Γιατί οι άνθρωποι μπορούν να περάσουν τέσσερις συνεχόμενες ώρες παρακολουθώντας μια σειρά, αλλά δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν ένα online training διάρκειας είκοσι λεπτών;
Η εύκολη απάντηση είναι ότι το Netflix είναι ψυχαγωγία, ενώ από την άλλη πλευρά, η εκπαίδευση σχετίζεται με την εργασία.
Το Netflix, το Spotify, το YouTube και οι υπόλοιπες ψηφιακές πλατφόρμες έχουν αφιερώσει χρόνια προσπαθώντας να κατανοήσουν πώς λειτουργεί η ανθρώπινη προσοχή.
Πώς δημιουργείται η εμπλοκή. Πώς διατηρείται το ενδιαφέρον. Πώς χτίζονται συνήθειες.
Αντίθετα, ένα μεγάλο μέρος του εταιρικού learning εξακολουθεί να σχεδιάζεται με τη λογική της δεκαετίας του 2000.
Μακροσκελή modules.
Γενικευμένο περιεχόμενο.
Υποχρεωτικές διαδρομές μάθησης.
Πλατφόρμες που μοιάζουν περισσότερο με αποθήκες αρχείων παρά με σύγχρονες ψηφιακές εμπειρίες.
Και κάπου εκεί γεννιέται ένα ερώτημα που γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρο:
Τι θα συνέβαινε αν τα τμήματα Learning & Development άρχιζαν να σκέφτονται περισσότερο σαν το Netflix και λιγότερο σαν μια ψηφιακή βιβλιοθήκη;
Η μάχη δεν είναι για τη μάθηση. Είναι για την προσοχή.
Κάθε εργαζόμενος σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ατελείωτη ροή πληροφοριών.
Emails.
Meetings.
Chats.
Reports.
Notifications.
Deadlines.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το learning δεν ανταγωνίζεται μόνο άλλα προγράμματα εκπαίδευσης.
Ανταγωνίζεται το LinkedIn.
Ανταγωνίζεται το TikTok.
Ανταγωνίζεται το YouTube.
Ανταγωνίζεται ακόμη και το επόμενο meeting στο ημερολόγιο.
Για χρόνια οι οργανισμοί πίστευαν ότι η λύση ήταν να δημιουργήσουν περισσότερο περιεχόμενο.
Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η έλλειψη περιεχομένου.
Το πρόβλημα ήταν η έλλειψη προσοχής.
Και οι πλατφόρμες streaming το έχουν καταλάβει καλύτερα από οποιονδήποτε.
Δεν κερδίζουν επειδή έχουν περισσότερο περιεχόμενο.
Κερδίζουν επειδή ξέρουν πώς να κάνουν το περιεχόμενο εύκολα προσβάσιμο, σχετικό και ελκυστικό.
Σκεφτείτε για λίγο τι συμβαίνει όταν ανοίγουμε το Netflix.
Δύο άνθρωποι που μπαίνουν στην ίδια πλατφόρμα δεν βλέπουν την ίδια αρχική σελίδα.
Οι προτάσεις είναι διαφορετικές.
Οι κατηγορίες είναι διαφορετικές.
Οι επιλογές είναι διαφορετικές.
Η εμπειρία είναι προσωπική.
Το Netflix γνωρίζει ότι δεν έχουν όλοι τις ίδιες ανάγκες.
Ακούγεται αυτονόητο.
Κι όμως, πολλές learning πλατφόρμες εξακολουθούν να λειτουργούν σαν όλοι οι εργαζόμενοι να είναι ίδιοι.
Το ίδιο περιεχόμενο.
Η ίδια διαδρομή.
Οι ίδιες προτεραιότητες.
Τα ίδια modules.
Οι ίδιες υποχρεώσεις.
Στην πραγματικότητα, ένας νέος εργαζόμενος, ένας manager, ένας data analyst και ένας πωλητής δεν χρειάζονται τα ίδια πράγματα.
Ούτε μαθαίνουν με τον ίδιο τρόπο.
Ούτε βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο ωριμότητας.
Η προσωποποίηση δεν αποτελεί πλέον πολυτέλεια.
Αποτελεί προϋπόθεση αποτελεσματικότητας.
Οι άνθρωποι εμπλέκονται περισσότερο όταν νιώθουν ότι το περιεχόμενο σχεδιάστηκε για αυτούς και όχι για όλους.
Ένας από τους σημαντικότερους λόγους επιτυχίας των streaming πλατφορμών είναι η δυνατότητά τους να προβλέπουν τι μπορεί να ενδιαφέρει τον χρήστη πριν καν το αναζητήσει.
Δεν χρειάζεται να ψάχνεις ατελείωτα.
Η πλατφόρμα σου προτείνει το επόμενο βήμα.
Το επόμενο επεισόδιο.
Την επόμενη ταινία.
Το επόμενο τραγούδι.
Στον κόσμο του Learning & Development συμβαίνει συνήθως το αντίθετο.
Ο εργαζόμενος εισέρχεται σε μια πλατφόρμα γεμάτη εκατοντάδες μαθήματα και καλείται να αποφασίσει μόνος του τι χρειάζεται.
Το αποτέλεσμα είναι συχνά η παράλυση της επιλογής.
Όταν οι επιλογές είναι πάρα πολλές, πολλοί άνθρωποι δεν επιλέγουν τίποτα.
Το Netflix δεν έγινε επιτυχημένο μόνο επειδή προσφέρει καλό περιεχόμενο.
Έγινε επιτυχημένο επειδή κατάφερε να μετατρέψει την κατανάλωση περιεχομένου σε συνήθεια.
Το γνωστό “Next Episode Starts in 5 Seconds” δεν είναι απλώς ένα τεχνικό χαρακτηριστικό.
Είναι μια σχεδιαστική φιλοσοφία.
Η μετάβαση στο επόμενο βήμα είναι σχεδόν αβίαστη.
Αυτό είναι κάτι που σπανίζει στο εταιρικό learning.
Συχνά ολοκληρώνεις ένα μάθημα και… τέλος.
Δεν υπάρχει συνέχεια.
Δεν υπάρχει σύνδεση.
Δεν υπάρχει επόμενο βήμα.
Δεν υπάρχει μαθησιακή ροή.
Οι καλύτερες learning εμπειρίες δημιουργούν αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε “binge learning”.
Όχι επειδή οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να συνεχίσουν.
Αλλά επειδή θέλουν να συνεχίσουν.
Το ένα μάθημα οδηγεί φυσικά στο επόμενο.
Η μία δεξιότητα συνδέεται με την επόμενη.
Η πρόοδος είναι ορατή.
Η περιέργεια παραμένει ενεργή.
Η εμπειρία αποκτά δυναμική.
Και τότε η μάθηση παύει να είναι μια υποχρέωση που πρέπει να ολοκληρωθεί.
Γίνεται μια διαδικασία που οι άνθρωποι επιλέγουν να συνεχίσουν.
Υπάρχει μια φράση που χρησιμοποιούν συχνά οι ειδικοί του ψηφιακού σχεδιασμού:
“People compare experiences, not industries.”
Οι άνθρωποι δεν συγκρίνουν μόνο learning platforms με άλλες learning platforms.
Συγκρίνουν κάθε ψηφιακή εμπειρία με τις καλύτερες ψηφιακές εμπειρίες που έχουν ζήσει.
Ένας εργαζόμενος όμως που χρησιμοποιεί καθημερινά εφαρμογές εξαιρετικού σχεδιασμού δεν πρόκειται να ενθουσιαστεί με μια learning πλατφόρμα που θυμίζει εταιρικό intranet του 2012.
Η ευκολία πλοήγησης.
Η ταχύτητα.
Η αισθητική.
Η απλότητα.
Η εμπειρία χρήστη.
Όλα αυτά επηρεάζουν τη μάθηση πολύ περισσότερο από όσο συνήθως παραδέχονται οι οργανισμοί.
Η καλύτερη γνώση στον κόσμο χάνει μεγάλο μέρος της αξίας της όταν είναι δύσκολο να βρεθεί ή δυσάρεστο να καταναλωθεί.
Ίσως το Learning πρέπει να δανειστεί περισσότερα από το Marketing
Τα τμήματα marketing έχουν περάσει δεκαετίες προσπαθώντας να κατανοήσουν πώς προσελκύεται και διατηρείται η προσοχή.
Τα τμήματα Learning & Development έχουν περάσει δεκαετίες προσπαθώντας να μεταδώσουν γνώση.
Σήμερα, αυτοί οι δύο κόσμοι αρχίζουν να συγκλίνουν.
Γιατί η μάθηση χωρίς εμπλοκή δεν δημιουργεί αποτέλεσμα.
Και η εμπλοκή χωρίς σχεδιασμό δεν συμβαίνει τυχαία.
Χρειάζεται εμπειρία.
Χρειάζεται προσωποποίηση.
Χρειάζεται σχετικότητα.
Χρειάζεται σχεδιασμός.
Με άλλα λόγια, χρειάζεται να σκέφτεσαι περισσότερο σαν μια πλατφόρμα που κερδίζει καθημερινά την προσοχή των ανθρώπων.
Το μέλλον του Learning & Development πιθανότατα θα κριθεί από το πόσο εύκολα, γρήγορα και φυσικά μπορεί ένας εργαζόμενος να βρει αυτό που χρειάζεται τη στιγμή που το χρειάζεται.
Οι εργαζόμενοι δεν συγκρίνουν πλέον την εμπειρία μάθησης με το σεμινάριο που παρακολούθησαν πριν από πέντε χρόνια.
Τη συγκρίνουν με το Netflix που χρησιμοποιούν κάθε βράδυ.
Με το Spotify που τους προτείνει το επόμενο τραγούδι.
Με τις εφαρμογές που έχουν σχεδιαστεί γύρω από τις ανάγκες τους.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για το σύγχρονο Learning & Development.
Να σταματήσει να σκέφτεται σαν διαχειριστής περιεχομένου.
Και να αρχίσει να σκέφτεται σαν δημιουργός εμπειριών.
Γιατί στην εποχή της υπερπληροφόρησης, δεν κερδίζει αυτός που έχει τη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη γνώσης.
Κερδίζει αυτός που κάνει τη μάθηση τόσο σχετική, τόσο απλή και τόσο ελκυστική, ώστε οι άνθρωποι να θέλουν από μόνοι τους να επιστρέψουν για το επόμενο «επεισόδιο».
