Το ποδόσφαιρο βρίσκεται ίσως μπροστά στη μεγαλύτερη καμπή της σύγχρονης ιστορίας του. Και ο άνθρωπος που δείχνει αποφασισμένος να αλλάξει το DNA του δεν είναι άλλος από τον πρόεδρο της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο.
Η ιδέα να πουληθούν εμπορικά δικαιώματα του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε ιδιωτικά επενδυτικά σχήματα, με στόχο δισεκατομμύρια νέων εσόδων, δεν είναι απλώς μία επιχειρηματική πρόταση. Είναι μια θεμελιώδης αλλαγή φιλοσοφίας. Αντί το Μουντιάλ να παραμένει περιουσία των εθνικών ομοσπονδιών που συγκροτούν τη FIFA, κινδυνεύει να μετατραπεί σε επενδυτικό προϊόν, όπου οι αποφάσεις θα λαμβάνονται με μοναδικό γνώμονα την απόδοση του κεφαλαίου.
Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Ποιος θα έχει πραγματικά τον έλεγχο; Οι ομοσπονδίες ή τα επενδυτικά funds; Οι φίλαθλοι ή οι μέτοχοι; Το άθλημα ή οι ισολογισμοί;
Το ποδόσφαιρο δεν είναι startup για να αλλάζει χέρια ανάλογα με το ποιος δίνει περισσότερα. Δεν είναι χρηματιστηριακό προϊόν. Και, κυρίως, δεν είναι το αμερικανικό baseball, όπου οι εμπορικές ισορροπίες καθορίζουν σχεδόν τα πάντα.
Δεν είναι τυχαίο ότι η UEFA ύψωσε αμέσως το ανάστημά της. Ο πρόεδρός της, Αλεξάντερ Τσέφεριν, ουσιαστικά έβαλε τον Ινφαντίνο… στα δίχτυα και του έδειξε κόκκινη κάρτα. Το ίδιο αιχμηρός εμφανίστηκε και ο αρμόδιος επίτροπος Αθλητισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφήνοντας σαφείς υπαινιγμούς ότι η στενή σχέση του προέδρου της FIFA με τον Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι καθόλου άσχετη με αυτές τις πρωτοβουλίες.
Η εικόνα ενός Ινφαντίνο που εμφανίζεται όλο και συχνότερα δίπλα στον Αμερικανό πρόεδρο δημιουργεί πολιτικούς συνειρμούς που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα θεωρούνταν αδιανόητοι για τον επικεφαλής της μεγαλύτερης αθλητικής ομοσπονδίας του κόσμου. Μάλιστα, οι συζητήσεις και τα δημοσιεύματα περί πιθανής υποστήριξης του Τραμπ για μελλοντικό διεθνή ρόλο του Ινφαντίνο, ακόμη και σε κορυφαίους διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΗΕ στη θέση του Γενικού Γραμματέα, ενισχύουν την εντύπωση ότι η FIFA κινείται πλέον σε τροχιά πολύ πέρα από τα όρια του αθλητισμού.
Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι όλα αυτά έρχονται μετά από μια διοργάνωση που άφησε πίσω της πολλά ερωτήματα. Το νέο φορμάτ, το υπερφορτωμένο αγωνιστικό πρόγραμμα, οι εξαντλητικές μετακινήσεις, οι υψηλές θερμοκρασίες, οι διαμαρτυρίες προπονητών, ποδοσφαιριστών και συλλόγων, αλλά και οι καταγγελίες ότι το οικονομικό συμφέρον υπερίσχυσε της αγωνιστικής λογικής, δημιούργησαν μια βαριά σκιά πάνω από τη διοργάνωση.
Κανείς φυσικά δεν μπορεί να προδικάσει ότι η είσοδος ιδιωτικών κεφαλαίων θα οδηγήσει αυτομάτως σε σκοτεινές εξελίξεις. Όμως η ιστορία διδάσκει ότι όταν το αποκλειστικό κριτήριο γίνεται το κέρδος, η διαφάνεια δοκιμάζεται. Και όταν γύρω από ένα προϊόν δισεκατομμυρίων συγκεντρώνονται οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, τα παρασκήνια αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από όσα συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Το ποδόσφαιρο έγινε το δημοφιλέστερο άθλημα στον κόσμο επειδή ανήκε στους λαούς και όχι στις αγορές. Αν η FIFA επιλέξει να παραδώσει το σημαντικότερο προϊόν της σε επενδυτικά συμφέροντα, ίσως κερδίσει περισσότερα χρήματα. Αλλά κινδυνεύει να χάσει κάτι πολύ σημαντικότερο: την ψυχή του παιχνιδιού.
Και αυτή, όσο κι αν αποτιμηθεί σε δισεκατομμύρια, δεν πωλείται.
