Μετά από κάθε αγώνα της εθνικής Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, χιλιάδες φίλαθλοι και ποδοσφαιριστές τραγουδούν μαζί το Wonderwall. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι, τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το πιο εμβληματικό τραγούδι των Oasis θα γινόταν η πιο αυθεντική έκφραση της σχέσης ανάμεσα σε μια ομάδα και τους ανθρώπους της.
Το 1995, οι Oasis κυκλοφόρησαν το Wonderwall, το τραγούδι που έμελλε να γίνει η μεγαλύτερη επιτυχία του εμβληματικού άλμπουμ (What’s the Story) Morning Glory?. Για χρόνια θεωρήθηκε ένα ερωτικό τραγούδι αν και ο Noel Gallagher εξήγησε ότι μιλά για «έναν φανταστικό φίλο που θα έρθει να σε σώσει από τον ίδιο σου τον εαυτό».
Τριάντα χρόνια αργότερα, το Wonderwall βρήκε μια δεύτερη ζωή. Όχι σε μια συναυλία, αλλά στις εξέδρες του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Παίκτες και φίλαθλοι το τραγουδούν μαζί. Και όσο αυτή η εικόνα επαναλαμβάνεται, τόσο δυσκολότερο γίνεται να απαντήσει κανείς σε μια απλή ερώτηση.
Ποιος τραγουδά σε ποιον;
Οι ποδοσφαιριστές προς την εξέδρα για τη στήριξη που τους έδωσε;
Οι φίλαθλοι προς την ομάδα που τους έκανε να πιστέψουν ξανά;
Ή μήπως όλοι μαζί τραγουδούν για κάτι που ξεπερνά το ίδιο το αποτέλεσμα;
Εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύναμη αυτής της στιγμής.
Δεν είναι τυχαίο ότι, σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο Noel Gallagher είπε πως το Wonderwall ανήκει πλέον στους ανθρώπους. Στους ανθρώπους που το τραγουδούν, εμπνέονται από αυτό και του δίνουν κάθε φορά ένα νέο νόημα.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις ποδοσφαιρικές ομάδες.
Όπως ένα τραγούδι αποκτά πραγματική ζωή όταν περάσει στους ανθρώπους που το τραγουδούν, έτσι και μια ομάδα αποκτά την πραγματική της ταυτότητα μέσα από τους ανθρώπους που τη στηρίζουν. Εκείνους που μεγαλώνουν μαζί της, οργανώνουν την καθημερινότητά τους γύρω από τους αγώνες της, ταξιδεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να βρεθούν σε μια εξέδρα και επιστρέφουν ξανά, ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που ονειρεύονταν.
Γιατί οι πιο δυνατοί δεσμοί δεν γεννιούνται μόνο στις νίκες. Χτίζονται μέσα στον χρόνο.
Έτσι, ο στίχος “Because maybe you’re gonna be the one that saves me” αποκτά στο ποδόσφαιρο ένα δεύτερο νόημα.
Υπάρχουν στιγμές που η ομάδα γίνεται πράγματι εκείνη που «σε σώζει». Όχι επειδή λύνει τα προβλήματά σου, αλλά επειδή σου προσφέρει μια ανάσα μέσα στην καθημερινότητα. Μια αφορμή να βρεθείς με φίλους, να δημιουργήσεις αναμνήσεις, να μοιραστείς χαρές και απογοητεύσεις, να αισθανθείς ότι ανήκεις κάπου. Για πολλούς ανθρώπους, η ομάδα δεν είναι απλώς ψυχαγωγία. Είναι κομμάτι της ταυτότητάς τους, της οικογένειάς τους, των παιδικών τους χρόνων και των σχέσεων που δημιούργησαν μέσα από αυτή.
Και υπάρχουν στιγμές που η σχέση αυτή λειτουργεί αντίστροφα.
Όταν το παιχνίδι δυσκολεύει, όταν η αυτοπεποίθηση δοκιμάζεται και η πίεση μεγαλώνει, είναι η εξέδρα που κρατά την ομάδα όρθια. Οι φίλαθλοι συνεχίζουν να τραγουδούν, όχι επειδή όλα πηγαίνουν καλά, αλλά ακριβώς επειδή η ομάδα το χρειάζεται περισσότερο. Εκεί καταλαβαίνεις ότι η στήριξη δεν είναι ανταμοιβή για τη νίκη. Είναι μέρος της ίδιας της σχέσης.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η μουσική και το ποδόσφαιρο συμπορεύονται εδώ και δεκαετίες.
Και τα δύο έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν χιλιάδες αγνώστους σε μια κοινότητα. Να δημιουργούν κοινές εμπειρίες, να δυναμώνουν το αίσθημα του ανήκειν και να χτίζουν δεσμούς που επιβιώνουν πολύ περισσότερο από μια συναυλία ή έναν αγώνα. Γι’ αυτό μια μελωδία ή ένα σύνθημα αρκούν για να ξυπνήσουν αναμνήσεις χρόνια αργότερα. Και γι’ αυτό ακόμη και όσοι παρακολουθούν αυτές τις εικόνες μέσα από τα social media νιώθουν ότι συμμετέχουν, έστω και για λίγο, σε κάτι μεγαλύτερο.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη εξήγηση για όσα βλέπουμε αυτές τις ημέρες στις εξέδρες.
Η εικόνα των Άγγλων διεθνών να τραγουδούν το Wonderwall με τους φιλάθλους τους δεν είναι απλώς μία από τις πιο όμορφες στιγμές αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Είναι η υπενθύμιση ότι οι μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ιστορίες δεν γράφονται μόνο από τα θετικά αποτελέσματα και τα τρόπαια.
Γράφονται και στις εξέδρες. Στις στιγμές που ομάδα και κόσμος γίνονται ένα.
Στις διαφορετικές φωνές που, έστω για λίγα λεπτά, τραγουδούν σαν να είναι μία…
Είναι αυτό τελικά το Μουντιάλ της Αγγλίας;
Definitely maybe…
