Ο Αλέξης Τσίπρας, ως πρόεδρος του Σύριζα, πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας, ηγείτο ενός πολιτικού σχήματος αποτελούμενο από ομάδες και φράξιες, οι ηγέτες των οποίων, όντας και υπουργοί, είχαν το δικό τους βιολί και ο μαέστρος των οποίων συντόνιζε μια κακόφωνη ορχήστρα. Ορισμένοι δε εξ αυτών φιλοδοξούσαν να γίνουν και μαέστροι.
Και ενώ η κυβέρνηση Τσίπρα μπόρεσε και μάζεψε το χυμένο γάλα των προηγηθέντων μνημονίων και να λύσει το χαίνον πρόβλημα με τα Σκόπια, το ξανάχυσε εξαιτίας της βοούσας πλέον κακοφωνίας. Με πρωταγωνιστές τα υποτιθέμενα κορυφαία στελέχη του τότε κυβερνητικού κόμματος. Τσακαλώτος, Παππάς, Δούρου, Σκουρλέτης και άλλοι «επιφανείς», όπως π.χ. ο ζηλώσας την δόξα Παγκάλου, Πολλάκης, χωρίς να έχει και τα προσόντα του αείμνηστου, υπέγραψαν τις αλεπάλληλες εκλογικές ήττες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώπιον του καιροφυλακτούντοςΜητσοτάκη. Με την συμμετοχή βεβαίως του Αλέξη σε ρόλο επιδιαιτητή.
Ο Αλέξης Τσίπρας πήρε το σκληρό μάθημά του και κατάλαβε ότι το προσόν της κυβερνησιμότητας ενός πολιτικού σχηματισμού δεν μπορεί να στηρίζεται σεοπλαρχηγούς και δη άκαπνους. Και πλέον ως ηγέτης της ΕΛΑΣ διαμηνύει προς πάσαν κατεύθυνσιν ότι όποιος θέλει να συμμετέχει στο εγχείρημα δεν μπορεί να εκφράζει προσωπικές πολιτικές και δεν μπορεί να ηγείται, εμφανώς ή κρυφίως, οποιασδήποτε ομάδας ήφράξιας.
Από την άλλη το ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου κινείται πλέον σε άλλο τέμπο. Όταν ο Ανδρέας αντιλαμβανόταν ότι εκινείτο κάποια ομάδα (πριν μπει στην περιπέτεια της υγείας του) την εξαφάνιζε αυτομάτως και «κατέβαζε από το τρένο» τους εμπνευστές και αρχηγούς. Την ίδια τακτική – ελαφρώς «σιδερωμένη» – ακολούθησε και ο Σημίτης. Όμως μετά την κυβερνητική σύμπραξη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ άλλαζε βαθμιαία το εσωκομματικό αφήγημα του πάλαι ποτέ πανίσχυρου σοσιαλιστικού κόμματος. Ακόμη και στην εποχή της Γεννηματά οι ομαδοποιήσεις έγιναν ο αφανής θεσμός.
Και φτάσαμε στο σήμερα, με αρχηγό τον Νίκο Ανδρουλάκη και με τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ να κινούνται γύρω στο 10% και το κόμμα να δίνει μάχη για την τρίτη θέση στον πίνακα των σκορ.
Αλλά ο αρχηγός διατυμπανίζει ότι μπορεί να κερδίσει αυτοδύναμα τις εκλογές όταν στο κόμμα του η μεν κ. Διαμαντοπούλου – η οποία έχει και την ομάδα της – θεωρεί ότι πρέπει μετεκλογικά να συνεργαστεί με την ΝΔ του κ. Μητσοτάκη και ο κ. Δούκας – δήμαρχος Αθηναίων – πιστεύει ακραδάντως στην σύμπραξη με την ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα, διότι έτσι – υποστηρίζει -θα στείλουν την ΝΔ στην αντιπολίτευση. Συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι ευάριθμα πρώην στελέχη του Σημίτη είναι σήμερα εξέχοντα στελέχη της κυβέρνησης, γίνεται ευκόλως αντιληπτό ότι χωρίς ισχυρή ηγεσία και με τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ, που η φορά τους είναι προς τα κάτω, το μήνυμα νίκης του αρχηγού του είναι μάλλον φενάκη. Τουλάχιστον στα μάτια των πρώην ψηφοφόρων του, της ενδόξου εποχής…
