ioannes-ioannides

Είναι ο νεοκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κοντά στο να διαλέξει τον (επόμενο) επικεφαλής των Εθνικών Ιδρυμάτων
Αν οι επιστημονικές αναφορές ήταν μέτρο της εξυπνάδας ή της προσφοράς κάποιου στην διεθνή βιβλιογραφία, τότε ο Άλμπερτ Άινσταϊν, που θεωρείται ο εξυπνότερος άνθρωπος που έχει γεννηθεί ποτέ, θα έπρεπε να είχε περισσότερες αναφορές από τον κ. Ιωαννίδη και όλους τους άλλους διάσημους επιστήμονες. Οι επιστημονικές αναφορές του Άινσταϊν, που βρισκόταν σε επιστημονική δράση για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τον κ. Ιωαννίδη, είναι στο ίδιο επίπεδο μαζί του. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα επιστημόνων που κέρδισαν βραβείο Νόμπελ με πολύ λιγότερες αναφορές από αυτές του κ. Ιωαννίδη.
Πολλά από τα στοιχεία που αναφέρει ο κ. Ιωαννίδης στο άρθρο του, είναι πιθανόν σωστά - αλλά κάποια είναι εξώφθαλμα αποπροσανατολιστικά: π.χ. «επιτυχής εξέταση τουλάχιστον του 65% των μαθημάτων του ακαδημαϊκού έτους» δεν σημαίνει ότι «επιβραβεύουμε δηλαδή όσους πέφτουν κάτω απ' τη βάση μόνο μια στις τρεις φορές», αλλά με προσεχτική παρατήρηση των προθεσμιών πρακτικά σημαίνει ότι δεν αποκλείουμε της υποτροφίας έναν φοιτητή που επέλεξε να δώσει εξετάσεις σε τρία από τα δέκα μαθήματα του έτους τον Σεπτέμβριο, μια κοινή πρακτική από καλούς φοιτητές που επιζητούν υψηλή βαθμολογία.
«Ασυμβίβαστος ευγενικός μανιακός» - κανένας άλλος δεν έχει ασχοληθεί τόσο με τα προβλήματα της επιστήμης τα τελευταία χρόνια
Μπορεί παρ' όλα αυτά να πάσχει από την ασθένεια; Ο ψυχίατρος Allen Frances, που έχει επηρεάσει τα παγκόσμια ψυχιατρικά πράγματα όσο λίγοι, και ως επικεφαλής της 4ης έκδοσης του πιο πάνω «Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχικών Διαταραχών» (DSM4) καί ως επικριτής της 5ης έκδοσης (DSM5), αρχίζει τον πρόλογό του στην ελληνική έκδοση του βιβλίου του "Saving Normal" ως εξής: «Ο πιο σοφός γιατρός της αρχαιότητας -ο Ιπποκράτης- ήταν Έλληνας. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια αργότερα, ο πιο σοφός γιατρός του σύγχρονου κόσμου μας είναι επίσης Έλληνας -ο Γιάννης Ιωαννίδης. Δύο ήρωες της Ιατρικής».
Το πρόβλημά μου είναι η φασιστικής έμπνευσης στοχοποίηση ενός αξιολογότατου ανθρώπου με χαμηλού επιπέδου σκαριφισμούς για δήθεν ψυχιατρική νόσο, το ανύπαρκτο «Σύνδρομο του Επιτυχημένου Μετανάστη» που εφηύρε ο κύριος Διαμαντής. Όταν διάβασα το τραμπουκικό άρθρο του κυρίου Διαμαντή, θυμήθηκα την βιβλιογραφία για τις συστηματικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση όπου όσοι είχαν διαφορετική γνώμη από το καθεστώς και το επίσημο δόγμα τους βάζανε την ταμπέλα των ψυχιατρικά αρρώστων λόγω «φιλοσοφικής τοξίκωσης» ("philosophical intoxication").
Πρώτα πρώτα, θα ήθελα να ξέρω ποιο είναι το κίνητρο του δρ. Ιωαννίδη, σε αυτόν τον ανελέητο πόλεμο εναντίον της Ελλάδας και του λαού της. Πριν από λίγο καιρό θα πίστευα ότι αυτό θα μπορούσε να είναι μια προσπάθεια να προσφέρει εποικοδομητική κριτική, έτσι ώστε τα πράγματα να πάνε καλύτερα στο μέλλον. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης του είναι καταστροφικό, ισοπεδωτικό, όχι εποικοδομητικό. Αναλογιζόμενος τα κίνητρά του, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι πιθανόν πάσχει από το «σύνδρομο του επιτυχημένου μετανάστη» (ΣΕΜ), ένα σύνδρομο που εντοπίστηκε και περιγράφεται εδώ για πρώτη φορά.
Να ξεκαθαρίσω τα εξής: είμαι σίγουρος πως ο κ. Ιωαννίδης είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Ο τρόπος (προβληματικός τρόπος, αλλά αυτόν έχουμε) που μετράμε την αριστεία στον ακαδημαϊκό χώρο δηλώνει ότι πρέπει να είναι εξαιρετικός επιστήμονας στον τομέα του, διαπρεπής και δικαίως ονομαστός. Δεν έχω λόγο να μην υποθέσω πως θα είναι αξιοπρεπέστατος στην προσωπική και καθημερινή επαγγελματική του ζωή. Αυτό που λέω, μετά συγχωρήσεως δηλαδή, είναι πως αυτή η μανιέρα τελετουργικού αυτομαστιγώματος μαζί με ένα συγκεκριμένο είδος ειρωνείας, καθώς και η ιδεολογία των στραβοχυμένων φιλοσόφων-βασιλέων (τύπου: είσαι καλός στα pure mathematics; Γίνε υφυπουργός!), ενίοτε γίνεται κουραστική--όσο κι αν τέρπει το κοινό που διψά, παρακαλεί, ικετεύει γι' αυτού του είδους τον λαϊκισμό.
Σίγουρα υπάρχουν αξιόλογες μονάδες στα ελληνικά Πανεπιστήμια και γι' αυτό παραμένουν ανοιχτά ακόμη. Γιατί όμως αυτοί οι αξιόλογοι αφήνουν στους «Μυλόπουλους» να τα κυβερνούν; Οι λόγοι μπορεί να είναι διάφοροι, αλλά κανένας λόγος ή όλοι μαζί, δεν τους απαλλάσσουν από την τεράστια ευθύνη που τόσο εύκολα αποποιούνται.  Μπορεί για πρακτικούς λόγους να θέλουν να εδραιώσουν πρώτα  τα επιτεύγματα τους στον τομέα που εργάζονται και μετά να ασχοληθούν και με τα κακώς κείμενα. Αυτό είναι κατανοητό και οργανωτικά σωστό. Ως πότε όμως έχουν σκοπό να περιμένουν;
Ο κύριος καθηγητής γράφει με περισσή δόση ειρωνείας για τους «τέλειους πολιτικούς» που έχει η χώρα οι οποίοι μας οδήγησαν σε «εθνοκάθαρση», λες και μιλάει για κάποιον φονικό ιό που κολλήσαμε άθελά μας ή για κάποιον κατακτητή που μας υποδούλωσε, και όχι για ανθρώπους που εμείς επιλέξαμε. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, και οι 300 που είναι τώρα στο Κοινοβούλιο, και οι χιλιάδες που πέρασαν 40 χρόνια τώρα, δεν είδαν έτσι απλά φως και μπήκαν. Εμείς τους επιλέξαμε με την ψήφο μας. Η ιδέα ότι ο λαός είναι αμέτοχος στην πορεία της χώρας του και θύμα των κυβερνώντων είναι ένα από τα κατεξοχήν επιχειρήματα των δημαγωγών που χαϊδεύουν τα αφτιά και εκμεταλλεύονται την αγανάκτηση του πλήθους, καθώς φωνάζουν όλοι μαζί το γνωστό σύνθημα «να καεί να καεί...».