Η νέα πολιτική κίνηση του Αλέξη Τσίπρα επιχειρεί να εμφανιστεί όχι μόνο ως επιστροφή της Αριστεράς, αλλά και ως άνοιγμα σε έναν ευρύτερο προοδευτικό χώρο που συνομιλεί με την παραγωγή, την καινοτομία, την επιχειρηματικότητα και την πραγματική οικονομία. Σε αυτό το πλαίσιο, η υπογραφή του Δημήτρη Νταφόπουλου, συνιδρυτή της Three Cents, δεν περνά απαρατήρητη.
Υπάρχουν υπογραφές που έχουν καθαρά συμβολικό βάρος. Υπάρχουν όμως και υπογραφές που λειτουργούν ως πολιτικό σήμα. Η παρουσία του Δημήτρη Νταφόπουλου ανάμεσα στα πρόσωπα που συνυπογράφουν την Ιδρυτική Διακήρυξη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, του νέου πολιτικού φορέα του Αλέξη Τσίπρα, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Δεν πρόκειται για ένα πρόσωπο του κομματικού σωλήνα. Δεν προέρχεται από τα γνωστά περιβάλλοντα της Κουμουνδούρου, ούτε από τον παραδοσιακό κόσμο των πολιτικών στελεχών. Αντιθέτως, κουβαλά μια διαδρομή που ξεκίνησε από τον χώρο του bartending και της εστίασης, πέρασε από το χτίσιμο ενός ελληνικού brand με διεθνή ταυτότητα και κατέληξε σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα επιχειρηματικά success stories των τελευταίων ετών.
Η Three Cents, την οποία συνίδρυσε το 2014 μαζί με τους Γιώργο Μπάγο, Γιώργο Τσιρίκο και Βασίλη Καλαντζή, ξεκίνησε ως μια ελληνική ιδέα για premium αναψυκτικά και mixers, σχεδιασμένα για τον κόσμο των cocktails και των επαγγελματιών της εστίασης. Δεν ήταν απλώς ακόμη ένα προϊόν στα ράφια. Ήταν ένα brand με ταυτότητα, αισθητική, ποιότητα και ξεκάθαρη στόχευση.
Το 2022 ήρθε η μεγάλη επιβεβαίωση. Η Coca-Cola HBC ανακοίνωσε την εξαγορά της Three Cents έναντι 45 εκατομμυρίων ευρώ. Για τα ελληνικά δεδομένα, αυτή η συμφωνία ήταν κάτι περισσότερο από μια επιχειρηματική πράξη. Ήταν απόδειξη ότι ένα μικρό ελληνικό σχήμα, αν έχει ιδέα, προϊόν, στρατηγική και επιμονή, μπορεί να σταθεί απέναντι σε διεθνείς παίκτες και να κερδίσει την προσοχή τους.
Γι’ αυτό και η παρουσία του Νταφόπουλου κοντά στο νέο εγχείρημα Τσίπρα έχει ενδιαφέρον που ξεπερνά το πρόσωπο. Δείχνει ότι ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να ανοίξει έναν διάλογο με ανθρώπους της παραγωγής και της αγοράς. Με ανθρώπους που δεν αντιμετωπίζουν την επιχειρηματικότητα ως θεωρία, αλλά ως καθημερινή διακινδύνευση. Με ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει να χτίζεις ομάδα, προϊόν, δίκτυο, εξαγωγές, brand, αξιοπιστία.
Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον πολιτικό στοιχείο της νέας φάσης Τσίπρα. Αν η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη θέλει να διεκδικήσει ρόλο πέρα από την παραδοσιακή εκλογική βάση της Αριστεράς, τότε είναι υποχρεωμένη να μιλήσει πειστικά για την οικονομία. Όχι μόνο για την αναδιανομή. Αλλά και για την παραγωγή πλούτου. Όχι μόνο για το κράτος. Αλλά και για την υγιή ιδιωτική πρωτοβουλία. Όχι μόνο για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Αλλά και για το πώς θα δημιουργηθούν βιώσιμες επιχειρήσεις, καλές δουλειές, εξαγωγές και επενδύσεις.
Ο Δημήτρης Νταφόπουλος, με τη διαδρομή του, συμβολίζει ακριβώς αυτή την περιοχή που η ελληνική Κεντροαριστερά και η Αριστερά συχνά δυσκολεύτηκαν να προσεγγίσουν χωρίς ενοχές: την ελεύθερη οικονομία με κοινωνικό πρόσημο. Την επιχειρηματικότητα που δεν είναι συνώνυμη της ασυδοσίας, αλλά της δημιουργίας. Την αγορά που δεν νοείται ως ζούγκλα, αλλά ως πεδίο κανόνων, ανταγωνισμού, καινοτομίας και ευκαιριών.
Το βιογραφικό του δεν περιορίζεται στη Three Cents. Ο Νταφόπουλος συνδέθηκε και με το Line Athens, ένα project στον χώρο της γαστρονομίας και της φιλοξενίας, μαζί με ανθρώπους που έχουν αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στη διεθνή σκηνή των bars, όπως οι Βασίλης Κυρίτσης και Νίκος Μπάκουλης του The Clumsies. Πρόκειται για μια διαδρομή που δείχνει εξωστρέφεια, δημιουργικότητα και κατανόηση των σύγχρονων τάσεων στην εστίαση, το brand development και την εμπειρία του καταναλωτή.
Δεν είναι τυχαίο ότι στα διαθέσιμα βιογραφικά στοιχεία που συνοδεύουν την υπογραφή του στην Ιδρυτική Διακήρυξη αναφέρεται δραστηριότητα στους τομείς των FMCG, του brand development, της φιλοξενίας και της κυβερνοασφάλειας. Αυτό σημαίνει ότι δεν μιλάμε απλώς για έναν πρώην συνιδρυτή μιας επιτυχημένης εταιρείας ποτών, αλλά για έναν άνθρωπο που κινείται σε διαφορετικά πεδία της σύγχρονης οικονομίας.
Μέχρι στιγμής, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη έχει δημοσιοποιήσει τις «300+1» υπογραφές που συνόδευσαν την Ιδρυτική Διακήρυξη στον Άρειο Πάγο. Οι υπογράφοντες προέρχονται από πολλούς επαγγελματικούς και κοινωνικούς χώρους: πανεπιστημιακούς, ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, δικηγόρους, γιατρούς, οικονομολόγους, μηχανικούς, συνδικαλιστές, δημοσιογράφους, ανθρώπους της Αυτοδιοίκησης, αλλά και επιχειρηματίες.
Από τις αναλυτικές λίστες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, πέρα από τον Δημήτρη Νταφόπουλο, καταγράφονται και άλλα πρόσωπα με επιχειρηματική ιδιότητα ή δραστηριότητα στην αγορά, όπως ο Νίκος Κουτσιανάς, ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, ο Ευάγγελος Πούλιος, ο Παναγιώτης Σελάχας – Ευσταθίου, ο Γιώργος Τουρλίδης, ο Γιάννης Θεοδωρακόπουλος, ο Νώντας Όχονος, ο Γιάννης Σαλπέας από την εστίαση, η Ελευθερία Σέλτσα, ο Γιώργος Χατζητέγας, ο Κώστας Τούμπουρος, η Ντίνα Ανδρειομένου – Συκουτρή, ο Φέλιξ Μπεζάτι, ο Παναγιώτης Παπαμιχαλόπουλος, ο Χρήστος Σταΐκος και ο Άρης Ρούσσος.
Το ερώτημα, βεβαίως, είναι αν όλα αυτά θα αποκτήσουν πολιτικό περιεχόμενο ή αν θα μείνουν στο επίπεδο της επικοινωνίας. Διότι η επιχειρηματικότητα δεν αρκεί να εμφανίζεται ως φωτογραφία δίπλα σε μια πολιτική πρωτοβουλία. Χρειάζεται πρόγραμμα. Φορολογική σταθερότητα. Πρόσβαση στη χρηματοδότηση. Μείωση γραφειοκρατίας. Ψηφιακό κράτος. Προστασία από αθέμιτο ανταγωνισμό. Κίνητρα για εξαγωγές. Και κυρίως, μια νέα συμφωνία ανάμεσα στην εργασία και την παραγωγή.
Εκεί θα κριθεί και το άνοιγμα Τσίπρα. Όχι στο αν θα βρεθούν επιχειρηματίες να υπογράψουν μια διακήρυξη. Αλλά στο αν η νέα πολιτική πρόταση μπορεί να πείσει ότι η κοινωνική δικαιοσύνη και η ελεύθερη οικονομία δεν είναι έννοιες εχθρικές. Ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι προνόμιο λίγων, αλλά ούτε και η επιχειρηματικότητα μπορεί να αντιμετωπίζεται μονίμως με καχυποψία.
Η περίπτωση Νταφόπουλου, πάντως, είναι ένα πρώτο ενδιαφέρον δείγμα. Γιατί φέρνει στο πλευρό του Τσίπρα ένα πρόσωπο που έχει αποδείξει στην πράξη ότι η ελληνική δημιουργικότητα μπορεί να γίνει διεθνές προϊόν. Και αυτό, σε μια χώρα που ακόμη αναζητά νέο παραγωγικό μοντέλο, δεν είναι καθόλου αμελητέο.
Το αν αυτή η προσέγγιση θα εξελιχθεί σε ουσιαστικό πολιτικό άνοιγμα προς την παραγωγική Ελλάδα ή θα παραμείνει απλώς ένα επικοινωνιακό στιγμιότυπο, θα φανεί σύντομα. Προς το παρόν, όμως, η υπογραφή ενός ανθρώπου όπως ο Δημήτρης Νταφόπουλος δείχνει ότι ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να ξαναγράψει τη σχέση της Αριστεράς με την αγορά. Και αυτό, από μόνο του, είναι είδηση.
