Αύριο η Θεσσαλονίκη θα ζήσει για ακόμη μία φορά την καθιερωμένη μεγάλη κυβερνητική σύναξη της ΔΕΘ.
Δεκαετίες τώρα η διαδικασία είναι σχεδόν τελετουργική. Στο Βελλίδειο θα βρεθούν υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, πρόεδροι οργανισμών, κομματικά στελέχη και εκπρόσωποι της οικονομικής και κοινωνικής ζωής για να ακούσουν την ομιλία του πρωθυπουργού.
Και, ασφαλώς, περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τι θα πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Το «ταμείο» που θα ανοίξει
Εδώ και ημέρες οι πληροφορίες προαναγγέλλουν σημαντικές εξαγγελίες για την ανακούφιση κοινωνικών ομάδων που πιέζονται. Μικρομεσαίοι, μικροεπιχειρηματίες, οικογένειες, εργαζόμενοι και πιθανότατα συνταξιούχοι περιμένουν να ακούσουν τι ακριβώς περιλαμβάνει το κυβερνητικό πακέτο.
Κυρίως, όμως, περιμένουμε να μάθουμε πόσο μεγάλο είναι το «ταμείο» που μπορεί πραγματικά να ανοίξει η κυβέρνηση.
Γιατί αυτή τη φορά δεν αρκούν τα «θα».
Ό,τι ανακοινωθεί πρέπει να αφορά το τώρα και το αύριο. Όχι κάποιο αόριστο μέλλον, μήνες ή χρόνια μακριά. Ο κόσμος έχει κουραστεί από υποσχέσεις που εγγράφονται συνεχώς στο μέλλον.
Το τελευταίο μεγάλο πολιτικό χαρτί
Η φετινή ΔΕΘ είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα τελευταία πολύ δυνατά δημόσια πολιτικά χαρτιά που έχει να παίξει ο πρωθυπουργός, πριν η χώρα αρχίσει να κινείται όλο και περισσότερο σε προεκλογικούς ρυθμούς.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που πάντα με προβληματίζει βλέποντας αυτή την τεράστια κυβερνητική κινητοποίηση.
Όλοι αυτοί οι αξιωματούχοι που συγκεντρώνονται στη Θεσσαλονίκη, γιατί δεν έκαναν αντίστοιχες εξορμήσεις, έστω σε μικρότερες ομάδες, σε ολόκληρη την Ελλάδα;
Στην Πάτρα, στο Ηράκλειο, στη Λάρισα, στα Γιάννενα, στην Αλεξανδρούπολη, στα νησιά, στην περιφέρεια.
Και όχι μία φορά τον χρόνο, αλλά συστηματικά στα τριάμισι χρόνια της δεύτερης κυβερνητικής θητείας.
Αυτό θα ήταν πολύ πιο ουσιαστικό. Θα έδειχνε πραγματικό ενδιαφέρον για τον πολίτη, τα προβλήματά του και την καθημερινότητά του.
Γιατί η παρουσία μιας κυβέρνησης δίπλα στην κοινωνία έχει αξία όταν γίνεται όλο τον χρόνο.
Όχι μόνο όταν πλησιάζουν οι κάλπες.
