Ζούμε σε μια εποχή πολιτικής παράνοιας.
Οι αρχηγοί των κομμάτων έχουν επιδοθεί σε ένα αγώνα περισυλλογής κάθε είδους πολιτικών γυρολόγων με κανόνες ποδοσφαίρου.
Η στελέχωση των κομμάτων δεν γίνεται πια με ιδεολογικούς όρους αλλά με μεταγραφές «αεροδρομίου».
Μας παίρνετε εσείς τον «Σαραβάκο» θα σας πάρουμε εμείς τον «Καραπιάλη» και έτσι η πολιτική χάνει κάθε ίχνος ιδεολογίας και μετατρέπεται σε ένα διαρκές αλισβερίσι.
Βουλευτές μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο όπως αλλάζουν πουκάμισα όχι επειδή ανακάλυψαν ξαφνικά μια διαφορετική πολιτική πρόταση, αλλά επειδή άλλαξε η πολιτική τους χρησιμότητα.
Και οι αρχηγοί, αντί να αναζητούν ανθρώπους με αρχές και πολιτική συνέπεια, τους υποδέχονται με ανοιχτές αγκάλες σαν πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων, οι δε ψηφοφόροι-οπαδοί, πανηγυρίζουν για ένα ακόμη «μεγάλο απόκτημα».
Είναι απορίας άξιο να βλέπεις αρχηγούς κομμάτων να παρουσιάζουν με καμάρι τις «μεταγραφές» τους, που κρύβουν σαν πράξη μια ανηθικότητα και τους βουλευτές να καμαρώνουν για την υπογραφή του «συμβολαίου» τους.
Και το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι όλοι μιλούν για ανανέωση, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ανακύκλωση φθαρμένων υλικών.
Οι ίδιοι άνθρωποι με τις ίδιες απόψεις ή την ίδια έλλειψη απόψεων, απλώς αλλάζουν «ποδοσφαιρικό» κασκόλ και παρουσιάζονται ως νέα πολιτική πρόταση.
Ποδοσφαιριστές, συγνώμη βουλευτές ήθελα να πω, περιφέρονται στα γραφεία των «ΠΑΕ κομμάτων», αναζητώντας την επόμενη πολιτική τους στέγη.
Άλλοτε σαν επαίτες, άλλοτε σαν «πολύτιμες εφεδρείες» και άλλοτε επικαλούμενοι την ανάγκη για «ευρύτερες συγκλίσεις».
Όταν όμως ξύσεις λίγο τον πάτο αναδύεται ένα τραγικό ερώτημα: Η ιδεολογία που βρίσκεται μέσα σε όλο αυτό;.
Και ίσως το πιο θλιβερό από όλα αυτά να είναι, ότι στις μέρες μας η πολιτική επιτυχία δεν εξαρτάται από τις αρχές, τις αξίες η έστω από το πολιτικό πρόγραμμα, αλλά από τις «μεταγραφές» και το καινούριο «ρόστερ» των κομμάτων.
Μόνο που η χώρα δεν χρειάζεται μεταγραφές «αεροδρομίου».
Χρειάζεται πολιτικούς με ιδεολογία και κυρίως με αξιοπρέπεια που παραμένουν πιστοί στις αρχές τους ακόμα κι όταν αυτό δεν τους εξασφαλίζει καρέκλα και εκλογικό όφελος.
Γιατί όταν η πολιτική μετατρέπεται σε χρηματιστήριο προσώπων, η ιδεολογία σε πρόσχημα, η πολιτική συνέπεια σε ανέκδοτο και τα κόμματα απλά ένας λογότυπος χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο, τότε η υποβάθμιση της πολιτικής δεν έχει πάτο.
Υπάρχουν βουλευτές αυτή την στιγμή που έχουν αλλάξει ήδη τρία κόμματα διαφορετικής μάλιστα ιδεολογίας και ψάχνουν το τέταρτο, η επανέρχονται στα κόμματα που ανήκαν κάποτε, αν και έχουν βρίσει τον αρχηγό τους.
Και κάπου εδώ τελειώνει η πολιτική και αρχίζει το αλισβερίσι.
Ένα αλισβερίσι χωρίς αρχές, χωρίς ντροπή.
Οι αρχηγοί παζαρεύουν τα πρόσωπα με βάση την εκλογική τους πελατεία και οι βουλευτές παζαρεύουν την επόμενη πολιτική τους στέγη με βάση το ποιος τους προσφέρει καλύτερη προοπτική.
Ο αρχηγός αγοράζει «ακροατήριο» και ο βουλευτής πουλάει την υποτιθέμενη πολιτική του «υπεραξία».
Ανάμεσα στις μεταγραφές, στα παζάρια και στις προσωπικές φιλοδοξίες, χάθηκε αυτό που κάποτε ονομαζόταν πολιτική αξιοπιστία.
Γιατί μπορεί να αλλάξεις άποψη, μπορεί να διαφωνήσεις με τον χώρο στον οποίο ανήκεις, μπορεί ακόμη και να αναθεωρήσεις βαθιά τις πολιτικές σου θέσεις. Αυτό είναι θεμιτό και ανθρώπινο.
Αυτό που δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί είναι να αλλάζεις διαρκώς πολιτική στέγη και κάθε φορά να παρουσιάζεις αυτή την αλλαγή σαν αποτέλεσμα μιας δήθεν βαθιάς ιδεολογικής αναζήτησης.
Αν συνεχίσουν τα κόμματα με αυτή την πολιτική λογική σε λίγο καιρό οι υποψήφιοι βουλευτές δεν θα χρειάζονται πολιτικό βιογραφικό αλλά βιβλιάριο μεταγραφών, με συνέπεια η πολιτική να πάψει να είναι υπόθεση αρχών αλλά πολιτικός τυχοδιωκτισμός.
Και το εντυπωσιακό είναι ότι όλοι αυτοί μας ζητούν να πιστέψουμε ότι όλα αυτά είναι μια «νέα πολιτική πραγματικότητα» και μάλιστα για το καλό μας.
Και η ευθύνη των ψηφοφόρων;
Ανεξάρτητα από το κόμμα που επιλέγει ο καθένας, ανεξάρτητα από την ιδεολογική του αφετηρία, υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να μας ενώνει όλους
«Η απαίτηση για πολιτική συνέπεια και στοιχειώδη αξιοπρέπεια».
Να μην επιβραβεύσουμε αυτή την πρακτική.
Να μην αντιμετωπίσουμε τις μεταγραφές ως «μεγάλες επιτυχίες» των κομμάτων.
Να μην ανταμείψουμε στην κάλπη εκείνους που αντιμετωπίζουν την πολιτική ως προσωπική καριέρα και το κόμμα σαν ιδιοκτησία τους.
Και κυρίως, να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η ψήφος του πολίτη δεν είναι λευκή επιταγή για πολιτικά παζάρια.
Όποιος αλλάζει κόμμα κάθε φορά που αλλάζουν οι πολιτικοί συσχετισμοί και όποιος τον υποδέχεται πανηγυρικά επειδή υπολογίζει στο ακροατήριό του, πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχει και η ώρα της κρίσης.
Η ώρα της κάλπης.
Εκεί ο πολίτης μπορεί να πει το πιο ηχηρό ΟΧΙ σε αυτόν τον πολιτικό καιροσκοπισμό.
Και επειδή αυτή η απαράδεκτη συμπεριφορά αφορά σχεδόν όλα τα κόμματα, (ουσιαστικά μόνο το ΚΚΕ δεν έχει εμπλακεί σε αυτό το αλισβερίσι) όσοι πολίτες αρνούνται να γυρίσουν την πλάτη σε ολόκληρο το φθαρμένο πολιτικό σύστημα, τουλάχιστον ας μην επιλέξουν με την ψήφο τους όλους αυτούς τους πολιτικούς γυρολόγους.
Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε πολιτικά για να συμφωνήσουμε σε κάτι στοιχειώδες.
Ας ψηφίσει ο καθένας όποιο κόμμα θέλει. Ας υπερασπιστεί όποια ιδεολογία πιστεύει.
Αλλά ας μην επιβραβεύσει εκείνους που έχουν κάνει την κομματική μετακίνηση επάγγελμα και την πολιτική προσωπικό καταφύγιο.
Γιατί αν κάθε «μεταγραφή» ανταμείβεται στην κάλπη, τότε το μήνυμα είναι ξεκάθαρο.
Συνεχίστε.
Αλλάξτε κόμμα.
Αλλάξτε σημαίες.
Αλλάξτε αρχές.
Αλλάξτε ηθική.
Ξεπουλήστε τα όλα στο όνομα της καρέκλας και εμείς είμαστε μαζί σας.
Και όταν ο πολίτης με την ψήφο του ανέχεται και επιβραβεύει τέτοιες συμπεριφορές, ο εξευτελισμός δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, αφορά την ίδια τη δημοκρατία που καταντά έρμαιο ανθρώπων χωρίς πυξίδα, χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό και χωρίς ίχνος πολιτικού φιλότιμου.
