Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Προσθήκη της huffingtonpost.gr στην Google

Είναι η Marci Shore. Να σας την γνωρίσω.

Νομίζω πως όλοι οι άνθρωποι στην διάρκεια ζωής τους, κυρίως κατά την διάρκεια της παιδικής τους και εφηβικής τους διαδρομής, αργότερα στο νεανικό φτερούγισμα, και σε μικρό ως ελάχιστο βαθμό όντας μεσήλικες έχουν κάποιο πρότυπο που θαυμάζουν, κάποιο ίνδαλμα δηλαδή.

Advertisement
Advertisement

Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ρήμα ινδάλλομαι, το οποίο σημαίνει «φαίνομαι, παρουσιάζομαι, μοιάζω».

Στην αρχαιότητα σήμαινε το ομοίωμα, το είδωλο, το φάντασμα ή μια μορφή που πλάθει η φαντασία. Αυτή ήταν η αρχική σημασία.

Στα τωρινά χρόνια χρησιμοποιείται αποκλειστικά για να περιγράψει ένα πρόσωπο (π.χ. έναν καλλιτέχνη, ένα τραγουδοποιό, έναν αθλητή ή έναν επιστήμονα) που συγκεντρώνει τον απόλυτο θαυμασμό μιας ομάδας ανθρώπων.

Όσο αρχίζουν να «βαραίνουν» τα χρόνια πάνω και μέσα μας, με την πάροδο της ηλικίας δηλαδή, η σταδιακή απώλεια των ειδώλων εξηγείται από την ψυχολογική ωρίμανση και την εμπειρία της πραγματικότητας. Καθώς μεγαλώνουμε, αναπτύσσουμε ισχυρότερη αίσθηση της προσωπικής μας ταυτότητας και αντιλαμβανόμαστε την ανθρώπινη φύση πιο ρεαλιστικά, χωρίς εξιδανικεύσεις.

Ψυχολογικοί και αναπτυξιακοί παράγοντες επιδρούν και αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα χωρίς εξιδανικεύσεις:

Η ολοκλήρωση της ταυτότητας: Ενώ στην εφηβεία και τη νεότητα, τα είδωλα λειτουργούν ως πρότυπα για να χτίσουμε τον εαυτό μας, στην ενήλικη ζωή, η ταυτότητα σταθεροποιείται και μειώνεται η ανάγκη να «δανειζόμαστε» στοιχεία από άλλους.

Advertisement

Η ανάπτυξη κριτικής σκέψης: Με την ωρίμανση, ο εγκέφαλος αξιολογεί τις πληροφορίες πιο αντικειμενικά. Βλέπουμε πλέον τις αδυναμίες και τα λάθη των διάσημων ή ισχυρών προσώπων, καταρρίπτοντας τον μύθο της τελειότητας.

Η εσωτερική αυτοπεποίθηση: Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι αντλούν επιβεβαίωση από τα δικά τους επιτεύγματα και τις αξίες τους. Δεν χρειάζονται έναν εξωτερικό «ήρωα» για να νιώσουν έμπνευση ή ασφάλεια.

Ο ρεαλισμός και οι εμπειρίες ζωής: Οι προσωπικές δυσκολίες, οι αποτυχίες και οι σχέσεις μάς διδάσκουν ότι κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Κατανοούμε ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα κάθε ανθρώπου κρύβεται μια περίπλοκη και συχνά ατελής προσωπικότητα.

Advertisement

Η αλλαγή προτεραιοτήτων: Στην ενήλικη ζωή, η προσοχή στρέφεται σε πρακτικά ζητήματα, όπως η οικογένεια, η εργασία και η υγεία. Ο χρόνος και η συναισθηματική ενέργεια επενδύονται σε πραγματικούς ανθρώπους του περιβάλλοντός μας αντί για μακρινά πρότυπα.

Η κόπωση από την εικόνα και το μάρκετινγκ: Με τα χρόνια, αναγνωρίζουμε ευκολότερα ότι η λάμψη των ειδώλων είναι συχνά προϊόν προβολής και δημοσίων σχέσεων. Αυτό μειώνει τον ενθουσιασμό και τον θαυμασμό που νιώθαμε σε νεότερη ηλικία.

Καθώς άνοιξα την πόρτα της κατ’ ευφημισμό αργυρής ή ασημένιας ηλικίας και πλέον διέρχομαι την έβδομη δεκαετία του δώρου της ζωής, ύστερα από μία πολύχρονη απουσία ινδαλμάτων στην ζωή μου, συνάντησα το ίνδαλμά μου που ακούει στο ονοματεπώνυμο Marci Shore .

Advertisement

H Marci Shore υπήρξε καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Yale από το 2006 έως το 2025.

Το 2025 αποχώρησε για πολιτικούς λόγους από το Πανεπιστήμιο Yale και μετακόμισε στον Καναδά και ειδικότερα στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο : Το εκπληκτικό βίντεο γνώμης «We Study Fascism and We’re Leaving the U.S.» («Μελετάμε τον φασισμό και εγκαταλείπουμε τις ΗΠΑ») που δημοσιεύθηκε στους «The New York Times» καταγράφει την αποχώρηση της Marci Shore  και άλλων δύο καθηγητών του Πανεπιστημίου Yale, του Timothy Snyder, και του Jason Stanley στις 14 Μαΐου 2025  καθώς ανακοινώνουν την αποχώρησή τους από τις Ηνωμένες Πολιτείες, προκειμένου να αναλάβουν ακαδημαϊκές θέσεις στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, στον Καναδά.

Στο ιδιαίτερα παραστατικό και αποκαλυπτικό αυτό βίντεο γνώμης επικαλούνται τις ανησυχίες τους για τη δημοκρατική οπισθοδρόμηση, τις πιέσεις στην ακαδημαϊκή ελευθερία και την άνοδο του αυταρχισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Advertisement

Το «Μελετάμε τον φασισμό και εγκαταλείπουμε τις ΗΠΑ», η στάση ζωής της Marci Shore, το επιστημονικό της έργο και η ιδιαίτερα εύστοχη επισήμανσή της καθώς και η απορρέουσα από αυτήν την επισήμανση, πεποίθηση πως η εμμονή του Πούτιν με την «αποναζιστικοποίηση» είναι φροϋδική προβολή, η θαυμαστή συνέπεια ακαδημαϊκού έργου και δημόσιου λόγου, μαζί με την αρμονική σχέση διδακτικού αντικειμένου και πράξεων ζωής που δεν εγκλωβίζονται σ’ ένα (κατάμεστο πάντα) αμφιθέατρο, συνδημιουργούν το ίνδαλμά μου, συνώνυμο της απόλυτης διαφάνειας, της διορατικής σκέψης και γραφής, του εμπνευσμένου και καθολικά πειστικού λόγου.

Advertisement

Έτσι απλά.

Μιχάλης Κονιόρδος, εκπαιδευτικός https://www.core-econ.org/ , επισκέπτης καθηγητής Πανεπιστημίου Karazin

Advertisement