Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει σχεδόν μόδα η φράση «όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι». Είναι μια εύκολη διαπίστωση, που γεννήθηκε μέσα από την απογοήτευση των πολιτών, όμως όσο εύκολη κι αν ακούγεται είναι άδικη, γιατί εξισώνει ανθρώπους που επέλεξαν να υπηρετήσουν αρχές με εκείνους που αντιμετώπισαν την πολιτική ως μέσο προσωπικής ανέλιξης.
Πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι η πολιτική δεν είναι χώρος για όσους αναζητούν αξιώματα, τίτλους και καρέκλες.
Είναι χώρος ευθύνης, προσφοράς και λογοδοσίας και απαιτεί συνέπεια, θάρρος και, πολλές φορές, τη δύναμη να συγκρουστείς ακόμη και με ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου, όταν θεωρείς ότι οι αποφάσεις τους δεν υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.
Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά που οφείλουμε να αναγνωρίζουμε. Άλλο η πολιτική διαφωνία και η αποχώρηση από έναν πολιτικό χώρο όταν διαπιστώνεις ότι δεν εκφράζει πλέον τις αρχές και τις αξίες σου και τελείως άλλο η προσκόλληση στην εξουσία με κάθε κόστος.
Οι διαρκείς μετακινήσεις από παράταξη σε παράταξη και οι συνεχείς συμβιβασμοί μόνο και μόνο επειδή κάποιος πιστεύει ότι έτσι θα εξασφαλίσει μια πολιτική καριέρα, δείχνει καιροσκοπισμό και αριβισμό.
Η συνέπεια δεν μετριέται όταν όλα είναι εύκολα, αλλά όταν η υπεράσπιση των αρχών έχει προσωπικό και πολιτικό κόστος. Όταν λες «όχι», ενώ γνωρίζεις ότι το «ναι» θα ήταν πιο βολικό ή όταν αποχωρείς με αξιοπρέπεια, αντί να παραμένεις σιωπηλός για να διατηρήσεις μια θέση ή ένα αξίωμα.
Ακριβώς εκεί φαίνεται ο χαρακτήρας του πολιτικού και όχι στις προεκλογικές εξαγγελίες.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα τα τελευταίο διάστημα, οι πολίτες έχουν γίνει μάρτυρες πολλών περιπτώσεων όπου οι ιδεολογικές διαφορές εξαφανίζονται μπροστά στην προοπτική μιας θέσης εξουσίας. Εκείνοι που χθες κατηγορούσαν σκληρά έναν πολιτικό χώρο, σήμερα τον υπηρετούν χωρίς καμία εξήγηση. Εκείνοι που επικαλούνταν τις αρχές τους, τις εγκαταλείπουν μόλις εμφανιστεί μια καλύτερη πολιτική ευκαιρία. Αυτές οι συμπεριφορές είναι που απαξιώνουν την πολιτική και ενισχύουν την πεποίθηση ότι «όλοι είναι ίδιοι».
Όμως δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να αποχωρήσουν παρά να προδώσουν τις πεποιθήσεις τους. Υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να γίνουν μέρος συναλλαγών και προσωπικών διευθετήσεων. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική δεν είναι επάγγελμα, αλλά αποστολή με αρχή, μέση και τέλος.
Η δημοκρατία χρειάζεται τη διαφωνία. Η διαφορετική άποψη δεν αποτελεί απειλή, αλλά στοιχείο της δημοκρατικής λειτουργίας. Εκείνο που τη βλάπτει είναι ο πολιτικός οπορτουνισμός, η έλλειψη σταθερών αξιών και η αντίληψη ότι όλα επιτρέπονται αρκεί να εξυπηρετούν την προσωπική φιλοδοξία.
Η κοινωνία δεν ζητά από τους πολιτικούς να είναι αλάνθαστοι. Ζητά όμως να είναι ειλικρινείς, συνεπείς και αξιόπιστοι. Να μπορούν να εξηγήσουν τις επιλογές τους και να αναλαμβάνουν την ευθύνη τους, υπηρετώντας το κοινό καλό και όχι τον προσωπικό τους σχεδιασμό.
Όσοι πιστεύουν ότι η πολιτική είναι δρόμος καριέρας ίσως κερδίσουν προσωρινά μια θέση, αλλά δύσκολα θα κερδίσουν τον πραγματικό σεβασμό των πολιτών. Αντίθετα, όσοι επιμένουν να υπηρετούν τις αξίες τους, ακόμη κι όταν αυτό έχει κόστος, μπορεί να μη γίνουν ποτέ επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά θα παραμείνουν άνθρωποι με αξιοπρέπεια και καθαρή συνείδηση.
Γιατί, τελικά, η πολιτική δεν κρίνεται από το πόσο καιρό μένει κανείς στην εξουσία. Κρίνεται από το αποτύπωμα που αφήνει στην κοινωνία και από το αν, κοιτάζοντας πίσω, μπορεί να πει ότι δεν πρόδωσε ούτε τις αρχές του ούτε την εμπιστοσύνη των πολιτών.
Κατά συνέπεια δεν είμαστε όλοι ίδιοι στην πολιτική.
Η κοινωνία πρέπει να πάψει να αποδέχεται στωικά, ότι η συνέπεια και η αξιοπρέπεια είναι αδυναμία, ενώ ο καιροσκοπισμός είναι πολιτική ευφυΐα και να καταδικάσει στη συνείδησή του, αλλά και με την ψήφο του αυτές τις πρακτικές.
Η Ιστορία, αργά ή γρήγορα, ξεχωρίζει εκείνους που υπηρέτησαν αξίες από εκείνους που υπηρέτησαν μόνο την προσωπική τους καριέρα.
