Η κατάσταση στην κομματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει πλέον να θυμίζει κακόγουστο αστείο. Μόνο που πίσω από το γέλιο, τα λογοπαίγνια και τις εικόνες των στελεχών που αναζητούνται στο διαδίκτυο για να συμπληρωθεί η απαιτούμενη συμμετοχή, υπάρχει και κάτι βαθύτερο: η θλίψη για την κατάρρευση ενός κόμματος που κυβέρνησε τη χώρα.
Δεν έχει σημασία αν κάποιος συμφώνησε ή διαφώνησε με τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Κυβέρνησε σε δύσκολους καιρούς, πήρε αποφάσεις που κρίθηκαν αυστηρά, δικαίως ή αδίκως, και άφησε το δικό του αποτύπωμα στην πολιτική ζωή. Ο καθένας μπορεί να το αξιολογήσει από τη δική του οπτική γωνία. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να χαίρεται πραγματικά βλέποντας ένα κόμμα εξουσίας να μετατρέπεται σε σκιά του εαυτού του.
Κάποτε τα στελέχη συνωστίζονταν στις αίθουσες. Σήμερα αναζητούνται στις οθόνες. Δεν φτάνουν πια τα «κεντρικά» μέλη και επιστρατεύονται τα διαδικτυακά, μήπως και σωθούν οι αριθμοί, οι διαδικασίες και τα προσχήματα.
Το πρόβλημα δεν είναι το Zoom. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει πλέον κοινός πολιτικός ορίζοντας. Υπάρχουν προσωπικές στρατηγικές, μικρές ομάδες, βαρονίες, καχυποψία και ατέλειωτοι εμφύλιοι. Όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, όχι μόνο αργεί να ξημερώσει, αλλά επιταχύνεται η νύχτα.
Και στον ΣΥΡΙΖΑ η νύχτα ήρθε πολύ γρήγορα. Ο ένας υπονόμευσε τον άλλον, οι ηγεσίες αμφισβητήθηκαν πριν ακόμη προλάβουν να σταθούν και οι ψηφοφόροι απομακρύνθηκαν, κουρασμένοι από μια παράσταση χωρίς πολιτικό σενάριο και χωρίς πειστικούς πρωταγωνιστές.
Δεν θα γράψω τίποτα περισσότερο σήμερα, γιατί αύριο θα τα πω σε βίντεο με τον καλό μου φίλο και συνάδελφο Πάνο Κολιοπάνο, στο HuffTrolls της Τρίτης.
