Γίνεται χαμός σε δύο κόμματα που άλλοτε διεκδικούσαν με αξιώσεις τον κεντρικό ρόλο στην αντιπολίτευση. Στο ΠΑΣΟΚ, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την πιθανή προσέγγιση ή επιστροφή της Θεοδώρας Τζάκρη. Στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Παύλος Πολάκης άνοιξε ξανά την πόρτα της εσωκομματικής σύγκρουσης, αυτήν τη φορά με φόντο ακόμη και τη διαδοχή στην ηγεσία.
Και όλα αυτά ενώ η δημοσκοπική πραγματικότητα είναι σκληρή. Το ΠΑΣΟΚ κινείται στα όρια του διψήφιου με μονοψήφιο ποσοστό και αγωνιά για την τρίτη θέση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, έχει βυθιστεί τόσο πολύ στις μετρήσεις, ώστε μοιάζει να ψάχνει όχι απλώς πολιτική γραμμή, αλλά οξυγόνο.
ΠΑΣΟΚ: η διεύρυνση και οι γκρίνιες
Στη Χαριλάου Τρικούπη θέλουν να εμφανίσουν εικόνα κόμματος που διευρύνεται, που συγκροτεί μέτωπο απέναντι στην κυβέρνηση και που ετοιμάζεται να αποδομήσει το κυβερνητικό αφήγημα, κυρίως γύρω από το Ταμείο Ανάκαμψης και τις χαμένες ευκαιρίες. Όμως, την ίδια ώρα, η συζήτηση για τη Θεοδώρα Τζάκρη προκαλεί εκνευρισμό.
Δεν είναι μόνο το πρόσωπο. Είναι και το μήνυμα. Πώς μπορεί ένα κόμμα που θέλει να δείξει ανανέωση, θεσμικότητα και σοβαρότητα να εμφανίζεται μπλεγμένο σε συζητήσεις «μεταγραφών», εξαιρέσεων και καταστατικών παρακάμψεων; Ο Παύλος Γερουλάνος, αλλά και άλλα στελέχη, στέλνουν σαφές μήνυμα: το καταστατικό ισχύει για όλους. Δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα μέτρα και άλλα σταθμά, ειδικά όταν αποφάσεις συνεδρίου έχουν ήδη αφήσει εκτός ιστορικά στελέχη.
Για τα μάτια μιας κυρίας;
Η Θεοδώρα Τζάκρη δεν είναι τυχαίο πολιτικό πρόσωπο. Έχει διαδρομή, έχει κοινοβουλευτική εμπειρία, αλλά έχει και πολλές πολιτικές μετακινήσεις στην πλάτη της. Γι’ αυτό και η ενδεχόμενη ένταξή της στο ΠΑΣΟΚ δεν αντιμετωπίζεται από όλους ως άνοιγμα προς την κοινωνία. Κάποιοι τη βλέπουν ως πολιτική ενίσχυση. Άλλοι ως εσωτερικό μπελά.
Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη. Όταν ένα κόμμα παλεύει να αποδείξει ότι μπορεί να είναι ο βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης, δεν έχει την πολυτέλεια να φαίνεται ότι αναλώνεται σε εσωτερικά παζάρια. Πολύ περισσότερο όταν οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν τρίτο, πίσω από την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα και με την πίεση άλλων σχηματισμών να μεγαλώνει.
ΣΥΡΙΖΑ: ο Πολάκης άνοιξε πάλι το καπάκι της χύτρας που βράζει
Στον ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Εκεί δεν μιλάμε για απλή γκρίνια. Μιλάμε για υπαρξιακή κρίση. Ο Παύλος Πολάκης ζήτησε την παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου και δήλωσε «παρών» για την ηγεσία, ανοίγοντας ουσιαστικά θέμα διαδοχής.
Ο Σφακιανός της Κουμουνδούρου δεν έκανε απλώς μία παρέμβαση. Έριξε πέτρα στα ήδη ταραγμένα νερά ενός κόμματος που δεν έχει συνέλθει από τις διασπάσεις, τις αποχωρήσεις, τις προσωπικές στρατηγικές και τη δημοσκοπική κατάρρευση. Και τώρα, αντί να συζητά πώς θα επιστρέψει στην κοινωνία, συζητά ποιος θα πάρει τα κλειδιά ενός πολιτικού σπιτιού που έχει σχεδόν αδειάσει.
Στο κάδρο και η Δούρου
Η αντίδραση της Ρένας Δούρου δείχνει ότι ούτε το εσωκομματικό μέτωπο απέναντι στη σημερινή ηγεσία είναι ενιαίο. Αν ο Πολάκης επιμείνει, τότε δεν αποκλείεται απέναντί του να διαμορφωθεί άλλη υποψηφιότητα, με σημείο αναφοράς τη Δούρου. Παράλληλα, ακούγονται σενάρια για πρόσωπα όπως ο Νίκος Κοτζιάς, σε μια προσπάθεια να βρεθεί κάποια «συνθετική» λύση.
Όμως ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να λειτουργεί σαν να είναι ακόμη κόμμα εξουσίας που έχει περιθώρια για ατέλειωτες εσωτερικές μάχες. Η πραγματικότητα είναι ότι έχει βουλιάξει κάτω από την επιφάνεια των δημοσκοπήσεων. Και όταν ένα κόμμα βρίσκεται τόσο χαμηλά, κάθε νέα σύγκρουση δεν μοιάζει με μάχη ηγεσίας. Μοιάζει με καβγά πάνω σε ναυάγιο.
Η κοινή αγωνία
ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν διαφορετικά προβλήματα, αλλά κοινό άγχος: ποιος θα εκφράσει τελικά την αντιπολίτευση απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Το ΠΑΣΟΚ θέλει να πείσει ότι μπορεί να μεγαλώσει χωρίς να χάσει την ταυτότητά του. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αποδείξει ότι υπάρχει ακόμη πολιτικά.
Προς το παρόν, όμως, η εικόνα είναι αποκαρδιωτική και για τους δύο. Στο ΠΑΣΟΚ τσακώνονται για το αν η διεύρυνση περνά μέσα από την Τζάκρη. Στον ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζονται για νέα εσωκομματική σύγκρουση με πρωταγωνιστή τον Πολάκη. Και οι πολίτες, που βλέπουν ακρίβεια, αβεβαιότητα και καθημερινά προβλήματα, δύσκολα θα συγκινηθούν από κόμματα που μοιάζουν να κοιτούν περισσότερο τον καθρέφτη τους παρά την κοινωνία.
Το συμπέρασμα είναι απλό: αν συνεχίσουν έτσι, στο ΠΑΣΟΚ θα ψάχνουν γιατί δεν απογειώνονται και στον ΣΥΡΙΖΑ θα ψάχνουν πώς να ξαναβγούν στην επιφάνεια.
