Νέα αναταραχή καταγράφεται στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, καθώς ο επιχειρηματίας Νίκος Μπρουτζάκης ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το «Κίνημα Ελπίδα για τη Δημοκρατία», καταγγέλλοντας, μεταξύ άλλων, αυθαίρετο τρόπο λήψης αποφάσεων, περιορισμό της διαφορετικής άποψης και έλλειψη κανόνων λειτουργίας.
Ο Νίκος Μπρουτζάκης, συνιδιοκτήτης του διαδικτυακού καναλιού «Άξιον Εστί TV», εξηγεί σε μακροσκελή ανάρτησή του τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφαση να αποχωρήσει, υποστηρίζοντας ότι επί περίπου οκτώ μήνες στήριξε ενεργά το εγχείρημα, τόσο ως φυσικό πρόσωπο όσο και μέσω του καναλιού του.
Όπως αναφέρει, αρχικά πίστεψε ότι το κίνημα θα μπορούσε να συμβάλει στην ανατροπή του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος και στη δημιουργία μιας διαφορετικής πολιτικής κουλτούρας, στηριγμένης στην ηθική, τη δικαιοσύνη και την αλήθεια.
Σύμφωνα, όμως, με τον ίδιο, στην πορεία διαπίστωσε μια «εσωτερική μετάλλαξη» του κινήματος.
Οι αιχμές για τη λειτουργία του κινήματος
Ο Μπρουτζάκης κάνει λόγο για αυθαιρεσία στη λήψη αποφάσεων, υποστηρίζοντας ότι η ηγεσία προχωρούσε σε καθαιρέσεις και διορισμούς χωρίς ουσιαστική συλλογική διαδικασία.
Παράλληλα, καταγγέλλει ότι η διαφορετική άποψη δεν αντιμετωπιζόταν με διάλογο, αλλά με απαξίωση, ενώ χαρακτηρίζει ιδιαίτερα προβληματική την απόφαση να μην υπάρξει καταστατικό λειτουργίας.
Όπως υποστηρίζει, η απουσία συγκεκριμένων κανόνων «δεν είναι προοδευτικότητα», αλλά δημιουργεί τις προϋποθέσεις για αυθαίρετες αποφάσεις.
Ο επιχειρηματίας κάνει ακόμη λόγο για τη δημιουργία μιας «κλειστής ομάδας αποφάσεων», η οποία, κατά την άποψή του, λειτουργεί χωρίς επαρκή λογοδοσία και διαφάνεια.
Συνδέει, μάλιστα, την κατάσταση αυτή με τις αποχωρήσεις στελεχών και υποστηρικτών που, όπως αναφέρει, είχαν αρχικά πιστέψει στο ίδιο πολιτικό εγχείρημα.
«Η αποχώρηση δεν είναι προδοσία»
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει ο Μπρουτζάκης στον τρόπο με τον οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, αντιμετωπίζονται όσοι αποχωρούν από το κίνημα.
Υποστηρίζει ότι πρώην συνοδοιπόροι χαρακτηρίζονται «προδότες» ή «πληρωμένοι», ενώ τους αποδίδεται η πρόθεση να διεκδικήσουν την εξουσία από τη Μαρία Καρυστιανού.
Ο ίδιος απορρίπτει τις συγκεκριμένες αιτιάσεις, υποστηρίζοντας ότι η αποχώρηση όσων διαφωνούν αποτελεί συνέπεια της διαφωνίας τους με ένα μοντέλο λειτουργίας που, όπως υποστηρίζει, στερείται ελέγχου, διαφάνειας και λογοδοσίας.
«Η φυγή δεν είναι προδοσία· είναι πράξη συνέπειας απέναντι στις αρχές μας», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η ταύτιση οποιασδήποτε κριτικής προς τη λειτουργία του κινήματος με επίθεση στο πρόσωπο της Καρυστιανού αποτελεί ένδειξη προσωπολατρίας και απομάκρυνσης από τις αρχές που αρχικά πρέσβευε το εγχείρημα.
«Τα προτάγματα των Τεμπών παραμένουν ζωντανά»
Ο Μπρουτζάκης ξεκαθαρίζει ότι η αποχώρησή του από το κόμμα δεν σημαίνει, όπως λέει, και αποχώρηση από τον αγώνα για δικαιοσύνη και πολιτική αλλαγή.
Υποστηρίζει ότι τα αιτήματα που αναδείχθηκαν μετά την τραγωδία των Τεμπών παραμένουν επίκαιρα, κάνοντας λόγο για ανάγκη πραγματικής δικαιοσύνης, δημοκρατίας, απόδοσης ευθυνών για τη συγκάλυψη και δημιουργίας μιας κοινωνίας που θα θέτει την ανθρώπινη ζωή πάνω από το κέρδος.
Όπως σημειώνει, θα συνεχίσει να εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση τόσο προσωπικά όσο και μέσω του «Άξιον Εστί TV», υποστηρίζοντας ότι ο αγώνας για μια δικαιότερη κοινωνία δεν μπορεί να αποτελεί υπόθεση ενός κλειστού πολιτικού μηχανισμού.
Η Μαρία Ιωαννίδου για την «ενότητα» και τη διαφωνία
Τους δικούς της λόγους για την αποχώρησή της είχε εξηγήσει σε προηγούμενη ανάρτησή της και η Μαρία Ιωαννίδου, πρώην μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».
Σε νέα της παρέμβαση στο Facebook επανέρχεται στο ζήτημα, υπογραμμίζοντας ότι η ενότητα δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ομοφωνία.
Η ίδια υποστηρίζει ότι η ελληνική κοινωνία έχει κουραστεί από κόμματα που βασίζονται σε ισχυρές ηγεσίες, εσωτερικούς μηχανισμούς και συσχετισμούς δύναμης, όπου η διαφωνία αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα και η πειθαρχία ως απόδειξη ενότητας.
Με αφορμή την έννοια του «ορίου επαφής» από την ψυχοθεραπευτική προσέγγιση Gestalt, η Ιωαννίδου υποστηρίζει ότι ένα πραγματικά ανεξάρτητο κίνημα πολιτών πρέπει να μπορεί να συνδυάζει τη συλλογικότητα με τη διατήρηση της προσωπικής και πολιτικής διαφορετικότητας.
Όπως αναφέρει, ένα κίνημα δεν γίνεται διαφορετικό απλώς επειδή έχει νέα πρόσωπα ή επειδή ασκεί κριτική στα παραδοσιακά κόμματα. Η ουσιαστική διαφορά, σύμφωνα με την ίδια, αποδεικνύεται από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί.
Για την Ιωαννίδου, ένα δημοκρατικό κίνημα θα πρέπει να διαθέτει πραγματικούς κανόνες, διαφάνεια, λογοδοσία και όργανα που λαμβάνουν αποφάσεις, ενώ παράλληλα θα πρέπει να είναι σε θέση να «αντέχει» τη διαφορετική φωνή.
«Γιατί ενότητα δε σημαίνει ομοφωνία. Σημαίνει να μπορούμε να διαφωνούμε και να εξακολουθούμε να συναντιόμαστε», σημειώνει.
Καταλήγει, μάλιστα, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική αλλαγή που ζητείται για τη χώρα θα πρέπει να ξεκινά από τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι οι πολίτες επιλέγουν να συνυπάρχουν και να συμμετέχουν στα κοινά.
