Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που δεν σου λείπει απαραίτητα κάτι συγκεκριμένο. Κι όμως, έχεις την αίσθηση ότι θα έπρεπε να βρίσκεσαι κάπου αλλού.
Σε μια άλλη δουλειά. Σε μια διαφορετική σχέση. Σε μια άλλη πόλη. Σε ένα άλλο στάδιο της ζωής σου. Ή απλώς σε μια εκδοχή της καθημερινότητάς σου που μοιάζει, στο μυαλό σου, λίγο πιο κοντά σε αυτό που θα ήθελες.
Και αυτή η αίσθηση μπορεί να υπάρχει ακόμη κι όταν τα πράγματα είναι καλά.
Δεν είναι πάντα δυσαρέσκεια. Μερικές φορές είναι μια αδιόρατη σύγκριση ανάμεσα στη ζωή που ζεις και στη ζωή που πιστεύεις ότι θα μπορούσες να ζεις.
Σαν να υπάρχει συνεχώς ένα «εκεί» που μοιάζει λίγο καλύτερο από το «εδώ».
Έτσι, ακόμη και μια όμορφη περίοδος μπορεί να βιώνεται σαν προσωρινή. Απολαμβάνεις κάτι, αλλά σκέφτεσαι τι έρχεται μετά. Βρίσκεσαι σε ένα μέρος, αλλά φαντάζεσαι πώς θα ήταν αν ήσουν αλλού. Έχεις κατακτήσει κάτι που κάποτε ήθελες και, σχεδόν αμέσως, ο νους μετακινείται στον επόμενο στόχο.
Δεν είναι απαραίτητα φιλοδοξία.
Είναι η δυσκολία να αφήσεις τη ζωή να είναι αρκετή για λίγο.
Έχουμε μάθει να κοιτάμε μπροστά. Να βελτιώνουμε, να εξελίσσουμε, να αναζητούμε το επόμενο βήμα. Και όλα αυτά μπορούν να είναι δημιουργικά όταν προέρχονται από επιθυμία.
Γίνονται όμως κουραστικά όταν πίσω τους υπάρχει η αίσθηση ότι το σημείο στο οποίο βρίσκεσαι δεν είναι ποτέ αρκετό.
Τότε η ζωή μοιάζει με έναν διάδρομο χωρίς τέλος. Δεν έχει σημασία πόσο έχεις προχωρήσει. Υπάρχει πάντα ένα επόμενο σημείο που πρέπει να φτάσεις για να νιώσεις ότι μπορείς επιτέλους να χαλαρώσεις.
Κι όμως, ίσως δεν χρειάζεται κάθε περίοδος να είναι περίοδος μετάβασης.
Υπάρχουν και περίοδοι που δεν χρειάζεται να σε οδηγήσουν κάπου.
Μπορεί να είναι απλώς μια εποχή της ζωής σου.
Με τη συγκεκριμένη δουλειά. Με τους ανθρώπους που υπάρχουν τώρα γύρω σου. Με το σπίτι που έχεις. Με τις συνήθειες που έχεις δημιουργήσει. Με όσα έχουν μείνει ακόμη ανοιχτά.
Όχι επειδή αυτά είναι απαραίτητα τα τελικά σου «θέλω».
Αλλά επειδή είναι η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζεις σήμερα.
Και υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «επιλέγω να αλλάξω κάτι» και στο «δεν μπορώ να ησυχάσω μέχρι να αλλάξει κάτι».
Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει κίνηση.
Στη δεύτερη υπάρχει μόνιμη αναμονή.
Η ηρεμία δεν σημαίνει ότι παραιτείσαι από την επιθυμία σου για κάτι διαφορετικό. Δεν σημαίνει ότι σταματάς να ονειρεύεσαι ή ότι συμβιβάζεσαι με ό,τι δεν σου ταιριάζει.
Σημαίνει ότι μπορείς να θέλεις κάτι άλλο χωρίς να ακυρώνεις αυτό που υπάρχει τώρα.
Μπορείς να σχεδιάζεις μια αλλαγή και ταυτόχρονα να απολαμβάνεις το σήμερα.
Μπορείς να ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα φύγεις από ένα μέρος και παρ’ όλα αυτά να το κατοικείς πραγματικά όσο βρίσκεσαι εκεί.
Μπορείς να επιθυμείς μια διαφορετική ζωή χωρίς να αντιμετωπίζεις τη σημερινή σαν λάθος.
Ίσως αυτή να είναι μια από τις πιο δύσκολες μορφές αποδοχής.
Να αναγνωρίζεις ότι δεν χρειάζεται να έχεις φτάσει στον προορισμό για να δικαιούσαι να αισθανθείς καλά.
Γιατί πολλές φορές περιμένουμε μια εξωτερική αλλαγή για να μας επιτρέψουμε να ηρεμήσουμε. Περιμένουμε να λυθεί ένα θέμα, να έρθει ένας άνθρωπος, να αλλάξει μια κατάσταση, να επιτευχθεί ένας στόχος.
Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, παραδίδουμε την ηρεμία μας σε κάτι που βρίσκεται έξω από εμάς.
Η ζωή όμως δεν αποτελείται μόνο από τις στιγμές που πετυχαίνουμε αυτό που θέλουμε.
Το μεγαλύτερο μέρος της αποτελείται από το διάστημα ανάμεσα στα γεγονότα.
Από τις συνηθισμένες ημέρες.
Από τις περιόδους που δεν αλλάζει τίποτα θεαματικά.
Από εκείνες τις φάσεις όπου δεν υπάρχει κάποια μεγάλη απάντηση, κάποια μεγάλη απόφαση ή κάποιο εντυπωσιακό νέο ξεκίνημα.
Και ίσως χρειάζεται να μάθουμε να μην τις προσπερνάμε νοητά.
Να μην αντιμετωπίζουμε κάθε «ενδιάμεσο» σαν καθυστέρηση.
Γιατί μπορεί να μην είναι καθυστέρηση.
Μπορεί να είναι η ζωή.
Η ηρεμία έρχεται διαφορετικά όταν δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι βρίσκεσαι στο σωστό σημείο. Όταν δεν κοιτάς συνεχώς τη ζωή των άλλων για να μετρήσεις τη δική σου. Όταν δεν χρειάζεται να εξηγήσεις γιατί είσαι εδώ και όχι εκεί.
Τότε μπορείς να δεις κάτι που πριν περνούσε απαρατήρητο.
Ότι υπάρχουν πράγματα στη σημερινή σου ζωή που δεν χρειάζεται να αλλάξουν για να τα εκτιμήσεις.
Ένα σπίτι που σε περιμένει στο τέλος της ημέρας.
Ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορείς να είσαι ο εαυτός σου.
Μια συνήθεια που σου κάνει καλό.
Ένα πρωινό χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Μια ζωή που δεν είναι τέλεια, αλλά είναι δική σου.
Και ίσως αυτό να είναι το σημείο όπου η επιθυμία για το αύριο παύει να γίνεται απόρριψη του σήμερα.
Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις ότι «εδώ θα μείνω για πάντα».
Χρειάζεται μόνο να αναγνωρίσεις ότι, προς το παρόν, εδώ βρίσκεσαι.
Και να μην είσαι συνεχώς ψυχικά με το ένα πόδι έξω από τη ζωή σου.
Γιατί υπάρχει μια ιδιαίτερη ηρεμία στο να μην αισθάνεσαι ότι πρέπει διαρκώς να φτάσεις κάπου για να μπορέσεις να αναπνεύσεις.
Να ξέρεις ότι μπορείς να αλλάξεις όταν έρθει η ώρα.
Αλλά μέχρι τότε, μπορείς να είσαι εδώ.
Χωρίς να βιάζεσαι να φύγεις από μια ζωή που ίσως, τελικά, έχει περισσότερα να σου δώσει απ’ όσα πρόλαβες να δεις.
Και ίσως η πραγματική ηρεμία να μην βρίσκεται στο να φτάσεις εκεί που φανταζόσουν.
Αλλά στο να κοιτάξεις γύρω σου και, για πρώτη φορά, να μη νιώσεις την ανάγκη να είσαι κάπου αλλού.
