Οι παραιτήσεις Καραμέρου και Νοτοπούλου δεν είναι δύο απομονωμένα πολιτικά περιστατικά. Είναι καμπανάκι διάλυσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει πια με κόμμα που βλέπει το παλιό του κέντρο βάρους να μετακινείται αλλού και κάνει πως δεν το καταλαβαίνει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ένα βασικό πολιτικό κεφάλαιο: τον Αλέξη Τσίπρα. Με όλα τα λάθη, τις ήττες, τις αντιφάσεις και τις βαριές ευθύνες της διακυβέρνησης, ο Τσίπρας ήταν ο μόνος που μπορούσε να κρατήσει κάτω από την ίδια στέγη φυλές, ομάδες, προσωπικές στρατηγικές και ιδεολογικές αντιφάσεις. Από τη στιγμή που αυτός ο μαγνήτης βγήκε από το κάδρο της Κουμουνδούρου, άρχισε η φυσιολογική αποκόλληση των κομματιών.
Ο Καραμέρος παραιτήθηκε και θεωρείται ότι κινείται καθαρά προς την πλευρά Τσίπρα. Η Νοτοπούλου αποχώρησε επίσης από τη βουλευτική έδρα και από τον ΣΥΡΙΖΑ, αν και δεν εμφανίζεται μέχρι στιγμής ως πρόσωπο του στενού πυρήνα της νέας προσπάθειας. Τα ρεπορτάζ καταγράφουν ότι μετά τις δύο παραιτήσεις αναμένονται και άλλες κινήσεις, με ονόματα όπως η Όλγα Γεροβασίλη, ο Μίλτος Ζαμπάρας, ο Διονύσης Καλαματιανός, ο Συμεών Κεδίκογλου, ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος και η Πόπη Τσαπανίδου να βρίσκονται στο επίκεντρο των συζητήσεων.
Η περίπτωση Κώστα Μπάρκα είναι ακόμη πιο χαρακτηριστική. Δηλώνει ότι παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ταυτόχρονα λέει πως ο μόνος που μπορεί να αντιμετωπίσει τον Μητσοτάκη είναι ο Τσίπρας και η ΕΛ.Α.Σ. Αυτό πολιτικά δεν είναι ισορροπία. Είναι προαναγγελία δύσκολης απόφασης. Διότι δεν γίνεται να είσαι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ενός κόμματος και να δείχνεις ως πραγματικό αντίπαλο του Μητσοτάκη τον αρχηγό άλλου πολιτικού εγχειρήματος.
Το αιχμηρό συμπέρασμα είναι απλό: ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να μείνει με ταμπέλα, γραφεία, όργανα, συνεδριάσεις, ανακοινώσεις — αλλά χωρίς ψυχή, χωρίς αφήγημα και χωρίς προοπτική εξουσίας.
Και στην πολιτική, όταν ένα κόμμα πάψει να εμπνέει φόβο στους αντιπάλους και ελπίδα στους δικούς του, τότε δεν πεθαίνει αμέσως. Πρώτα μικραίνει. Μετά συζητά διαδικασίες. Και στο τέλος απορεί γιατί το εγκατέλειψαν όλοι.
