Με αφορμή την τηλεοπτική της επιστροφή στη σειρά του ΣΚΑΪ, «Μπλε ώρες», η Βάνα Μπάρμπα φωτογραφήθηκε για το εξώφυλλο του περιοδικού ΟΚ! και μίλησε χωρίς περιστροφές για τα νέα δεδομένα της ζωή της.
Αυτό που λες συνέχεια, ότι μεγάλωσες, είναι σαν να θες να το ξορκίσεις μέσα σου.
Καταρχάς θέλω να σπάσω το ταμπού – με ξέρεις ότι είμαι λίγο ανατρεπτική, μου αρέσει να καταρρίπτω τα στερεότυπα. Θέλω να πάψουμε οι γυναίκες να τρομάζουμε με το γήρας. Είναι πάρα πολύ ωραίο πράγμα που μπορούμε και μεγαλώνουμε. Πέρα από τον φόβο τού πώς θα δείχνω, γιατί κι εγώ γι’ αυτό δεν έβγαινα στην τηλεόραση. Έλεγα «Παναγία μου, θα δείχνω ένα τέρας στο κοντινό πλάνο». Αυτό με κρατούσε μακριά. Ο φόβος.
Λοιπόν εγώ έσπασα τα αυγά, είπα ok, είμαι αυτή που είμαι και μου αρέσει ο εαυτός μου. Και θέλω να πω και σε άλλες γυναίκες στην ηλικία μου ότι είναι πάρα πολύ ωραίο πράγμα να μεγαλώνεις. Δηλαδή, οι μεγάλες γυναίκες πρέπει να πέσουν στον Καιάδα; Ε, όχι!
Όχι μόνο στην Ελλάδα, σε όλο τον κόσμο συμβαίνει αυτό, γιατί αν δεν υπήρχε αυτό το άγχος της αντιγήρανσης…
Δεν θα υπήρχαν οι χιλιάδες πλαστικές, οι χιλιάδες παραμορφώσεις, οι χιλιάδες θάνατοι. Έχεις δίκιο.
Ακριβώς. Γιατί σκέφτομαι τον Γιώργο Μαζωνάκη και όλους αυτούς που εμπιστεύονται ανθρώπους που δεν θα έπρεπε γιατί τελικά, όπως αποδείχτηκε, είναι επικίνδυνοι.
Όπως είπε ο Σταύρος Ξαρχάκος, που δεν βγαίνει να μιλήσει εύκολα για τραγουδιστές, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν το τελευταίο λαϊκό είδωλο. Αυτή η ποπ περσόνα που πέρασε στο ελληνικό μπουζούκι, ήταν ο μόνος που το έκανε.
Αυτή λοιπόν η μοναδικότητα που λέγεται Γιώργος Μαζωνάκης, άνοιξε την κερκόπορτα όλων αυτών των ανασφαλειών που ήταν σφαλισμένες κάτω από μια ταφόπλακα. Ποιος είναι ο καλός για ενέσεις; Ποιος είναι ο καλύτερος για το άλλο; Για πράγματα που ήταν άκρως επικίνδυνα. Πήγαιναν άνθρωποι σε γυναίκες που έκαναν μανικιούρ και ξαφνικά έκαναν αισθητικές επεμβάσεις με πλαστά χαρτιά.Αλλά το ότι το προκάλεσε ο Μαζωνάκης αυτό δεν είναι τυχαίο, Νίκο μου. Γιατί δείχνει τι μεγάλη περσόνα ήταν.
Βάνα Μπάρμπα: «Ποιοι είμαστε εμείς που θα κρίνουμε;»
Τον είχες γνωρίσει από πιτσιρικά, έτσι;
Ναι, τον λάτρευα γιατί ήταν ένα μεγάλο παιδί. Και δεν μας αφορούσαν τα σκοτάδια του, γιατί ποιος δεν έχει σκοτάδια; Ποιοι είμαστε εμείς που θα κρίνουμε ποιον; Εμείς δεν έχουμε σκοτάδια; Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω. Ο Γιώργος ήταν ένας και μοναδικός. Γι’ αυτό και μας πόνεσε όλους η απώλειά του.
