Δύσκολα ξεχνιέται η υπερφίαλη βεβαιότητα του Αμερικανού Προέδρου πως θα αρκούσε μία 24ωρης διάρκειας μεσολάβησή του για να τερματισθεί ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος.
Η αλήθεια είναι πως πράγματι το «προσπάθησε», ασκώντας μπροστά στις δημοσιογραφικές κάμερες ένα πρωτοφανή εκφοβισμό σε βάρος του Ζελένσκι, συνεπικουρούμενος από τους κόλακες της συνοδείας του.
Το «προσπάθησε» υποδεχόμενος με όλες τις τιμές τον αμετανόητο εισβολέα Πούτιν και «εκχωρώντας» του Ουκρανικά εδάφη, με τόσο απροκάλυπτο τρόπο ώστε η ηγετική ομάδα των ισχυρών κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου ξεκίνησε ομαδικές και ατομικές επισκέψεις στην Ουάσιγκτον με στόχο η ευρωπαϊκή λογική να εξισορροπήσει την φιλορωσική αμερικανική υπεροψία.
Ο πόλεμος λοιπόν συνεχίστηκε ολάκερο το 2025 και συνεχίζεται καθώς φθάσαμε στο μισό της διαδρομής του 2026: άλλοτε έρχεται στην επικαιρότητα με πρωτοσέλιδα, άλλοτε τα νέα από το μέτωπο καταχωνιάζονται στα ενδότερα της ενημέρωσης.
Κατά την διάρκεια του τέταρτου έτους του πολέμου οι Ουκρανοί συνέχισαν να παραμένουν ανθεκτικοί, να ονειρεύονται και να πιστεύουν στη νίκη, καθώς κατάφεραν να ανατρέψουν επί του πεδίου την ροή των γεγονότων.
Αυτή την εποχή, ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας βρίσκεται σε μια κρίσιμη φάση σταθεροποίησης του μετώπου και έντονου πολέμου φθοράς, με την Ουκρανία να ανακτά σταδιακά την τακτική πρωτοβουλία. Παράλληλα, καταγράφεται μια σημαντική κλιμάκωση των αεροπορικών πληγμάτων.
Στο πεδίο των μαχών παρατηρείται απώλεια της ρωσικής ορμής: Η εαρινή ρωσική επίθεση απέτυχε να αποφέρει επιχειρησιακά σημαντικά κέρδη. Για πρώτη φορά μετά από καιρό, οι ρωσικές δυνάμεις κατέγραψαν καθαρή απώλεια εδαφών.
Οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν σταθεροποιήσει τις γραμμές άμυνας και πραγματοποιούν επιτυχείς τοπικές αντεπιθέσεις. Έχουν ανακαταλάβει εδάφη σε περιοχές όπως το Κουπιάνσκ και η Ζαπορίζια, ενώ διατηρούν τον έλεγχο τμημάτων της ρωσικής περιφέρειας του Κουρσκ.
Λόγω της μαζικής χρήσης drones και από τις δύο πλευρές, η επιτήρηση είναι καθολική. Αυτό καθιστά εξαιρετικά δύσκολες τις μεγάλες μετακινήσεις στρατευμάτων, αυξάνοντας τις «νεκρές» ζώνες ελέγχου στο μέτωπο, διευρύνοντας δηλαδή την έκταση της «Γκρίζας Ζώνης».
Εδώ και αρκετό διάστημα, έχει γίνει φανερή η κρίση ανθρώπινου δυναμικού στη Ρωσία: Οι ρωσικές απώλειες ξεπερνούν τους 1.000 στρατιώτες ημερησίως (νεκροί και τραυματίες). Ο ρυθμός στρατολόγησης στη Ρωσία έχει πέσει κάτω από το όριο αναπλήρωσης των απωλειών, παρά την κατακόρυφη αύξηση των οικονομικών επιβραβεύσεων υπογραφής συμβολαίων.
Να σημειωθεί πως από την αρχή της ρωσικής εισβολής τον Φεβρουάριο του 2022, η ρωσική κλήση στα όπλα αφορούσε αγροτικές ή ημιαστικές περιοχές: ούτε Μοσχοβίτες, ούτε κάτοικοι της Αγίας Πετρούπολης κλήθηκαν να συνδράμουν στο εγχείρημα του Πούτιν. Ο λόγος προφανής: Τα μεγάλα αστικά κέντρα δεν ήταν φιλικά στο ιδεολόγημα της «επιχείρησης ειδικού σκοπού».
Η Μόσχα έχει εξαπολύσει μερικές από τις μεγαλύτερες αεροπορικές επιθέσεις του πολέμου. Χρησιμοποιεί εκατοντάδες drones και βαλλιστικούς/υπερηχητικούς πυραύλους με στόχο το Κίεβο και άλλες μεγάλες πόλεις, πλήττοντας κυρίως ενεργειακές και πολιτικές υποδομές. Δεν αρκείται όμως σε αυτό.
Η Ουκρανία πάλι εφαρμόζει μια συστηματική στρατηγική εξόντωσης του ρωσικού έμψυχου δυναμικού και των συστημάτων αεράμυνας, χρησιμοποιώντας κυρίως προηγμένα σμήνη drones. Η Ουκρανία πάντοτε, έχει εντείνει τις επιθέσεις με drones μεγάλης εμβέλειας βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος. Στοχεύει συστηματικά ρωσικά διυλιστήρια και πετρελαϊκές υποδομές, προκαλώντας σοβαρά πλήγματα στις εξαγωγές και τα έσοδα της Ρωσίας.
Το Ουκρανικό ΜΜΕ «The Ukrainians» αφηγήθηκε όλη τη διαδρομή του 2025 μέσα από 100 φωτογραφίες Ουκρανών φωτογράφων.
Θα ήταν λάθος να τις ονομάσουμε «οι καλύτερες», επειδή αυτή η επιλογή αφορά λιγότερο όμορφες συνθέσεις και περισσότερο ειλικρίνεια.
Οι φωτορεπόρτερ σπάνια ασχολούνται με συνηθισμένα γεγονότα. Τις περισσότερες φορές, πηγαίνουν εκεί που κάτι είναι σπασμένο, όπου κάτι έχει πάει στραβά: πόλεμος, απώλεια, καταστροφή, θάνατος, αγώνας. Γι’ αυτό, αυτή η συλλογή δεν είναι αρχείο, αλλά μια πράξη ευθύνης ενώπιον της μνήμης.
Αυτή η επιλογή αφορά την απώλεια και το κόστος της, αλλά αφορά και την ελπίδα που διαρκεί στο φως ενός μόνο παραθύρου σε έναν σκοτεινό δρόμο, στα αστέρια που λάμπουν στον νυχτερινό ουρανό, σε παπαρούνες που ανθίζουν ανάμεσα στα συρματοπλέγματα που υφαίνονται μέσα από αντιαρματικά «δόντια δράκου» και σε παιδιά που, έχοντας επιβιώσει από τόσες φρικαλεότητες πολέμου, χορεύουν βαλς στην κατασκήνωση.
Η επιλογή περιλαμβάνει μόνο έργα Ουκρανών φωτογράφων. Με αυτόν τον τρόπο, οι συντάκτες προσπάθησαν να υποστηρίξουν τους συναδέλφους τους και να δείξουν, μέσω της επιλογής των εικόνων τους, ότι η ουκρανική πραγματικότητα εκτείνεται πολύ πέρα από την πρώτη γραμμή: η ζωή συνεχίζεται παντού και η καταγραφή της είναι εξίσου σημαντική.
Οι φωτογράφοι των οποίων οι δημιουργίες επιλέχθηκαν είναι ο Pavlo Petrov , ο Vladyslav Musiienko , ο Evgeniy Maloletka , ο Roman Pilipey , ο Viacheslav Ratynskyi , ο Kostiantyn και η Vlada Liberov , ο Georgiy Ivanchenko , η Ielizaveta Bukreieva , ο Maryan Kushnir , η Kseniia Tomchyk η οποία αφού πέρασε 7 χρόνια στη Βραζιλία η πολεμική σύγκρουση την ώθησε να επιστρέψει στην πατρίδα της για να βοηθήσει την οικογένειά της , ο Oleg Petrasiuk , ο Serhii Korovayny , ο Anatoliy Stepanov , ο Sasha Maslov , ο Dmytro Smolenko , ο Oleksandr Gimanov , ο Maksym Kishka , ο Ivan Samoylov , η Nadiia Karpova , ο Oleksii Filippov , η Oksana Parafeniuk , ο Anton Shtuka , ο Andrii Kravchenko , ο Roman Baluk , ο Oleksandr Rupeta , η Anastasiia Vlasova , ο Oleksandr Magula , o Serhii Morhunov , ο Danylo Pavlov , ο Yevhenii Zavhorodnii , ο Viacheslav Ratynskyi , ο Mykyta Shandyba , ο Vitalii Yurasov , η Valentyna Polishchuk , ο Petro Chekal , ο Sergey Skrynnikov , o Gregory Vepryk , ο Nazar Furyk , η Anna Burlatska και η Iryna Lupu .
Τόσο οι φωτογράφοι των οποίων οι φωτογραφικές δημιουργίες του 2025 επελέγησαν όσο και οι φωτογράφοι των οποίων τα έργα δεν επελέγησαν είναι όλες τους και όλοι τους μέλη του Ουκρανικού Συνδέσμου Επαγγελματιών Φωτογράφων (UAPP).
Τις ώρες που γράφονταν αυτές οι γραμμές έγινε γνωστό πως μία ανοιχτή επιστολή ταξίδευε από το πολύπαθο Κίεβο στη Μόσχα, με αποδέκτη τον Ρώσο ηγεμόνα. Πρόκειται για μια γενναία επιστολή. Θίγει σημεία που «πατάνε» σε πραγματικά γεγονότα, ρωσική κόπωση και εσωτερική «μουρμούρα» στην ρωσική ενδοχώρα από τη μια, ουκρανική ικανότητα και αλλαγή του σκηνικού τόσο στο πεδίο των μαχών προς όφελος της Ουκρανίας, όσο και πέραν του πεδίου των μαχών από την άλλη: η ρωσική ενδοχώρα έχει αρχίσει να νοιώθει τι σημαίνει πόλεμος.
Μιχάλης Κονιόρδος , εκπαιδευτικός , επισκέπτης καθηγητής Πανεπιστημίου Karazin .
.
