς: «μην πλησιάζετε». Όμως οι δημόσιοι δρόμοι και οι κοινόχρηστες θέσεις στάθμευσης δεν αποτελούν ιδιωτική περιουσία, εκτός αν υπάρχει ειδική διοικητική άδεια ή νόμιμη σήμανση από τις αρμόδιες αρχές.
Η πινακίδα που μπορεί να φέρει πρόστιμο 1.500 ευρώ
Σύμφωνα με το ισχύον πλαίσιο του ΚΟΚ, η αυθαίρετη τοποθέτηση πινακίδων, σημάτων, διαγραμμίσεων ή άλλων μέσων που μπορούν να εκληφθούν ως επίσημη κυκλοφοριακή σήμανση αποτελεί σοβαρή παράβαση. Όταν μάλιστα η πινακίδα δημιουργεί σύγχυση, απαγορεύει παράνομα τη στάθμευση ή επηρεάζει την ασφάλεια της κυκλοφορίας, το πρόστιμο μπορεί να φτάσει έως και τα 1.500 ευρώ, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις δεν αποκλείονται και ποινικές συνέπειες.
Το κόλπο με το μηχανάκι
Υπάρχει όμως και η πιο «έξυπνη» εκδοχή της ίδιας αντικοινωνικής νοοτροπίας: το μηχανάκι που τοποθετείται στη θέση στάθμευσης για να την κρατήσει. Το βλέπουμε συχνά έξω από πολυκατοικίες, συνεργεία, καταστήματα ή γραφεία. Ένα δίκυκλο μπαίνει κάθετα ή πρόχειρα σε χώρο που χωρά αυτοκίνητο, όχι επειδή πραγματικά σταθμεύει εκεί για τις ανάγκες του οδηγού του, αλλά για να λειτουργήσει ως ανθρώπινο… παρκόμετρο. Μόλις εμφανιστεί το «δικό μας» αυτοκίνητο, το μηχανάκι μετακινείται και η θέση παραδίδεται.
Ας το ξεκαθαρίσουμε: άλλο η νόμιμη στάθμευση ενός δικύκλου και άλλο η χρήση του ως εμπόδιο για την κατάληψη δημόσιου χώρου. Όταν το δίκυκλο γίνεται εργαλείο αποκλεισμού των άλλων οδηγών, όταν συνοδεύεται από κώνους, πινακίδες, αλυσίδες ή απειλητικά σημειώματα, τότε δεν μιλάμε για στάθμευση. Μιλάμε για ιδιωτικοποίηση του δρόμου με πονηριά.
Πότε επιτρέπεται νόμιμη απαγόρευση στάθμευσης
Νόμιμη πινακίδα ή απαγόρευση στάθμευσης μπορεί να υπάρξει μόνο ύστερα από άδεια των αρμόδιων αρχών. Συνήθως αφορά νόμιμη είσοδο-έξοδο γκαράζ ή ιδιωτικού χώρου στάθμευσης, με τα απαραίτητα δικαιολογητικά προς τον Δήμο και τις υπηρεσίες που έχουν αρμοδιότητα για την κυκλοφορία. Μόνο τότε μπορεί να τοποθετηθεί επίσημη σήμανση.
Αν θέλουμε τάξη, να ξεκινήσουμε από τα απλά
Το παρκάρισμα είναι καθημερινός πονοκέφαλος. Αυτό όμως δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να κάνει τον δημόσιο δρόμο προσωπικό πάρκινγκ. Ούτε με πινακίδες, ούτε με κώνους, ούτε με ζαρντινιέρες, ούτε με μηχανάκια-«κρατητήρες». Γιατί η πόλη δεν ανήκει στους πονηρούς. Ανήκει σε όλους
