Κάθε καλοκαίρι ο ξενοδοχειακός κλάδος έχει το βλέμμα στραμμένο στις τάσεις και στα νούμερα. Όταν όμως έρχεται η ώρα του λογαριασμού, αυτός πληρώνεται σε είδος και κυρίως από όσους δεν χρωστάνε.
Διαμένοντας στο Ναύπλιο εδώ και 23 χρόνια, είναι αδύνατον να μην παρατηρήσω τις αλλαγές που έφερε ο τουρισμός στην πόλη. Αν και δεν μιλάμε για μεγέθη υπερτουρισμού, εντούτοις η ενόχληση, έστω και εποχιακή, είναι έντονη. Τουρίστες κάνουν κατάληψη της πόλης, με επέλαση που οδηγεί τις αντοχές των πολιτών στα άκρα!
Προσοδοφόρες οι πληρότητες, τα ταμεία γεμίζουν, με τι είδους τουρίστες όμως; Όταν αυτοί έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε αριθμό διανυκτερεύσεων και ποσά καταναλώσεων, τότε η ζυγαριά γέρνει υπέρ των πρώτων. Αντί να γεμίσουν τα εστιατόρια, οι ταβέρνες και τα σουβλατζίδικα, οι πωλήσεις σε σνακ των σούπερ μάρκετ και των αρτοποιείων χτυπάνε ρεκόρ. Αυτό θέλουμε;
Ρεκόρ αφίξεων ειδικά κάθε Αύγουστο παντού. Με τι έσοδα όμως; Πληρότητες καταλυμάτων και αδιαχώρητο. Ποιας κλάσης επισκεπτών όμως;
Μέσα σε όλα αυτά, οι δημότες που πιέζονται να αντέξουν την άλωση. Η βραχυχρόνια μίσθωση εξυπηρετεί τη ζήτηση των τουριστών, «αδειάζοντας» όσους αναζητούν μόνιμα κατοικία. Το κόστος ζωής στα ύψη. Η κατανάλωση νερού πιέζει το σύστημα υποδομών που έπρεπε να λειτουργούν είτε υπάρχουν είτε δεν υπάρχουν τουρίστες, όπως και άλλες υποδομές που έπρεπε να παρέχονται, αν και κοστοβόρες στη συντήρηση, προλαβαίνοντας ενοχλήσεις και παράπονα της τελευταίας στιγμής.
Τα καλοκαίρια πλέον, λόγω κλιματικής αλλαγής, έχουν μετατρέψει τους τουριστικούς προορισμούς σε κόλαση όλων. Με εμπρησμούς, λαθρεμπόριο και πολλά ακόμη. Μια όαση κοστίζει…
Η λύση σε όλα τα παραπάνω δεν είναι απλή. Διότι δεν γίνεται να αρέσει σε όλους. Δεν γίνεται τελικά να έχουμε και ευχαριστημένους τουρίστες και ευχαριστημένους δημότες. Το ζήτημα είναι η ζυγαριά να μην γέρνει μονόπατα κατά των δεύτερων στο όνομα του κέρδους ή της κερδοσκοπίας.
Στην Ελλάδα αντιστοιχούν 4 τουρίστες ανά κάτοικο (2025). Ειδικά στη Σαντορίνη η εικόνα σε αριθμούς είναι η εξής: 30 τουρίστες ανά κάτοικο, με πληθυσμό 25.000 μόνιμων κατοίκων που γίνονται 100.000 τα καλοκαίρια, με 3.000.000 τουρίστες και 2,1 ημερήσιους επισκέπτες κρουαζιέρας. Μεγάλος ο συνωστισμός για ένα ηλιοβασίλεμα!
Στην Ισπανία αντιστοιχούν 1,8 τουρίστες ανά κάτοικο, στη Γαλλία 1,5 στην Ιταλία η αναλογία είναι 1 προς 1.
Στο όνομα της εξυπηρέτησης των επισκεπτών στη χώρα μας, θυσιάζεται η καθημερινότητά μας. Ένας πελάτης δεν έχει πάντα δίκιο, δίδασκε ένας καθηγητής μου στη Τουριστική Σχολή Άργους. Πόσο δίκιο είχε/έχει…
Παρατίθεται ένα ανέκδοτο ποίημα της υπογράφουσας σχετικά με το πώς τα αδύνατα γίνονται δυνατά στον χώρο των θαυμάτων ενός ξενοδοχείου.
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΑ
Θέλω να δειπνήσω με ακτίνες ήλιου
απαλές σαν νεογέννητο.
Μην μου πείτε ότι είναι αδύνατον.
Σε ένα ξενοδοχείο όλα είναι δυνατά.
Γι’ αυτό πλήρωσα τόσα, εξάλλου.
Το ρουμ σέρβις θα κανονίσει η παραγγελία μου
να συνοδεύεται από κενό αέρος
σε ποτήρι σαμπάνιας.
Σε ένα ξενοδοχείο όλα είναι δυνατά.
Για αυτό και ξαναήρθα φέτος.
Θέλω να μου εκπληρώσετε
τις ανομολόγητες επιθυμίες μου.
Ποιες είναι;
Βρείτε τις.
Το φιλοδώρημα στο check out.
