kratismos

Τα σοβαρά αυτοδύναμα κράτη έχουν υιοθετήσει πια υβριδικές μορφές κρατικής παρέμβασης/ελεύθερης οικονομίας.
Μια ιστορική αναδρομή για την πορεία της Αριστεράς και της Δεξιάς με σκοπό την κατανόηση του εκλογικού αποτελέσματος, αλλά και για το μέλλον των δύο υπαρκτών πολιτικών πόλων.
Η οικονομική δυσπραγία ωφελεί περισσότερο συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους, οι οποίοι βέβαια διακηρύττουν πως βασική τους μέριμνα αποτελεί η προάσπιση των συμφερόντων του λάου. Αλήθεια τι πιθανότητες ιδεολογικής χειραγώγησης και κομματικής ένταξης θα έχει ένας πολίτης με δυνατότητα πολλαπλών επιλογών στην αγορά εργασίας, εκτός μάλιστα δημοσίου τομέα; Το εν λόγω μοντέλο λειτουργεί για όσο διάστημα τα συγκεκριμένα κόμματα ήταν αντιπολίτευση. Ακόμη και σήμερα κόμματα και θεσμοί εξακολουθούν να υπερασπίζονται τα «δίκαια» του αγρότη-εργάτη, αγνοώντας πως για να υπάρξει βιώσιμη γεωργική παραγωγή στη χώρα θα πρέπει να στηρίζεται στον αγρότη-επιχειρηματία.
Εν κατακλείδι, επικρίνουμε μια πολιτική που ποτέ δεν ασπαστήκαμε, που ποτέ δεν αφουγκραστήκαμε την ουσία της, που ποτέ δεν εφαρμόσαμε στην πράξη. Ο φιλελευθερισμός ως προς τη μετριοπαθή οικονομική του έκφανση δε συνιστά το δολοπλόκο δαίμονα ο οποίος παραμονεύει να μας καθυποτάξει, αλλά αποτελεί μια ανεκτίμητη ιδεολογική παρακαταθήκη και δύναται να λειτουργήσει ως η ρομφαία στη μάχη με την ανέχεια. Το κράτος δε μπορεί να εξασφαλίσει την οικονομική ανάκαμψη. Ο δημόσιος τομέας οφείλει να εγγυάται το ανθρωπιστικό περίβλημα της οικονομικής διαδικασίας στο βαθμό που δεν παρακωλύει την ατομική ελευθερία και την αυτενέργεια του ιδιώτη.
Ο Γεράσιμος Αρσένης (ΓΑ) υπήρξε ο πιο σημαντικός υπουργός του πρώιμου κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ - Υπουργός Εθνικής Οικονομίας (1982-85). Δεν του δόθηκε τυχαία τα προσωνύμιο «τσάρος». Επί των ημερών του κρατικοποιήθηκαν επιχειρήσεις, δόθηκαν αλόγιστες αυξήσεις μισθών, δαιμονοποιήθηκε ο ιδιωτικός τομέας. Η κρατικοποίηση-«κοινωνικοποίηση» ως οικονομική πολιτική συνοδεύτηκε με θεσμούς δήθεν συμμετοχής των εργαζομένων στη διοίκηση των ΔΕΚΟ, οι οποίοι γρήγορα εκφυλίστηκαν σε θεσμούς ελέγχου των ΔΕΚΟ από την κομματική ολιγαρχία. Η κρατικοποίηση του συνδικαλισμού και η συν-διοίκηση των ΔΕΚΟ από τους συνδικαλιστές άρχισαν δυναμικά να εμφανίζονται (και να αποκτούν την απαραίτητη ιδεολογική νομιμοποίηση) επί θητείας Αρσένη.
Η περίπτωση Μητσοτάκη έχει πολλές ομοιότητες με την επικράτηση Σημίτη στις επεισοδιακές εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ του 1996 (αν και ήταν μέσω Συνεδρίου), μετά την παραίτηση από την προεδρία του Ανδρέα Παπανδρέου. Με φήμη εκσυγχρονιστή και μεταρρυθμιστή κι αυτός, αντιμετώπισε ως αντίπαλο επίσης έναν πρώην γραμματέα του κόμματος, τον Άκη Τσοχατζόπουλο, ο οποίος είχε κι αυτός την υποστήριξη του κομματικού μηχανισμού αλλά και του περιβάλλοντος του ιστορικού ηγέτη του ΠΑΣΟΚ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ προσέφερε μέσα σε έξι μήνες 40 χρόνια Μεταπολίτευσης σε περίληψη. Τώρα καλείται να πράξει ό,τι δεν έγινε αλλά επιβάλλεται πλέον να προχωρήσει: η διασφάλιση των συνθηκών για ένα μεταρρυθμισμένο και ευνομούμενο κράτος που θα διαφυλάσσει την κοινωνική συνοχή και θα επιτρέπει στους πολίτες να σχεδιάζουν τη ζωή και την καθημερινότητα τους όπως και οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης. Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται επιτέλους στη καρδιά του κράτους. Όμως το κράτος δεν έχει καρδιά, παρά μόνο οι πολίτες των οποίων το καλό οφείλει με ευθύνη να υπερασπιστεί μέσα από διαρκείς συμβιβασμούς, δύσκολες αποφάσεις και την αισιοδοξία για ένα ορατό μέλλον. Ας μην είναι ένδοξο, αλλά ας είναι μέλλον.
Το προικοσύμφωνο που παρέλαβε με την επαναφορά της Δημοκρατίας η Μεταπολίτευση το 1974 συμπεριελάμβανε στον κατάλογό του τα κάτωθι: Πειραϊκή Πατραϊκή, Πεταλούδα, Αιγαίον, Εμπορική και Ιονική Τράπεζα, Χρωπεί, Ναυπηγεία Νεωρίου, Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, εργοστασια της Σιτροέν στη Θεσσαλονίκη και μια Ολυμπιακή Αεροπορία λουσμένη στην παγκόσμια ακτινοβολία που εξέπεμπε ένας Αριστοτέλης Ωνάσσης. Αυτά το 1974. Το 1980 δεν είχε μείνει τίποτε όρθιο. Κάθε μια απ' αυτές τις επιχειρήσεις πέρασαν ανεπιτυχώς στον έλεγχο του κράτους.