Ο Αντώνης Σαμαράς σε ρόλο Φαντομά τον τελευταίο καιρό. Εκεί που δεν τον περιμένεις, εμφανίζεται και αναστατώνει το Μέγαρο Μαξίμου. Και εκεί που τον περιμένει στη γωνία ο επιθεωρητής Ζούλ, κατά κόσμον ο μελαχρινός κυβερνητικός εκπρόσωπος, αυτός εξαφανίζεται. Και ο ευφραδέστατος κ. Μαρινάκης τον εγκαλεί ως περίπου προδότη της «παρατάξεως» υποπίπτοντας σε ένα ακόμη ατόπημα. Όπως αυτά που διέπραττε στην ομώνυμη ταινία ο αείμνηστος Λουί ντε Φυνές, προσπαθώντας να στριμώξει τον Φαντομά (του επίσης αείμνηστου Ζαν Μαραί).
Ο Αντώνης, αμετανόητος, υποβάλλει σε συνεχές «Σκωτσέζικο ντους» τους θαμώνες του Μαξίμου, προδικάζοντας την ίδρυση κόμματος στο υπογάστριο της ΝΔ, χωρίς να ανακοινώνει την ημερομηνία. Και τους κρατά σε αγωνία, η οποία επιτείνεται από τα οχληρά ποσοστά των δημοσκοπήσεων.
Από την άλλη πλευρά ο Αλέξης Τσίπρας, ο «μικρός ήρως» του κάποτε κραταιού ΣΥΡΙΖΑ, που κατέστη ημιθανής μετά τις αλλεπάλληλες ήττες, επιστρέφει δριμύτερος, ζηλώσας την δόξα του Αρσέν Λουπέν. Τον Γάλλο κινηματογραφικό ήρωα που τα έπαιρνε από τους πλουσίους και τα έδινε στους φτωχούς. Όπως ο Εγγλέζος Ρόμπιν Χούντ (το αντίθετο από τον παραιτηθέντα κωμικοτραγικό πρωθυπουργό Στάρμερ).
Και ο θρασύς Αλέξης, αφού πήρε τη μπουκιά από το στόμα του αποπασοκοποιημένου Ανδρουλάκη, τώρα κουνάει το δάκτυλο κοντά στο πρόσωπο του Ντόμινικ Τορέττο, ο οποίος τα κέρδιζε όλα Fast and Furious, στην ομώνυμη ταινία και τώρα κατηγορείται από τους πρώην θαυμαστές του ως Slow και Afraid. Ο κατά κόσμον Κυριάκος (Δομήνικος) Μητσοτάκης καλείται να προσμετρήσει την επικινδυνότητα του Φαντομά και του Αρσέν Λουπέν. Ποιός είναι ο πιο επικίνδυνος και ποιός ο πιο ευάλωτος. Ποιός μπορεί να του κόψει τη φόρα και τα χρειαζούμενα ποσοστά. Και ποιός όχι. Ενδεχομένως όμως θα πρέπει να στρέψει τα όπλα του ταυτοχρόνως και στους δύο. Και εκ δεξιών και εξ αριστερών.
Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τον Κρίστοφερ Νόλαν, μετά την Οδύσσεια της αρχαίας Ελλάδας. Ο τρωϊκός πόλεμος εντός της νέας Ελλάδας. Και όποιον πάρει ο χάρος.
