Δεν θα μείνω με την απορία γιατί ξέρω την απάντηση. Παραμονές εκλογών τρέχουμε να ενδιαφερθούμε για τον κόσμο και, κυρίως, να μαζέψουμε ψήφους.
Δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Είναι μια διαχρονική παθογένεια της πολιτικής ζωής, που αφορά κυβερνήσεις και κόμματα όλων των αποχρώσεων. Κάθε φορά που πλησιάζουν κάλπες, ανακαλύπτονται ξανά οι πολίτες, οι γειτονιές, οι επαρχίες και τα προβλήματά τους.
Τώρα, πάνω από το μισό Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να εγκαταλείψει τα γραφεία του και να περιοδεύσει στη Βόρεια Ελλάδα. Καλοκαιριάτικα, την ώρα που ο κόσμος βρίσκεται σε άδειες, παραλίες και διακοπές.
«Αφήστε ήσυχα τα μπάνια του λαού», είχε πει κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Φράση που παραμένει πολιτικά επίκαιρη, ιδιαίτερα όταν οι επισκέψεις μοιάζουν περισσότερο με προεκλογική κινητοποίηση παρά με ουσιαστική καταγραφή προβλημάτων.
Και ερωτώ: Γιατί όχι από την αρχή; Το ερώτημα είναι ρητορικό: Γιατί αυτή η πανστρατιά δεν έγινε μετά τις εκλογές; Γιατί δεν ξεκίνησε έναν χρόνο μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης και δεν επαναλαμβανόταν κάθε έξι μήνες ή, έστω, κάθε χρόνο;
Δεν χρειάζεται να γίνουμε σουλτανάτο, ούτε να αντιγράψουμε τον σουλτάνο του Ομάν, που λέγεται ότι περιοδεύει με τους υπουργούς του για να ελέγχει αν λύθηκαν τα προβλήματα που είχαν καταγραφεί. Θα αρκούσε μια κυβέρνηση να εμφανίζεται τακτικά μπροστά στους πολίτες και όχι μόνο όταν ζητά την ψήφο τους.
Το ίδιο συμβαίνει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Υποψήφιοι εμφανίζονται ξαφνικά στις λαϊκές αγορές, σφίγγουν χέρια, φωτογραφίζονται δίπλα στους πάγκους και συνομιλούν με ανθρώπους που είχαν ξεχάσει για χρόνια.
Μόλις κλείσουν οι κάλπες, εξαφανίζονται.
Και μετά μου λέτε ότι η πολιτική δεν είναι επάγγελμα.
