Μια φανέλα παιδιού, μάλιστα φίλου του Ολυμπιακού, έγινε στη Λογγά Μεσσηνίας κάτι περισσότερο από ένα απλό ενθύμιο. Έγινε αφορμή για ένα μήνυμα που ο Μάριος Ηλιόπουλος επαναλαμβάνει τους τελευταίους μήνες ως κεντρική του θέση: το ποδόσφαιρο οφείλει να επιστρέψει στο ευ αγωνίζεσθαι, μακριά από κάθε σκιά διαφθοράς, τοξικότητας και παρασκηνίου.
Στο περιθώριο της περιοδείας του κυπέλλου του πρωταθλήματος της ΑΕΚ, η οποία πραγματοποιείται σε όλη την Ελλάδα, ο Μάριος Ηλιόπουλος βρέθηκε στη Μεσσηνία, έχοντας αυτή τη φορά ο ίδιος κεντρικό ρόλο στην παρουσία του τροπαίου κοντά στον κόσμο της Ένωσης.
Η επίσκεψή του στη Λογγά, τον τόπο καταγωγής του, είχε έντονο προσωπικό και συμβολικό χαρακτήρα. Όχι μόνο γιατί συνδέεται με τις ρίζες του, αλλά και γιατί εκεί, μέσα σε ένα σκηνικό απλό, ανθρώπινο και μακριά από τα φώτα των γηπέδων, καταγράφηκε μια στιγμή που ξεπέρασε τα οπαδικά σύνορα.
Ο ισχυρός άνδρας της ΑΕΚ υπέγραψε φανέλες παιδιών. Ανάμεσά τους και ενός μικρού φίλου του Ολυμπιακού. Το μήνυμα που άφησε πάνω στη φανέλα δεν είχε ούτε ειρωνεία ούτε αντιπαλότητα. Είχε παρότρυνση, αξιακό φορτίο και καθαρή αναφορά στον τρόπο με τον οποίο, κατά τον ίδιο, πρέπει να μεγαλώνει η νέα γενιά μέσα και έξω από τα γήπεδα.
«Θωμά όταν μεγαλώσεις να τραβήξεις το δρόμο της αξιοπρέπειας και του ευ αγωνίζεσθαι. Με αγάπη Μάριος», έγραψε ο Μάριος Ηλιόπουλος.
Σε μια εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο συχνά εγκλωβίζεται σε πολώσεις, καχυποψία, καταγγελίες, ένταση και δηλητηριασμένο οπαδικό λόγο, η συγκεκριμένη κίνηση είχε έναν καθαρό συμβολισμό: το παιδί, ακόμη κι αν φορά άλλη φανέλα, δεν είναι αντίπαλος. Είναι το αύριο του ποδοσφαίρου.
Και αυτό ακριβώς φαίνεται πως επιχειρεί να αναδείξει η ΑΕΚ μέσα από την περιοδεία του τροπαίου του πρωταθλήματος. Η κούπα δεν ταξιδεύει μόνο ως απόδειξη μιας αγωνιστικής επιτυχίας. Ταξιδεύει και ως αφορμή επαφής με την κοινωνία, με τις τοπικές κοινότητες, με τους φιλάθλους κάθε ηλικίας, με οικογένειες και παιδιά που βλέπουν στο ποδόσφαιρο όχι μόνο αποτέλεσμα, αλλά όνειρο.
Ο Μάριος Ηλιόπουλος έχει τοποθετήσει επανειλημμένα στο κέντρο του δημόσιου λόγου του την ανάγκη για ένα ποδόσφαιρο καθαρό, αξιοπρεπές και απαλλαγμένο από νοοτροπίες που το κρατούν πίσω. Το «ευ αγωνίζεσθαι» δεν εμφανίζεται ως σύνθημα ευκαιρίας. Παρουσιάζεται ως βασική γραμμή, ως αξιακή θέση και ως όριο απέναντι σε ό,τι συνδέεται με διαφθορά, παρασκήνιο ή αλλοίωση της αθλητικής ισονομίας.
Η περιοδεία του τροπαίου του πρωταθλήματος της ΑΕΚ στην Ελλάδα προσφέρει, έτσι, διπλή ανάγνωση. Από τη μία, είναι η φυσική συνέχεια μιας επιτυχίας που οι φίλοι της ομάδας θέλουν να γιορτάσουν από κοντά. Από την άλλη, είναι μια δημόσια διαδρομή μνήμης, εξωστρέφειας και συμβολισμών, με τον πρόεδρο της ΑΕΚ στην πρώτη γραμμή.
Η Καλαμάτα και η Λογγά δεν ήταν απλώς σταθμοί μιας πανηγυρικής περιοδείας. Ήταν χώροι όπου η προσωπική ιστορία συναντήθηκε με την ποδοσφαιρική αφήγηση. Οι ρίζες, η οικογένεια, η τοπική κοινωνία, η ομάδα, το τρόπαιο και τα παιδιά μπήκαν στο ίδιο κάδρο.
Η κούπα της ΑΕΚ συνεχίζει το ταξίδι της. Το μήνυμα, όμως, που γράφτηκε στη φανέλα ενός παιδιού, ταξιδεύει ήδη πολύ πιο μακριά.
