Ο αστεροειδής που δημιούργησε τον κρατήρα Τσιξουλούμπ πριν 66 εκατομμύρια χρόνια προκάλεσε μια πύρινη θύελλα πλανητικής κλίμακας, που κατέκαψε δεινόσαυρους ανά τον κόσμο, σύμφωνα με προσομοιώσεις του καταστροφικού γεγονότος.
Ο εν λόγω αστεροειδής, πλάτους 10-15 χλμ, έπεσε στον σημερινό Κόλπο του Μεξικού στο τέλος της Κρητιδικής. Μέχρι τώρα η επικρατούσα άποψη ήταν πως τα χειρότερα φαινόμενα ζέστης και φωτιάς θα είχαν μάλλον τοπικό χαρακτήρα και ότι τον αφανισμό προκάλεσε κυρίως ο πυρηνικός χειμώνας, όπου η σκόνη από την πρόσκρουση κάλυψε τον Ήλιο, προκαλώντας μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας. Ωστόσο, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του New Scientist, ο Μπράντον Τζόνσον του Purdue University (Ιντιάνα) και συνάδελφοί του ανέλυσαν γεωλογικές παρατηρήσεις και προσομοιώσεις της πρόσκρουσης, διαπιστώνοντας ότι πέντε φορές περισσότερο υλικό εξατμίστηκε από το χτύπημα του αστεροειδούς σε σχέση με αυτό που πιστευόταν ως τώρα.
Σύμφωνα με τη νέα έρευνα, μετά την πρόσκρουση ένας μεγάλος όγκος εξατμισμένου βράχου τινάχτηκε στο Διάστημα, σε ύψος δεκάδων χιλιάδων χιλιομέτρων, και εξαπλώθηκε πάνω από το σύνολο της Γης.
«Αφού ο αστεροειδής χτυπά αρχικά τη Γη, χρειάζεται μόνο περίπου ένα δευτερόλεπτο για να μετατραπεί μεγάλο μέρος της κινητικής ενέργειας σε θερμότητα, εξατμίζοντας πάνω από 1000 κυβικά χιλιόμετρα βράχου» λέει ο Τζόνσον. Δευτερόλεπτα αργότερα, ο εξατμισμένος βράχος απλώνεται πάνω από μεγάλο μέρος της ατμόσφαιρας της Γης στο Διάστημα, προσθέτει, οδηγώντας στη δημιουργία σκόνης και μεταλλικών σφαιριδίων. Το τεράστιο αυτό νέφος κάλυψε τον πλανήτη, «σφραγίζοντας» τη ζέστη σε αυτόν, σύμφωνα με την έρευνα, ενώ τα σφαιρίδια έπεφταν στην επιφάνεια. «Καθώς το υλικό επανεισέρχεται στην ατμόσφαιρα τις επόμενες ώρες, η τριβή επιβραδύνει και θερμαίνει τα σφαιρίδια, δημιουργώντας έναν παλμό θερμικής ακτινοβολίας διάρκειας περίπου μίας ώρας» σημειώνει ο Τζόνσον. «Αυτό θα σκότωνε τα ζώα που δεν μπορούσαν να κρυφτούν και ήταν αρκετά έντονο για να βάλει φωτιά σε δασικό υλικό όπως το γρασίδι και οι πευκοβελόνες- ίσως να ήταν αρκετό για να αναφλεγούν και δέντρα» προσθέτει.
Οι πυρκαγιές ίσως κράτησαν ακόμα και χρόνια, και ήταν σε πλανητική κλίμακα. «Τα ζώα της Κρητιδικής θα έλαβαν 17 φορές τη δόση θερμικής ακτινοβολίας που είναι 100% φονική για τους ανθρώπους» λέει ο Τζόνσον. «Αυτό θα ήταν επαρκές για να σκοτώσει ακόμα και τους δεινόσαυρους με το πιο παχύ δέρμα».
Σύμφωνα με τον Κρεγκ Ο’Νιλ, του Queensland University of Technology στην Αυστραλία, η επιφάνεια της Γης «ψήθηκε»: «Για περίπου 30 λεπτά, η γη μετατράπηκε στο μεγαλύτερο μπάρμπεκιου της ιστορίας».
