Η παρατεταμένη εκκρεμότητα για τον ακριβή χρόνο των εκλογών έχει δημιουργήσει αρκετά παρατράγουδα. Εκτός από την ογκούμενη αγωνία των υποψηφίων βουλευτών όλων των κομμάτων και την περιδίνηση των ήδη «εκπροσώπων του λαού» στην τρέχουσα Βουλή, ιδίως αυτών που τα κόμματα τους αντιμετωπίζουν το φάσμα της συρίκνωσης, αντιμετωπίζουμε τώρα και το go slow του δημοσίου, εν τω συνόλω του.
Πάντοτε, όταν η χώρα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, οι υπουργοί και λοιποί γραμματείς και φαρισαίοι «κατεβάζουν τα μολύβια τους», κατά το κοινώς λεγόμενο, διότι ουδείς εξ αυτών γνωρίζει τι του επιφυλάσσει η επερχόμενη κάλπη.
Τώρα όμως αφού η ημέρα των εκλογών παραμένει το επτασφράγιστο μυστικό του πρωθυπουργού, οι δημόσιοι υπάλληλοι λειτουργούν σε de facto καθεστώς ημιαργίας. Μπορεί ο κ. Μητσοτάκης να διαλαλεί ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας, όμως οι διαδοσίες του Μαξίμου διαρρέουν ότι μετά την Έκθεση Θεσσαλονίκης θα έχουμε συνθήκες που θα συμβάλλουν στην επίσπευση των εκλογών.
Είμαστε, άλλωστε, σε προεκλογική περίοδο, ημιεπίσημη μεν, εξόχως έντονη δε. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό – είτε το θέλουμε, είτε δεν το θέλουμε – την λειτουργία της κρατικής μηχανής. Το δημόσιο υπολειτουργεί και αυτό το αντιλαμβάνονται καθημερινά όσοι προσπαθούν να διεκπεραιώσουν τις υποθέσεις τους. Δικηγόροι, μηχανικοί, λογιστές ακόμη και απλοί πολίτες. Και η υποτιθέμενη ψηφιοποίηση των δημοσίων λειτουργιών υποτάσσεται στο αδιατάρακτοκαι ανελέητο χειροκίνητο ρητό: «η υπόθεση σας είναι ακόμη σε επεξεργασία».
Άλλωστε οι δημόσιοι υπάλληλοι καιροφυλακτούν για την περαιτέρω στάση τους, στην τυχόν επανεξέταση του καθεστώτος μονιμότητας τους, το οποίο έως σήμερα είναι συνταγματικώς καθιερωμένο. Μπορεί ο κ. Μητσοτάκης να χρησιμοποιεί το δικαίωμα του (να προκηρύξει οποτεδήποτε τις εκλογές) ως όπλο έναντι του κινδύνου που λέγεται Σαμαράς και ενδεχομένως Τσίπρας, αλλά η χώρα δεν μπορεί να ταλανίζεται από την αποχαύνωση του δημοσίου. Μοναδική του επιλογή είναι να ανακοινώσει άμεσα την ακριβή ημερομηνία της εκλογικής διαδικασίας. Έτσι θα προστατεύει το δημόσιο συμφέρον, το ηθικό δικαίωμα των πολιτών αλλά και τον ίδιο τον εαυτό του. Αυτός έχει το μαχαίρι, αυτός και το πεπόνι.
