Η δημόσια Υγεία δεν μπορεί να στηρίζεται διαρκώς στην υπερπροσπάθεια των ίδιων ανθρώπων. Πίσω από κάθε εφημερία, κάθε γεμάτο διάδρομο, κάθε τμήμα που λειτουργεί με πίεση και κάθε ασθενή που περιμένει, υπάρχουν εργαζόμενοι που προσπαθούν καθημερινά να κρατήσουν το σύστημα όρθιο.
Για χρόνια, πολλά προβλήματα αντιμετωπίζονται με προσωρινές λύσεις. Με μετακινήσεις προσωπικού από το ένα τμήμα στο άλλο, με κάλυψη κενών από τους ήδη επιβαρυμένους εργαζόμενους, με συνεχείς αλλαγές στο πρόγραμμα και με τη λογική ότι «πρέπει να βγει η βάρδια». Όμως αυτή δεν μπορεί να είναι μια μόνιμη στρατηγική.
Όταν λείπει προσωπικό, η λύση δεν μπορεί να είναι πάντα να ζητάμε περισσότερα από εκείνους που ήδη εργάζονται στα όριά τους. Όταν ένα τμήμα δυσκολεύεται να λειτουργήσει, δεν αρκεί μια προσωρινή μετακίνηση εργαζομένων. Και όταν οι ανάγκες αυξάνονται, δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε ότι το ανθρώπινο δυναμικό θα αντέχει επ’ αόριστον χωρίς επαρκή υποστήριξη.
Ένα σύγχρονο νοσοκομείο χρειάζεται επαρκή στελέχωση, σωστή κατανομή του προσωπικού, σαφείς ρόλους, καλύτερη οργάνωση και συνθήκες εργασίας που να επιτρέπουν στους επαγγελματίες Υγείας να προσφέρουν με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Χρειάζεται επίσης σεβασμό.
Σεβασμό στον ασθενή που φοβάται, πονά και περιμένει. Σεβασμό στον νοσηλευτή, στον γιατρό και σε κάθε επαγγελματία που βρίσκεται δίπλα του. Σεβασμό και στους ανθρώπους που συχνά δεν φαίνονται, αλλά είναι απαραίτητοι για να λειτουργήσει ένα νοσοκομείο: βοηθητικό προσωπικό, τραυματιοφορείς, καθαριότητα, διοικητικές και τεχνικές υπηρεσίες.
Η λειτουργία ενός νοσοκομείου είναι μια αλυσίδα. Αν ένας κρίκος πιεστεί υπερβολικά, το πρόβλημα δεν μένει εκεί. Μεταφέρεται σε ολόκληρο το σύστημα και τελικά επηρεάζει τον ίδιο τον ασθενή.
Και εδώ βρίσκεται το πιο σημαντικό σημείο: η εξουθένωση του προσωπικού δεν είναι απλώς ένα εργασιακό ζήτημα. Είναι και ζήτημα ποιότητας και ασφάλειας της παρεχόμενης φροντίδας.
Ένας άνθρωπος που εργάζεται συνεχώς υπό πίεση, καλύπτοντας κενά και προσπαθώντας να προλάβει περισσότερες ανάγκες από όσες πραγματικά μπορεί να διαχειριστεί, δεν χρειάζεται άλλη πίεση. Χρειάζεται στήριξη. Χρειάζεται ένα περιβάλλον που να του επιτρέπει να κάνει σωστά τη δουλειά του.
Η τεχνολογία, τα σύγχρονα μηχανήματα και οι νέες υποδομές είναι απαραίτητα. Όμως από μόνα τους δεν αρκούν. Ένα νοσοκομείο δεν είναι μόνο τα κτίρια και ο εξοπλισμός του. Είναι κυρίως οι άνθρωποί του.
Γι’ αυτό η πραγματική αλλαγή δεν βρίσκεται στις πρόχειρες λύσεις που απλώς μεταθέτουν το πρόβλημα. Βρίσκεται στον μακροχρόνιο σχεδιασμό, στην επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό, στη σωστή οργάνωση και στην αναγνώριση της αξίας κάθε εργαζομένου.
Η Υγεία δεν χρειάζεται να επιστρέφει διαρκώς στις ίδιες παλιές πρακτικές.
Χρειάζεται να κοιτάξει μπροστά.
Με περισσότερους ανθρώπους.
Με καλύτερη οργάνωση.
Με ουσιαστική στήριξη.
Με σεβασμό.
Γιατί ένα καλύτερο σύστημα Υγείας δεν χτίζεται πάνω στην εξάντληση των ανθρώπων του. Χτίζεται πάνω στην ασφάλεια, στη συνεργασία και στην αξιοπρέπεια.
Για μια Υγεία που αξίζει πραγματικά σε όλους.
