Από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ δεν τραβάει δημοσκοπικά όσο θα ήθελε η ηγεσία του, από τη στιγμή που η βελόνα παραμένει κολλημένη σε ισχνά διψήφια ποσοστά και η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα εμφανίζεται να διεκδικεί με αξιώσεις τον ρόλο του βασικού πόλου της αντιπολίτευσης, η Χαριλάου Τρικούπη μπαίνει αναγκαστικά σε έναν αγώνα μεταγραφών. Ό,τι κινείται, ό,τι πετάει, ό,τι μένει πολιτικά ελεύθερο ή μπορεί να επιστρέψει στο παλιό σπίτι, μπαίνει στο μικροσκόπιο. Το ίδιο και παλαιότερα στελέχη, τα οποία μπορεί να έχουν ακόμη αναγνωρισιμότητα, εμπειρία και τοπικά ερείσματα. Οι τελευταίες μετρήσεις δείχνουν ακριβώς αυτή την πίεση, με το ΠΑΣΟΚ να υποχωρεί και την ΕΛ.Α.Σ. να σταθεροποιείται μπροστά του σε αρκετά γκάλοπ.
Η περίπτωση της Θεοδώρας Τζάκρη είναι η πιο χαρακτηριστική. Μετά την αποχώρησή της από τους Δημοκράτες του Στέφανου Κασσελάκη, άνοιξε αμέσως η συζήτηση για το αν μπορεί να βρει ξανά χώρο στο ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι απλή υπόθεση. Η Τζάκρη έχει μακρά κοινοβουλευτική διαδρομή και υπάρχει η απόφαση του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ που βάζει φρένο σε όσους βρίσκονται στα έδρανα πάνω από 20 χρόνια. Όμως, εδώ έρχεται η φόρμουλα των «συνεργαζόμενων δυνάμεων», που μπορεί να λειτουργήσει ως παράθυρο για πρόσωπα τα οποία δεν εντάσσονται τυπικά στα κομματικά ψηφοδέλτια, αλλά συμπορεύονται πολιτικά με τη Χαριλάου Τρικούπη.
Στο ίδιο κάδρο ακούγονται και άλλα ονόματα από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ ή της ευρύτερης προοδευτικής αντιπολίτευσης. Η Νίνα Κασιμάτη, που παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Ευάγγελος Αποστολάκης, η Γιώτα Πούλου και άλλα στελέχη μπαίνουν στην πολιτική ονοματολογία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν κλείσει συμφωνίες. Το βέβαιο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ ψάχνει πρόσωπα με εκλογικό αποτύπωμα, κυρίως εκεί όπου βλέπει ότι ο Τσίπρας επιχειρεί να του πάρει στελέχη, ακροατήριο και πολιτικό χώρο.
Η επαναφορά του Γιάννη Σγουρού στην πρώτη γραμμή είναι επίσης ενδεικτική. Ο πρώην περιφερειάρχης Αττικής ανακοινώθηκε ως υποψήφιος στην Α΄ Αθήνας, μετά τη συνάντησή του με τον Νίκο Ανδρουλάκη. Είναι μια επιλογή με συμβολισμό: παλιό, αναγνωρίσιμο, αυτοδιοικητικό στέλεχος, με διαδρομή και με όνομα που θυμίζει την περίοδο που το ΠΑΣΟΚ είχε βαθιές ρίζες στην Αυτοδιοίκηση.
Δεν είναι όμως μόνο ο Σγουρός. Στην Επιτροπή Διεύρυνσης και Σύμπραξης του ΠΑΣΟΚ μπήκαν ήδη πρόσωπα όπως η Αγγελική Αδαμοπούλου, πρώην βουλευτής του ΜέΡΑ25 που είχε περάσει και από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Κυριάκος Χαρακίδης από το Ποτάμι, ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Λεονάρδος Χατζηανδρέου, ο επιχειρηματίας Γιώργος Βερνίκος και ο δημοσιογράφος Βαγγέλης Τριάντης. Είναι μια προσπάθεια να στηθεί εικόνα ανοίγματος προς τα έξω, αλλά και να επιστρέψουν πρόσωπα ή δυνάμεις που είχαν χαθεί στα χρόνια της κρίσης και των διασπάσεων.
Το πρόβλημα για τη Χαριλάου Τρικούπη είναι ότι την ίδια ώρα που ψάχνει να μαζέψει πρόσωπα, βλέπει και διαρροές προς την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα. Στα ρεπορτάζ έχουν εμφανιστεί ονόματα όπως η Ρόζα Βρεττού, η Μαριζέτα Αντωνοπούλου, ο Μαρίνος Σκανδάμης, ο Αντώνης Σαουλίδης, ο Γιώργος Παππάς, ο Βασίλης Αϊβαλής, ο Χάρης Λιούρης, ο Νίκος Νυφούδης και η δήμαρχος Τήλου Μαρία Καμμά. Δηλαδή δεν έχουμε μόνο προσπάθεια διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ. Έχουμε κανονική μάχη για την ίδια δεξαμενή στελεχών.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ποιος θα πάει πού. Είναι αν οι μεταγραφές μπορούν να υποκαταστήσουν το πολιτικό μήνυμα. Διότι άλλο πράγμα η αναγκαία διεύρυνση και άλλο η εικόνα ενός κόμματος που κυνηγάει ελεύθερους πολιτικούς παίκτες για να καλύψει το δημοσκοπικό του κενό. Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται πρόσωπα, αλλά κυρίως χρειάζεται πειστική αφήγηση εξουσίας. Αν δεν πείσει ότι μπορεί να ξαναγίνει πρωταγωνιστής, οι μεταγραφές θα μοιάζουν περισσότερο με κινήσεις άμυνας παρά με σχέδιο αντεπίθεσης.
Και εκεί θα κριθεί τελικά ο Νίκος Ανδρουλάκης. Όχι μόνο στο αν θα φέρει πίσω την Τζάκρη, τον Σγουρό ή άλλα ονόματα με διαδρομή. Αλλά στο αν θα καταφέρει να πείσει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μαζεύει απλώς πολιτικά κομμάτια από εδώ κι από εκεί, αλλά ξαναχτίζει έναν αξιόπιστο, σύγχρονο και κυβερνητικό πόλο της Κεντροαριστεράς.
