της Ιωάννας Λιούτα*
Το κυβερνητικό αφήγημα λατρεύει τους αριθμούς όταν μπορεί να τους χρησιμοποιεί ως προπέτασμα καπνού. Επαίρονται για πλεονάσματα μαμούθ, για ταχεία αποκλιμάκωση του χρέους και για την επενδυτική βαθμίδα, στήνοντας μια ειδυλλιακή βιτρίνα. Μόνο που η βιτρίνα αυτή είναι έτοιμη να γίνει κομμάτια. Η πρόσφατη μελέτη του ΚΕΦΙΜ έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που η κοινωνία βιώνει στο πετσί της.Η ελληνική οικονομία δεν ζει καμία «αναγέννηση»· απλώς επιβιώνει χάρη σε τεχνητά «δεκανίκια» και σε μια αδίστακτη φοροαφαίμαξη που τροφοδοτήθηκε από τον πληθωρισμό.
Η περίοδος 2026–2028 δεν θα είναι απλώς ένα «τεστ αντοχής». Θα είναι η ώρα της αλήθειας και της ανώμαλης προσγείωσης. Τον Αύγουστο του 2026 το Ταμείο Ανάκαμψης τελειώνει. Η στρόφιγγα των δισεκατομμυρίων που κρατούσε τεχνητά ψηλά την ανάπτυξη κλείνει οριστικά. Και τι μένει πίσω; Μια ιδιωτική οικονομία όπου οι επενδύσεις παραμένουν καθηλωμένες 24% χαμηλότερα από τα επίπεδα προ κρίσης. Όταν στερέψει το δημόσιο χρήμα, ποιος θα καλύψει το τεράστιο κενό; Οι ανύπαρκτες μεταρρυθμίσεις ή οι επενδυτές που ακόμα ψάχνουν σοβαρό κράτος;
Το θράσος, όμως, της δημοσιονομικής διαχείρισης ξεπερνά κάθε όριο στο πεδίο των παροχών. Η κυβέρνηση μοιράζει υποσχέσεις και μόνιμες αυξήσεις, στηριζόμενη σε πρόσκαιρα έσοδα που φούσκωσαν αποκλειστικά επειδή οι πολίτες γονάτισαν από την ακρίβεια. Η μείωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα του πληθωριστικού αέρα και όχι ανάπτυξης Παράλληλα, η σταδιακή αντικατάσταση των ευνοϊκών διακρατικών δανείων από ομόλογα μας πετάει ξανά στην απληστία των διεθνών αγορών. Αρκεί μια μικρή ανατάραξη στα επιτόκια για να φορτωθεί η χώρα ένα νέο, εφιαλτικό χαράτσι εκατοντάδων εκατομμυρίων μόνο για τόκους.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, τα δομικά θεμέλια παραμένουν σάπια. Οι συστημικές τράπεζες εμφανίζουν προκλητικά κέρδη και μοιράζουν μερίσματα, ενώ σχεδόν το μισό τους κεφάλαιο αποτελείται από αναβαλλόμενες φορολογικές απαιτήσεις (DTCs) ,έναν επικίνδυνο ομφάλιο λώρο που κρατά το κράτος όμηρο των τραπεζών. Την ίδια στιγμή, το συνταξιοδοτικό σύστημα μετατρέπεται σε ωρολογιακή βόμβα. Με το κράτος να καλύπτει ήδη το 43% της συνταξιοδοτικής δαπάνης ,ποσοστό που οδεύει ακάθεκτο προς το εφιαλτικό 62%, και το δημογραφικό να διαλύει την αναλογία εργαζομένων και συνταξιούχων, το οικοδόμημα καταρρέει.
Η κυβέρνηση μιλάει «success story» χρησιμοποιώντας παραμορφωτικούς καθρέφτες. Όταν τα «δεκανίκια» αποσυρθούν και ο πληθωριστικός αέρας κοπάσει, η γυμνή αλήθεια θα αποκαλυφθεί. Ένα υπέρογκο χρέος, μια αναιμική παραγωγική βάση κι ένα κράτος που έμαθε να ζει με δανεικές εντυπώσεις. Ο λογαριασμός γράφεται ήδη και, για άλλη μια φορά, θα κληθεί να τον πληρώσει η κοινωνία.
*Πολιτική και οικονομική αναλύτρια
