Στην πολιτική, οι συνεργασίες σπάνια γεννιούνται από έρωτα. Πιο συχνά γεννιούνται από ανάγκη. Ανάγκη για ακροατήριο, για οξυγόνο, για «κάτι άλλο» απέναντι σε ένα σύστημα που μοιάζει να αναπαράγει τον εαυτό του. Και κάπως έτσι, ο Φειδίας Παναγιώτου, ο Κύπριος ευρωβουλευτής-YouTuber που έχει χτίσει καριέρα πάνω στο «δείτε με να το κάνω», αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να γίνει… «αδελφό κόμμα» με την (Μαρία) Καρυστιανού, που κινείται επίσης στη γραμμή «διαφάνεια–λογοδοσία–κράτος δικαίου».
Και ξαφνικά, η πολιτική μοιάζει με κοινωνική στήλη. Ένας αρραβώνας προαναγγέλλεται, ο γάμος συζητιέται ως «ίσως στο μέλλον», και όλοι γύρω ρωτάνε το ίδιο πράγμα: είναι πραγματική σύγκλιση ή ένα προεκλογικό matchmaking της νέας εποχής;
Πρώτα ήρθαν οι παράλληλες ζωές
Ο Φειδίας: «Θέλω να σπάσω το καλούπι» (και να το βιντεοσκοπήσω)
Ο Φειδίας δεν μπήκε στην πολιτική από κομματικό φυτώριο. Μπήκε από την ψηφιακή πλατεία. Ένα κοινό που μεγάλωσε με reels, όχι με κομματικές οργανώσεις. Το αφήγημά του έχει ένα σταθερό μοτίβο: «Το σύστημα είναι κλειστό, εγώ είμαι απ’ έξω, άρα θα το ταρακουνήσω».
Μόνο που αυτό το «ταρακουνώ» μερικές φορές γίνεται σεισμός αντιδράσεων: από την επιλογή του να δώσει συνέντευξη στα Κατεχόμενα στον Ερσίν Τατάρ (με πολιτική θύελλα στην Κύπρο), μέχρι το ταξίδι στη Μόσχα που επίσης προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Και κάπου στη διαδρομή υπάρχει κι εκείνο το pop-culture κεφάλαιο που τον ακολουθεί σαν τατουάζ. Το κυνήγι του Elon Musk για ένα hug, που τον έκανε διεθνώς viral πολύ πριν γίνει ευρωβουλευτής.
Η Καρυστιανού: «χωρίς ταμπέλες» αλλά με λέξεις-κλειδιά
Η Καρυστιανού, από την άλλη, εμφανίζεται να χτίζει κάτι που θέλει να μοιάζει περισσότερο με κίνημα αξιών και λιγότερο με παραδοσιακό κόμμα. Μιλά για δικαιοσύνη, διαφάνεια, λογοδοσία, απορρίπτοντας τις κλασικές ταμπέλες «δεξιά–αριστερά» ως μέρος ενός παλιού πολιτικού λεξιλογίου.
Στο αφήγημά της, το «αντισύστημα» δεν είναι performance. Είναι ηθική θέση: ότι το κράτος πρέπει να λειτουργεί, να ελέγχεται και να λογοδοτεί.
Τα κοινά τους σημεία: γιατί «ταιριάζουν» πριν καν συμφωνήσουν
- Το αντι-κατεστημένο ως βασικό καύσιμο
Και οι δύο πατούν πάνω σε μια κοινωνική πραγματικότητα: δυσπιστία, θυμός, κούραση από «τους ίδιους και τους ίδιους». - Απευθείας γραμμή με τον κόσμο
Ο Φειδίας το κάνει με κάμερα, η Καρυστιανού με πολιτικό μήνυμα που ζητά “συμμαχίες πολιτών”. Και οι δύο παρακάμπτουν το κλασικό «γραφείο Τύπου–κανάλι–πάνελ». - Η «ηθική» ως κεντρική σημαία
Με διαφορετικό ύφος, μιλούν για κράτος δικαίου και για το πώς η πολιτική πρέπει να καθαρίσει.
Τα αγκάθια: εδώ είναι που ο αρραβώνας αρχίζει να τρίζει
Το “δεν συμφωνούμε σε όλα” δεν είναι λεπτομέρεια
Ο ίδιος ο Φειδίας το είπε καθαρά: θα ήθελε συνεργασία, αλλά δεν θα συμφωνούν σε όλα. Και ήδη υπάρχει ένα πεδίο που καίει: το θέμα των αμβλώσεων. Ο Φειδίας δηλώνει ότι πρέπει να επιτρέπονται.
Παράλληλα, οι δημόσιες αντιδράσεις γύρω από δηλώσεις Καρυστιανού δείχνουν ότι εδώ υπάρχει πολιτικό ναρκοπέδιο.
Το ύφος πολιτικής: “performance” vs “θεσμική σοβαρότητα”
Ο Φειδίας είναι πολιτικός που κουβαλά την αισθητική του internet: κινήσεις που παράγουν εικόνα, συζήτηση, θόρυβο. Και αυτό, ειδικά σε ένα περιβάλλον «πιο δεξιά από τη δεξιά¨ όπως το περιγράφουν, μπορεί να λειτουργήσει διπλά: άλλους τους ξεσηκώνει, άλλους τους εξοργίζει.
Τα προφίλ τους «με μια ματιά»
Φειδίας Παναγιώτου
- Ρόλος: Ευρωβουλευτής/δημόσιο πρόσωπο με ισχυρή ψηφιακή απήχηση
- Στυλ: άμεσος, αντισυμβατικός, εικόνα-first
- Δυνατό σημείο: κινητοποιεί νεότερα κοινά και ατζέντες “εκτός συστήματος”
- Αδύνατο σημείο: κινήσεις υψηλού ρίσκου που προκαλούν θεσμικές αντιδράσεις (Κατεχόμενα/Μόσχα)
- Pop στιγμή που τον ακολουθεί: το viral “hug” με Musk
Μαρία Καρυστιανού
- Ρόλος: πολιτική κίνηση/εγχείρημα με αιχμή “κράτος δικαίου–λογοδοσία”
- Στυλ: αξιακό, anti-label (“όχι ταμπέλες”)
- Δυνατό σημείο: μιλά σε πολίτες από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες με κοινό παρονομαστή τη λογοδοσία
- Αδύνατο σημείο: σε κοινωνικά ζητήματα μπορεί να ανοίγουν μέτωπα που κόβουν γέφυρες (π.χ. αμβλώσεις, όπως έχει αναδειχθεί στη δημόσια συζήτηση)
Και τώρα τι; Από «αδελφό κόμμα» σε πολιτικό γάμο
Ο «αρραβώνας» έχει ήδη ένα όνομα: συνεργασία στο αντισυστημικό πεδίο με κοινή σημαία τη διαφάνεια. Αλλά ο “γάμος” – αν ποτέ έρθει – θα απαιτήσει κάτι πολύ πιο δύσκολο από κοινά hashtags: κανόνες, πρόγραμμα, κόκκινες γραμμές και θεσμικό βάρος.
Προς το παρόν, αυτό που υπάρχει είναι ένα δημόσιο φλερτ, ειπωμένο σχεδόν με ειλικρίνεια: «ναι, θα ήθελα να συνεργαστώ, αλλά δεν θα συμφωνούμε σε όλα».
