Έστειλες μήνυμα.
Λίγο αργότερα εμφανίζεται η λέξη που όλοι γνωρίζουμε:
Διαβάστηκε.
Και τώρα;
Τίποτα.
Περνά μισή ώρα. Μία ώρα. Τρεις.
Στην αρχή δεν δίνεις σημασία.
Μετά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ξαναμπαίνεις στη συνομιλία.
Ναι, παραμένει εκεί. “Διαβάστηκε”.
Λες και υπήρχε περίπτωση να είχε αλλάξει γνώμη η εφαρμογή.
Από εκεί και πέρα αρχίζει το ωραίο.
“Γιατί δεν απάντησε;”
“Μήπως ενόχλησα;”
“Μήπως το μήνυμα ήταν πολύ απότομο;”
Το διαβάζεις. Μια χαρά μήνυμα ήταν. Το ξαναδιαβάζεις άλλη μια φορά, γιατί προφανώς τη δεύτερη μπορεί να εμφανιστεί κάποιο κρυφό νόημα που δεν είχες προσέξει την πρώτη.
Και περίπου έτσι μια απλή καθυστέρηση αρχίζει να αποκτά χαρακτήρα, πρόθεση και φυσικά παρασκήνιο.
Το αστείο είναι ότι το “διαβάστηκε” δεν μας έχει πει τίποτα από όλα αυτά. Μας έχει δώσε μόνο μια πληροφορία. Ο άλλος άνοιξε το μήνυμα.
Τέλος.
Όλα τα υπόλοιπα συμβαίνουν στο κεφάλι μας.
Κι εκεί βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η πραγματική του εξουσία.
Γιατί ο άνθρωπος δυσκολεύεται πολύ με το κενό. Θέλει να ξέρει. Κι όταν δεν ξέρει, αρχίζει να συμπληρώνει τα κενά. Σπάνια μάλιστα συμπληρώνει με κάτι ευχάριστο ή αδιάφορο.
Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να σκεφτούμε το απλό: “Μπορεί να άνοιξε το μήνυμα την ώρα που έψαχνε θέση να παρκάρει”.
Αλλά όχι, προτιμάμε κάτι πιο ενδιαφέρον.
“Κάτι έχει αλλάξει”.
Ο εγκέφαλος αγαπά το σενάριο. Του δίνεις ένα “διαβάστηκε” και μπορεί, αν τον αφήσεις να σου γράψει ολόκληρη καθημερινή σειρά.
Κι όμως, στην άμεση επικοινωνία πολλά από αυτά λύνονται σε δευτερόλεπτα.
Παίρνεις τηλέφωνο.
“Σε πετυχαίνω σε καλή στιγμή;”
“Όχι ιδιαίτερα. Θα σε πάρω αργότερα.”
Εντάξει.
Έχεις μια απάντηση, έναν τόνο φωνής, μια πληροφορία, μία ένδειξη. Δεν χρειάζεται να αναλύσεις αν η τελεία ήταν ψυχρή, αν το “οκ” είχε ένα ή περισσότερα ‘κ’ και αν η απουσία emoji υποδηλώνει βαθιά αλλαγή στη σχέση.
Στα μηνύματα αυτά λείπουν.
Κι εμείς προσπαθούμε να τα αναπληρώσουμε.
Βέβαια υπάρχουν και οι στιγμές που η καθυστέρηση αρχίζει πράγματι να ενοχλεί.
Έχεις κάνει μια συγκεκριμένη ερώτηση.
Περιμένεις μια απάντηση. Πέρασε η μία μέρα, πέρασε η δεύτερη, φτάσαμε στην τέταρτη και το μήνυμα εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί, διαβασμένο και εγκαταλελειμμένο.
Ε, κάπου εκεί το “χρειάζομαι χρόνο” αρχίζει να γίνεται μια γενναιόδωρη ερμηνεία.
Δεν χρειάζεται κανείς να γράψει έκθεση ιδεών.
Ένα “ περιμένω να έχω απάντηση και θα σου πω”
Ένα “δεν προλαβαίνω τώρα”.
Αυτό αρκεί.
Η μικρή αυτή ανταπόκριση αλλάζει ολόκληρο το κλίμα. Ο άλλος ξέρει ότι το μήνυμά του δεν χάθηκε κάπου ανάμεσα σε ένα reel, δύο ειδοποιήσεις και την παραγγελία του σούπερ μάρκετ.
Και κυρίως, σταματά να αναρωτιέται.
Και το να αφήνεις κάποιον για μέρες να περιμένει μια απάντηση που ξέρεις ότι χρειάζεται δεν είναι ιδιαίτερα μυστηριώδης συμπεριφορά. Είναι κακή επικοινωνία και σε ορισμένες περιπτώσεις είναι και αγένεια.
Μέχρι εδώ εύκολο.
Το άβολο έρχεται όταν κοιτάξουμε λίγο και τη δική μας πλευρά, γιατί έχουμε αποκτήσει μια ιδιόρρυθμη ιδέα γύρω από τη διαθεσιμότητα.
Κάποτε, πριν πάρεις κάποιον τηλέφωνο στις έντεκα το βράδυ, θα σκεφτόσουν : “Λες να είναι αργά;”
Τώρα στέλνεις μήνυμα στις 23:12.
Kι επειδή στις 23:19 εμφανίστηκε “διαβάστηκε”, στις 23:40 ίσως έχεις ήδη απορία.
Αφού το είδε.
Εντάξει το είδε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνη τη στιγμή έχει διάθεση να συζητήσει, χρόνο να απαντήσει ή υποχρέωση να αφήσει οτιδήποτε κάνει επειδή άναψε η οθόνη του.
Έχουμε σχεδόν ταυτίσει την τεχνική δυνατότητα εποικοινωνίας με την ανθρώπινη διαθεσιμότητα.
Το κινητό βρίσκεται πάντα μαζί μας, άρα θεωρούμε ότι κι εμείς είμαστε περίπου πάντα προσβάσιμοι.
Μπλέξαμε.
Γιατί θέλουμε φυσικά ο άλλος να σέβεται το χρόνο και τα όριά μας. Όταν όμως εμείς περιμένουμε απάντηση, τα όρια του άλλου ξαφνικά μας φαίνονται λιγότερο ενδιαφέροντα.
Κι ας παραδεχτούμε ότι το έχουμε κάνει κι εμείς.
Έχουμε ανοίξει μήνυμα κι έχουμε σκεφτεί, θα απαντήσω μετά.
Μετά το ξεχάσαμε.
Μετά το θυμηθήκαμε πολύ αργότερα και ξανασκεφτήκαμε “τώρα είναι λίγο άβολο”.
Κι αντί να απαντήσουμε επιτέλους το αφήσαμε κι άλλο.
Απολύτως λογικό, αν είσαι άνθρωπος.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το πως ερμηνεύουμε την ίδια συμπεριφορά ανάλογα με το ποιος την έχει.
Όταν αργούμε εμείς, έχουμε λόγο.
Όταν αργεί ο άλλος, κάτι συμβαίνει.
Εμείς ήμασταν απασχολημένοι.
Ο άλλος αδιαφορεί.
Εμείς χρειαζόμασταν λίγο χρόνο.
Ο άλλος “παίζει παιχνίδια”.
Ίσως και να παίζει πράγματι παιχνίδια. Υπάρχουν και αυτοί που χρησιμοποιούν την καθυστέρηση για να ελέγχουν το ρυθμό μιας σχέσης, να κρατούν τον άλλον σε αναμονή ή να δείχνουν απόσταση χωρίς να χρειαστεί να τη δηλώσουν.
Επίσης μπορεί να μη συμβαίνει και τίποτε από όλα αυτά. Δεν ξέρουμε κι αυτό είναι που μας δυσκολεύει.
Η αβεβαιότητα μας ενοχλεί. Προτιμάμε πολλές φορές ένα δυσάρεστο συμπέρασμα από το να μείνουμε για λίγο χωρίς συμπέρασμα.
Μήπως όμως έτσι, αναρωτιέμαι, μπορεί να γίνουμε θύματα μιας ιστορίας που έχουμε κατασκευάσει μόνοι μας;
Μια καθυστερημένη απάντηση μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε απόρριψη.
Μια σιωπή να μας πεισει ότι ο άλλος αδιαφορεί.
Και μερικές φορές φτάνουμε να συνδέσουμε ακόμη και την καθυστέρηση με την αξία μας.
Εκεί το “διαβάστηκε” αποκτά τη δύναμη διότι εμείς του τη δώσαμε.
Ισως χρειαζόμαστε δύο πράγματα ταυτόχρονα.
Λίγη περισσότερη ευγένεια όταν ξέρουμε ότι κάποιος περιμένει μια ουσιαστική απάντηση και λίγη λιγότερη φαντασία όταν εμείς είμαστε αυτοί που περιμένουμε. Να στείλουμε το “θα επανέλθω” όταν χρειάζεται.
Και να μπορούμε, όταν βρεθούμε απέναντι σε ένα “διαβάστηκε” να αφήσουμε για λίγο το κινητό κάτω χωρίς να αρχίσουμε πάλι να φτιάχνουμε σενάρια.
Μέχρι να έρθει η απάντηση, ξέρουμε μόνο ένα πράγμα.
Διαβάστηκε.
Τα υπόλοιπα, προς το παρόν, τα έχουμε γράψει εμείς.
