Προπώληση των ονείρων θερινής νυκτός
Βασιλική Πετρούδη, Ενοικίαση θέρους
Το να μπορέσει να δώσει ο ποιητής νέο περιεχόμενο [και νόημα;] στις παλιές λέξεις και έννοιες [1] σημαίνει ότι έχει αποφασίσει να βγεί από τον ελλειπτικό κι ερμητικό κώδικα της Ποίησης για λίγους [2] και χωρίς να χρησιμοποιεί την Τέχνη ως όπλο κατά παντός διαφορετικού ή διαφωνούντος, ν’ αναδείξει τη δύναμη του τρωτού ανθρώπου, ως περήφανου θνητού. [3]
Με τον τρόπο αυτό λύνει τις αλυσίδες της μοίρας, όχι μόνον της δικής του, αλλά όλων των συνανθρώπων του[4] και σπάει την πέτρα των σωρευμένων τραυμάτων. [5]
Η ποίηση της απώλειας [6], ακόμα και αν χρησιμοποιεί έντονους συμβολισμούς και προβάλλει οικεία σύμβολα, συχνά αφήνει τη μελαγχολία να επικρατήσει, καθώς ο ποιητής «που αποζητάει τα σκότη, το έρεβος της κόλασης, την ερημιά του τοπίου» [7], βρίσκεται σε λογοτεχνική αντίθεση μ’ αυτόν που εκφράζει την «ποίηση που εγείρεται»[8], αντλώντας «λέξεις από τα λασπόνερα». [9]
Την ώρα όμως που όλοι οφείλουμε να δούμε «το φονικό του καιρού μας» [10] και την «άδεια κόλαση» [11], που γεμίζει με αθώους, αναρωτιέμαι ποιός άλλος εκτός από τον ποιητή μπορεί να «ονοματίσει το άδικο» [12], να «βρει τις σωστές λέξεις για την Ειρήνη» [13], να ερμηνεύσει ανεπηρέαστος τις αιτίες. [14]
«Ο άχρηστος [ποιητής] που γράφει για τους χρήσιμους [πολιτικούς;]» [15], αν δεν μένει ακίνητος ενώπιον των γεγονότων[16], αλλά δίνει συνεχώς «παρόν» [17], είναι ο μόνος που μπορεί να να πείσει τον αναγνώστη ότι ναι μεν ζούμε σε «ανολοκλήρωτα όνειρα»[18], όμως με ένα ζωντανό ποιητικό βιβλίο στο προσκεφάλι μας[19] η ζωή θα γίνει πιο ελπιδοφόρα
ΥΓ. «Από καιρό σε λάθη ίδια» [Κ. Κρεμμύδας], «γοητευμένοι από την ατάκα» [Απ. Παλιεράκης], οι αλήθειές μας έχασαν το περιεχόμενό τους [Ν. Αργυρόπουλος] και κινδυνεύουμε να καταλήξουμε να μην μπορούμε να δια-κρίνουμε το Καλό από το Κακό [Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη]
Γι’ αυτό χρειαζόμαστε την Ποίηση και τους ποιητές
Τους ποιητές που δεν είναι θηρευτές λέξεων, αλλά δια-μορφωτές συνειδήσεων [τόσο με το έργο τους, όσο και με τη ζωή τους]
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ-ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ*
[1] Θ. Χατζόπουλος, Νέο νόημα σε παλιές έννοιες, Βήμα Κυριακής 11/10/26 – βλ. και Π. Καραβασίλης, Νυχτερινά μηνύματα και στιχοδωρήματα, εκδ. Σίγμα Πι Λάμδα 2026, 11 [..έκανα τις λέξεις έννοιες, τις έννοιες πράξεις και τις πράξεις χαρακτήρες…]
[2] Λαμπρινή Κουζέλη, Ατέρμονα παιχνίδια διακειμενικότητας [για Anne Carson], Βήμα Κυριακής 11/10/26
[3] Αλεξάνδρα Μάνου, Η λογοτεχνική μεταμόρφωση ενός Δεσμώτη [Κ. Λίχνος, Ο βράχος του Σίσυφου], Παρατηρητής της Θράκης 21/8/26
[4] πρβλ. Ελ. Γκίκα, Περί Ποίησης [για Ρίτσα Μασούρα], fractalart.gr 11/10/26
[5] Κατερ. Καζολέα, Η πέτρα ως ποιητικό υποκείμενο [για Κ. Σταυρόπουλος, Η Κροκάλη και άλλες πέτρες], fractalart.gr 11/10/26
[6] Δ. Παπανικολάου, Το άλγος και η μηχανή [για Παντ. Μπουκάλας, Είκοσι], Βήμα Κυριακής 4/10/26
[7] Κ. Κρεμμύδας, Στο σύρμα, Μανδραγόρας 2026, 8
[8] Απ. Παλιεράκης, Περιμένοντας ν’ ακουστεί, Μανδραγόρας 2026, 14
[9] οπ. π., 61
[10] Φροσούλα Κολοσιάτου, Ιστορία αίματος, Μανδραγόρας 2026, 7
[11] οπ. π., 8
[12] οπ. π., 28
[13] οπ. π., 33
[14] Νίκος Αργυρόπουλος, υποστηρίζω τα μεταίωρα ποιήματα, Μανδραγόρας 2026, 7
[15] οπ. π., 12
[16] οπ. π., 36
[17] οπ. π., 38
[18] Μαρίνα Μιχαήλ Χρηστάκη, βιέννι, Μανδραγόρας 2026, 9
[19] οπ. π., 48, 53
*η παραπομπή σε ιστοσελίδες γίνεται στη χρονολογία αναζήτησης κι όχι ανάρτησης
