idanika

 Δεν ξέρω καν αν συζητάμε πια μεταξύ μας. Συναντιόμαστε, δεν αμφιβάλλω. Μιλάμε για τον καιρό, για τους ανθρώπους στη Μάνδρα
Μήπως τελικά, όχι μόνο δεν αντιλαμβανόμαστε το βάρος των ευθυνών μας ως πολίτες αλλά συνάμα... γηράσκουμε χωρίς να διδασκόμαστε; Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί περιμένει τον διπλανό του, κάποιον άλλον εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό, να δώσει λύση στο πρόβλημα; Αναρωτηθήκαμε; Σεις που διαβάζετε τούτες τις γραμμές κι εγώ που τις αραδιάζω; Μάλλον όχι. Ίσως τελικά, εκείνη η γριούλα που ανάβει τα καντήλια των Γερμανών στην Κρήτη μάλλον έχει να μας διδάξει πολλά, γιατί στην ψυχή της ο σκεπτόμενος άνθρωπος που γαλουχήθηκε με τα ωραία και τα μεγάλα ιδανικά της Ελλάδας και της Ευρώπης δεν έχει πεθάνει. Ούτε ο Άνθρωπος μέσα της!
Έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε πως χρησιμοποιούνται κάποιες θετικά επιφορτισμένες λέξεις, πάνω σε κάποιες αρνητικές εξελίξεις για τη ζωή μας. Για παράδειγμα, η ισχύουσα πολιτική μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως του Αλέξη Τσίπρα, συχνά διαβάζουμε να χαρακτηρίζεται ως «ωρίμανση» ή «ρεαλισμός».