Kουράστηκα με το επιχείρημα ότι όποιος ασκεί κριτική στον Α. Τσίπρα κλείνει το μάτι στην δεξιά.
Είναι ότι πιο ανόητο πολιτικά έχω ακούσει και απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν μετατρέψει την πολιτική σε οπαδικό παιχνίδι, όπου κάθε κριτική στον «δικό μας» θεωρείται αυτομάτως στήριξη στον «αντίπαλο».
Η κριτική στον Α. Τσίπρα δεν σε κάνει δεξιό, όπως η κριτική στον Κ. Μητσοτάκη δεν σε κάνει αριστερό.
Αριστερό σε κάνουν η πίστη στις αρχές και τις αξίες της αριστεράς που δεν αναιρούνται στην πράξη, η πολιτική συνέπεια, η υπεράσπιση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και των ατομικών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Αριστερός δεν είσαι επειδή χειροκροτάς έναν αρχηγό που έχει λερωμένη την φωλιά του.
Είσαι επειδή απαιτείς τις αρχές της, να τις υπηρετούν πρώτα και πάνω απ’ όλα εκείνοι που ισχυρίζονται ότι τις εκπροσωπούν.
Αν κάτι οφείλει να κάνει η αριστερά του Α. Τσίπρα και δεν το έχει πράξει από το 2019 μέχρι σήμερα είναι, η αυτοκριτική.
Να αναγνωρίσει τα λάθη της, να αναμετρηθεί με τις αντιφάσεις της και να μην κρύβεται πίσω από βολικά διλήμματα.
Ο Α. Τσίπρας όπως κάθε πολιτικός, υποχρεούται να κρίνεται για τις επιλογές και τα πεπραγμένα του και μάλιστα αυστηρότερα απ’ όλους, γιατί αυτός μίλησε πρώτος για «ηθική υπεροχή».
Η πολιτική δεν είναι θρησκεία «του μη ερεύνα», ούτε οι πολιτικοί είναι αλάθητοι μεσσίες.
Το επιχείρημα δε, «αν δεν είσαι μαζί μας βοηθάς τη δεξιά» είναι όχι μόνο αδύναμο, αλλά και βαθιά αντιδημοκρατικό, γιατί ζητά από τον πολίτη όχι να σκέφτεται, αλλά να στρατεύεται.
Και ίσως εδώ να βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Όταν ένας πολιτικός χώρος αντιμετωπίζει την κριτική ως απειλή και όχι ως ευκαιρία αυτογνωσίας, τότε δεν υπερασπίζεται τις ιδέες του, αλλά την πολιτική του επιβίωση.
Δεν μπορείς να ζητάς από την κοινωνία να σε εμπιστευτεί, αν πρώτα δεν είσαι διατεθειμένος να ομολογήσεις τα λάθη σου.
Δεν μπορείς να διεκδικείς την ανανέωση, αν θεωρείς ότι κάθε αμφισβήτηση του παρελθόντος σου είναι εχθρική ενέργεια.
Και δεν μπορείς να μιλάς στο όνομα της «προοδευτικής παράταξης», όταν απαιτείς από τους πολίτες οπαδοποίηση, αντί για πολιτική κρίση.
Η Αριστερά του Α. Τσίπρα δεν έχασε την αξιοπιστία της επειδή κάποιοι της ασκούν κριτική.
Την έχασε από την «κωλοτούμπα» που έγινε διεθνής πολιτικός όρος, από το νεοφιλελεύθερο βραβείο «πολιτικού σθένους» (Prix du Courage politique) που ήρθε σαν επιβράβευση του τρίτου και πιο επαχθούς μνημονίου που υπέγραψε, την έχασε όταν προσπάθησε να πείσει τον Ελληνικό λαό ότι ποτέ δεν είπε «με ένα νόμο και ένα άρθρο», όταν παρέτεινε κατά μία βδομάδα την λειτουργία της Βουλής για αν αλλάξει τους ποινικούς κώδικες κάνοντας ειδεχθή κακουργήματα πλημμελήματα, όχι γιατί χρηματίστηκε όπως διατείνονται κάποιοι, δημιούργησε όμως απορίες για την σκοπιμότητα του νόμου.
Την έχασε όταν στην ΔΕΘ ισχυρίστηκε ότι οι παροχές τών 7,3 δισ. αφορούσαν όλη την τετραετία και όχι κάθε έτος, κατηγορώντας μάλιστα τους πολιτικούς του αντιπάλους ότι ψεύδονται, όταν ισχυρίζεται χωρίς συναίσθηση ότι «δεν συνεργάστηκε ποτέ με την δεξιά», αν και σε αυτό έχει εν μέρει δίκιο. Δεν συνεργάστηκε με την δεξιά αλλά με την ακροδεξιά.
Την χάνει κάθε φορά που αντί να απαντήσει στην ουσία, αναζητά δόλια κίνητρα σε εκείνον που την αναζητά.
Αν το παρελθόν του καθενός μας είναι ο οδηγός του μέλλοντός του, κάπως έτσι πρέπει να αντιμετωπίσουμε και το πολιτικό παρελθόν του Α. Τσίπρα.
Όχι ως μια ιστορία που πρέπει να ξεχαστεί, ούτε ως μια περίοδο που πρέπει να αθωωθεί μέσα από ένα «rebranding», αλλά ως μια πολιτική διαδρομή που οφείλει να αξιολογηθεί με ειλικρίνεια και χωρίς επιλεκτική μνήμη.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να διεκδικεί ένα διαφορετικό μέλλον, αν δεν έχει πρώτα το θάρρος να αναμετρηθεί με το παρελθόν του, να αναγνωρίσει τα λάθη του και κυρίως να αποδείξει ότι έχει διδαχθεί από αυτά.
Η Αριστερά του Α. Τσίπρα δεν μπορεί να ζητά σιωπή, ούτε να βαφτίζει κάθε διαφωνία υπονόμευση και κάθε κριτική συντηρητική στάση.
Και όλοι αυτοί που με ευκολία βάζουν ταμπέλες ας ρίξουν μια ματιά στον καθρέφτη τους και να τον ρωτήσουν, τι ψήφισε τον Γενάρη του 2015 και τι ψήφισε τον Σεπτέμβρη του 2015.
Και στο τέλος – τέλος επειδή κουράστηκα να ακούω τον κάθε ένα να μιλά εξ’ ονόματος της αριστεράς, (ο Βαρουφάκης αριστερά, η Κωνσταντοπούλου αριστερά, η Δούρου αριστερά, ο Χαρίσης αριστερά) πόσα κομμάτια να γίνει αυτή η έρμη αριστερά για να εξυπηρετήσει έναν ψευδή ιδεολογικό προσδιορισμό κάποιων. Ιμιτασιόν ανταλλακτικό την καταντήσατε.
Να τελειώνουμε με αυτή την καραμέλα.
Στην Ελλάδα γνήσια αριστερά είναι μόνο το ΚΚΕ ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς μαζί του, με όλες τις αδυναμίες και τα λάθη του και όχι τούτοι, που όλοι μαζί σε μια αγαστή συνεργασία, επέβαλλαν μνημόνια και νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε βάρος του Ελληνικού Λαού.
*
Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα αποτελούν προσωπικές θέσεις των αρθρογράφων και δεν αντανακλούν κατ’ ανάγκη τις θέσεις της HuffPost Greece.
