Είναι γνωστές οι θεωρίες, τις οποίες ασπαζόταν ο Χίτλερ, σύμφωνα με τις οποίες «ο ανάπηρος» προσφέρει λιγότερα στην οικονομία από όσα του προσφέρουν οι κοινωνικές παροχές για την «αναπηρία» του και άρα χρειάζεται η στείρωσή του ή η θανάτωσή του. Μια σχεδόν αυτονόητη, για εκείνον και τους υποστηρικτές του, διάκριση των ανθρώπων σε «κανονικούς και σε ανάπηρους», η οποία φαίνεται να έχει και σύγχρονους θιασώτες. Η θεωρία αυτή στοίχισε τη ζωή σε 275.000 περίπου ανθρώπους από το 1939 έως το 1945.
Ξέρετε, στο βουνό το σύμπαν συνωμοτεί και συνδέει πρόσωπα και καταστάσεις με έναν μοναδικό τρόπο. Το βουνό είναι ένα συνεχόμενο «σχολείο». Όμορφες στιγμές, επιχειρήσεις διάσωσης, υπέρβαση των ορίων σου, χιλιάδες φίλοι, χιλιάδες ιστορίες. Όπως αυτή ενός Γερμανού που έφτασε στο καταφύγιο του Ολύμπου και ζήτησε να κοιμηθεί στο πάτωμα επειδή δεν είχε χρήματα. Του προσφέραμε κρεβάτι και τον κάλεσα στο τραπέζι αφού αρνήθηκα φυσικά να πλύνει τα πιάτα για αντάλλαγμα, γιατί όπως του είπα στην Ελλάδα δεν αφήνουμε τους φιλοξενούμενους να πλένουν πιάτα. Καθώς τρώγαμε, μου εξομολογήθηκε ότι είναι εύπορος.
Οι φράσεις αυτές αποτελούν την απόλυτη πράξη στρουθοκαμηλισμού. Ένας τρόπος για να «χρυσώσει» κανείς το χάπι στους γονείς των παιδιών με ειδικές ανάγκες ή και στα ίδια τα άτομα. Κάπου μέσα σε αυτή την αστική ευγένεια και τον πολιτικά ορθό λόγο χάσαμε όλοι την ουσία των πραγμάτων.