Το βράδυ της Πέμπτης, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, η αίθουσα ήταν κατάμεστη. Άνθρωποι από διαφορετικές διαδρομές και πολιτικές αφετηρίες έσπευσαν να τιμήσουν τη μνήμη του Αλέκου Φλαμπουράρη. Του πολιτικού πατέρα του Αλέξη Τσίπρα. Ενός ανθρώπου με τον οποίο είχα την τύχη να συνεργαστώ επί πέντε χρόνια, στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητων Ελλήνων.
Ήμασταν, ουσιαστικά, τα δύο πολιτικά «αμορτισέρ» διαφορετικών παρατάξεων. Εκεί όπου οι ουσιώδεις διαφορές απειλούσαν να προκαλέσουν συγκρούσεις, αναζητούσαμε λύσεις. Και ο Αλέκος απέδειξε επανειλημμένα ότι διέθετε σοφία, ψυχραιμία και, κυρίως, απουσία πολιτικών κολλημάτων.
Όμως, το βράδυ της Πέμπτης αισθάνθηκα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Κοιτούσα γύρω μου και έβλεπα πρόσωπα μιας Αριστεράς που σήμερα εμφανίζεται κατακερματισμένη. Πρόσωπα που συνυπήρξαν στην εξουσία, αλλά και στις εσωκομματικές αντιπαραθέσεις που τη σημάδεψαν.
Θυμήθηκα τότε την εικόνα που είχα σχηματίσει για τον Αλέξη Τσίπρα: μισή ημέρα πρωθυπουργός και την άλλη μισή θηριοδαμαστής του ίδιου του κόμματός του!
Και αναρωτήθηκα: Όσοι σήμερα βρίσκονται σε διαφορετικά πολιτικά βιλαέτια, θα μπορούσαν να κοιτάξουν τον Αλέκο στα μάτια και να του εξηγήσουν πώς κατέληξαν να διασπαστούν; Να κάνουν κομμάτια όλα όσα εκείνος προσπάθησε να κρατήσει ενωμένα;
Σκορπισμένοι μέσα στην αίθουσα, μακριά ο ένας από τον άλλον, φυσικά και χειροκροτούσαν τους ομιλητές. Ήταν και οι κάμερες εκεί. Έπρεπε να φαίνονται ότι χειροκροτούσαν. Αλλά όταν ο Τσίπρας αναφέρθηκε με αιχμές στην υπόθεση της Εξεταστικής Επιτροπής, αναρωτήθηκα πόσοι αισθάνθηκαν ένα πολιτικό ηλεκτροσόκ. Δεν ήταν όλοι αμέτοχοι στις αποφάσεις εκείνης της περιόδου.
Κάποιοι, φοβάμαι, προσήλθαν περισσότερο για να μη σχολιαστεί η απουσία τους παρά για να αναμετρηθούν με την πολιτική παρακαταθήκη του Φλαμπουράρη.
Δεν τους βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Υπήρχαν άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί με πραγματική συγκίνηση, σεβασμό και αγάπη.
Αλλά υπήρχαν και άλλοι.
Φίλε Αλέκο, προερχόμασταν από διαφορετικές πολιτικές ρίζες. Συνεργαστήκαμε, όμως, με ειλικρίνεια στα δύσκολα χρόνια των μνημονίων. Ήσουν κύριος, χαμογελαστός, απλόχερος. Αγαπούσες την Ελλάδα, την πολιτική και, πάνω απ’ όλα, τον συνάνθρωπο.
Συγχώρεσέ τους για την παράσταση που έδωσαν στη μνήμη σου.
Όχι όλους. Μόνο εκείνες και εκείνους που ξέρουν πολύ καλά γιατί το γράφω στο σημερινό άρθρο μου.